1ای خداوند، در غضب خود مرا سرزنش مکن و در خشم خود مرا جزا نده.2ای خداوند، بر من رحم کن زیرا که پژمرده شده ام. خداوندا، مرا شفا ده زیرا که استخوانهایم را درد فرا گرفته است،3روح من پریشان است. تا به کی ای خداوند، تا به کی؟4ای خداوند، بیا و مرا برهان، به خاطر رحمت خود مرا نجات بده.5زیرا که در موت ذکر تو نمی باشد! در قبر کیست که تو را ستایش کند؟6از نالۀ خویش خسته شده ام. تمامی شب تخت خوابم غرق و بسترم به اشکها تر است.7چشمانم از شدت غم کم نور و از دست آزار دشمنان ضعیف شده اند.8ای بدکاران از من دور شوید، زیرا خداوند آواز گریۀ مرا شنیده است.9خداوند ناله و زاری مرا شنیده است. خداوند دعای مرا اجابت می نماید.همۀ دشمنانم بشدت شرمنده گردیده و با خجالت و سرافگندگی رانده می شوند.10همۀ دشمنانم بشدت شرمنده گردیده و با خجالت و سرافگندگی رانده می شوند.