1آواز من بسوی خداست و فریاد می کنم. بسوی خدا فریاد می کنم و او مرا خواهد شنید.2در روز پریشانیِ خود خداوند را طلب کردم. در شب نیز دست من برای دعا بلند شده و خسته نگردید و جان من تسلی را ترجیح نداد.3خدا را بیاد می آورم و می نالم. تفکر می کنم و روح من حیران می گردد.4چشمانم را بیدار نگه داشتی و از پریشانی حرفی زده نمی توانم.5به روزگار گذشته فکر می کنم و سالهای قدیم را بیاد می آورم.6سرود شبانۀ خود را بیاد می آورم. در دل خود تفکر می کنم و روح من جوینده است.7آیا خداوند تا به ابد ترک می کند و دیگر هرگز راضی نخواهد شد؟8آیا رحمت او برای همیشه زایل شده و عهد او تا به ابد باطل گردیده است؟9آیا خدا شفقت خود را از یاد برده و رحمت های خود را در غضب بازداشته است؟10پس گفتم این درد من است که دست راست خدای متعال با من مثل قدیم نیست.11در کارهای خداوند تفکر می کنم. بلی، اعمال شگفت انگیز تو را که از قدیم است به یاد می آورم.12دربارۀ جمیع کارهای تو می اندیشم و در صنعت های تو تفکر می کنم.13ای خدا، طریق تو در قدوسیت است. کیست خدای بزرگ مثل تو، ای خدا؟14تو خدائی هستی که کارهای عجیب می کنی. تو قدرت خود را به همۀ اقوام جهان معروف گردانیده ای.15قوم برگزیدۀ خود را به بازوی خود رهانیده ای، یعنی اولادۀ یعقوب و یوسف را.16آبها تو را دید، ای خدا، آبها تو را دیده به لرزه آمد و عمق آبها نیز سخت آشفته و لرزان گردید.17از ابر ها باران بارید، در آسمان رعد پدید آمد و تیرهای برق تو از هر طرف به جهیدن شروع کردند.18صدای رعد تو در گِردباد بود و نورِ برق، جهان را روشن ساخت و زمین آشفته و لرزان گردید.19طریق تو در موجهای بحر است و راههای تو در آب های فراوان، اما آثار تو را نمی توان دانست.قوم برگزیدۀ خود را مانند یک چوپان رهبری و به دست موسی و هارون هدایت نمودی.20قوم برگزیدۀ خود را مانند یک چوپان رهبری و به دست موسی و هارون هدایت نمودی.