1
ای دوستان من، درست نیست كه بسیاری از شما در كلیسا معلّم دیگران باشید، چون میدانید كه روز داوری برای ما معلّمین سختتر خواهد بود.
2
همهٔ ما اغلب مرتكب خطاهایی میشویم و كسیكه در سخن گفتن خطا نكند، مرد كاملی است و میتواند تمام وجود خود را مهار كند.
3
ما به دهان اسبان دهنه میزنیم تا مطیع ما شوند و به این وسیله تمام بدن آنها را به هر طرف كه بخواهیم برمیگردانیم.
4
همچنین میتوان كشتیهای بسیار بزرگ را كه از بادهای سخت رانده میشوند، با استفاده از سكّان بسیار كوچكی مهار كرد و به هر جا كه ناخدا بخواهد، هدایت نمود.
5
زبان هم همینطور است، گرچه عضو كوچكی است ولی ادّعاهای بسیار بزرگی مینماید. چه جنگلهای بزرگ كه با جرقّهای، آتش میگیرند.
6
زبان هم آتش است! در میان تمام اعضای بدن ما زبان دنیایی از شرارت است كه همهٔ وجودمان را میآلاید و دوران زندگی را به جهنّم سوزانی مبدّل میکند.
7
انسان توانسته است و باز هم میتواند تمام حیوانات وحشی و پرندگان و خزندگان و ماهیان را رام كند.
8
ولی هیچکس هرگز نتوانسته است زبان را تحت فرمان خود نگاه دارد. زبان، شرور و رام نشدنی و پر از زهر كشنده است.
9
ما با آن هم خداوند و پدر را حمد و سپاس میگویم و هم انسان را كه به صورت خدا آفریده شده است، دشنام میدهیم.
10
از یک دهان هم شكر و سپاس شنیده میشود و هم دشنام! ای دوستان، این كار درست نیست.
11
آیا یک چشمه میتواند از یک شكاف هم آب شیرین و هم آب شور جاری سازد؟
12
ای دوستان، آیا درخت انجیر میتواند زیتون و یا درخت انگور، انجیر به بار آورد، همینطور چشمهٔ آب شور هم نمیتواند از خود آب شیرین جاری سازد.
13
در میان شما چه كسی عاقل و فهیم است؟ او باید با زندگی و کارهای نیک خود كه با تواضع حكمت همراه باشد، آن را نشان دهد.
14
امّا اگر شما حسود و تندخو و خودخواه هستید، از آن فخر نكنید و برخلاف حقیقت دروغ نگویید.
15
این حكمت از عالم بالا نیست. این حكمتی است دنیوی، نفسانی و شیطانی.
16
چون هرجا حسد و خودخواهی هست، در آنجا بینظمی و شرارت است.
17
امّا حكمتی كه از عالم بالاست اول پاک، بعد صلحجو، باگذشت، مهربان، پر از شفقت و ثمرات نیكو، بیغرض و بیریاست.
نیكی و عدالت، میوهٔ بذرهایی است كه به دست صالحان در صلح و صفا كاشته میشود.
18
نیكی و عدالت، میوهٔ بذرهایی است كه به دست صالحان در صلح و صفا كاشته میشود.