1
خداوند بزرگ است، باید او را در شهر خدای ما
و بر کوه مقدّس او پرستش نمود.
2
صهیون، کوه خدا که زیبا و بلند است،
شهر پادشاه بزرگ که شادی بخش همهٔ مردم دنیاست.
3
خدا نشان داده است که
در قصرهای آن، در حضور او امنیّت است.
4
پادشاهان همه متّفق شدند
تا به آن شهر حمله کنند.
5
امّا وقتی آن را دیدند، تعجّب کردند
و وحشتزده فرار نمودند.
6
از ترس و وحشت مانند زنی که درد زایمان داشته باشد
به خود میلرزیدند.
7
همچون كشتیهایی که دچار توفان میگردند به تلاطم افتادند.
8
آنچه را که دربارهٔ کارهای خدا شنیده بودیم،
اکنون در شهر خدای خود، خداوند متعال
با چشم خود میبینیم.
خداوند آن شهر را همیشه حفظ خواهد کرد.
9
ای خدا، ما در معبد بزرگ تو،
به محبّت پایدار تو میاندیشیم.
10
تمام مردم تو را ستایش میکنند،
و آوازهٔ تو در سراسر عالم پیچیده است.
تو با عدالت داوری میکنی.
11
مردم صهیون شادمانی میکنند
و شهرهای یهودیه به وجد آمدهاند،
زیرا تو با عدالت داوری میکنی.
12
ای قوم خدا، به دور صهیون بگردید و بُرجهایش را بشمارید.
13
به دیوارهای آن توجّه نمایید و سنگرهایش را تماشا کنید
تا بتوانید برای فرزندان خود آن را بازگو کنید
و بگویید این خدا، خدای ماست
و تا ابد راهنمای ماست.
14
و بگویید این خدا، خدای ماست
و تا ابد راهنمای ماست.