1Tęskni sobie dusza moja w żywocie moim; rozpuszczę przeciw sobie narzekanie moje, a będę mówił w gorzkości duszy mojej.2Rzekę Bogu: Nie potępiajże mię; raczej mi oznajmij, czemu spór ze mną wiedziesz?3Cóż masz za pożytek, że mię uciskasz? a iż odrzucasz sprawę rąk twoich? a radę niepobożnych oświecasz?4Azaż ty masz oczy cielesne? Albo jako człowiek widzi, ty widzisz?5Dni twoje, zaż są jako dni człowiecze? a lata twoje jako lata ludzkie?6Iż się wywiadujesz nieprawości mojej, a o grzechu moim badasz się?7Ty wiesz, żem niepobożnie nie poczynał; wszakże nie jest, ktoby mię miał wyrwać z rąk twoich.8Ręce twoje wykształtowały mię, i uczyniły mię; a przecię mię zewsząd gubisz.9Pomnij proszę, żeś mię jako glinę ulepił, a w proch mię zaś obrócisz.10Izali jako mleko nie zlałeś mię, a jako ser nie utworzyłeś mię?11Skórą i ciałem przyoblokłeś mię, a kościami i żyłami pospinałeś mię.12Żywotem i miłosierdziem darowałeś mię, a opatrzność twoja strzegła ducha mego.13A chociażeś to skrył w sercu twojem, wiem jednak, że to jest z woli twojej.14Jeźli zgrzeszę, wnet tego postrzeżesz, a dla nieprawości mojej nie przepuścisz mi.15Jeźlim bezbożny, biada mi! a choćbym też był sprawiedliwym, nie podniosę głowy mojej, będąc nasycony pohaóbieniem, i widząc utrapienie moje,16Którego przybywa; bo jako lew srogi gonisz mię, a coraz dziwniej się przeciwko mnie stawiasz.17Odnawiasz świadków twoich przeciwko mnie, a rozmnażasz rozgniewanie twoje na mię; wojska jedne po drugich są przeciwko mnie.18Przeczżeś mię z żywota wywiódł? Ach, bym był umarł, żeby mię było oko nie widziało!19Obym był, jakoby mię nie było! oby mię było zaraz z żywota do grobu zaniesiono!20Izaż nie trocha dni moich? Przetoż przestaó, a zaniechaj mię, abym się troszeczkę posilił,21Pierwej niż odejdę tam, skąd się nie wrócę, do ziemi ciemności, i do cienia śmierci;22Do ziemi ciemnej, jako chmura, i do cienia śmierci, gdzie niemasz przemiany, jedno sama gęsta ciemność.