1Te są słowa Lemuela króla, i zebranie mów, któremi go ćwiczyła matka jego.2Cóż rzekę, synu mój? cóż rzekę, synu żywota mego? i cóż rzekę, synu ślubów moich?3Nie dawaj niewiastom siły twojej, ani dróg twoich tym, którzy do zginienia królów przywodzą.4Nie królom, o Lemuelu! nie królom należy pić wino, a nie panom bawić się napojem mocnym;5By snać pijąc nie zapomniał na ustawy, a nie odmienił spraw wszystkich ludzi uciśnionych.6Dajcie napój mocny ginącemu, a wino tym, którzy są ducha sfrasowanego.7Niech się napije, a zapomni ubóstwa swego, a na utrapienie swoje niech więcej nie wspomni.8Otwórz usta swe za niemym w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.9Otwórz usta swe, sądź sprawiedliwie, a podejmij się sprawy ubogiego i nędznego.10Któż znajdzie niewiastę stateczną, gdyż nad perły daleko większa jest cena jej?11Serce męża jej ufa jej, a na korzyściach schodzić mu nie będzie.12Dobrze mu czyni, a nie źle, po wszystkie dni żywota swego.13Szuka wełny i lnu, a pracuje ochotnie rękami swemi.14Podobna jest okrętom kupieckim; z daleka przywodzi żywność swoję.15I wstaje bardzo rano, a daje pokarm czeladzi swej, a obrok słuszny dziewkom swym.16Obmyśla rolę, i ujmuje ją; z zarobku rąk swoich szczepi winnice.17Przepasuje mocą biodra swe, a posila ramiona swoje.18Doświadcza, że jest dobra skrzętność jej, a nie gaśnie w nocy pochodnia jej.19Ręce swoje obraca do kądzieli, a palcami swemi trzyma wrzeciono.20Rękę swą otwiera ubogiemu, a ręce swoje wyciąga ku nędznemu.21Nie boi się o czeladź swoję czasu śniegu; albowiem wszystka czeladź jej obłoczy się w szatę dwoistą.22Kobierce sobie robi; płótno subtelne i szarłat jest odzieniem jej.23Znaczny jest w bramach mąż jej, gdy siedzi między starszymi ziemi.24Płótno robi, i sprzedaje, także pasy sprzedaje kupcowi.25Moc i przystojność jest odzieniem jej; nie frasuje się o czasy przyszłe.26Mądrze otwiera usta swe, a nauka miłosierdzia jest na języku jej.27Dogląda rządu w domu swym, a chleba próżnując nie je.28Powstawszy synowie jej błogosławią jej; także i mąż jej chwali ją,29Mówiąc: Wiele niewiast grzecznie sobie poczynały; ale je ty przechodzisz wszystkie.30Omylna jest wdzięczność, i marna piękność; ale niewiasta, która się Pana boi, ta pochwały godna.31Dajcie jej z owocu ręku jej, a niechaj ją chwalą w bramach uczynki jej.