1Mądrość zbudowała dom swój, i wyciosała siedm słupów swoich;2Pobiła bydło swoje, roztworzyła wino swoje, i stół swój przygotowała;3A rozesłała dzieweczki swoje, woła na wierzchach najwyższych miejsc w mieście, mówiąc:4Ktokolwiek jest prostakiem, wstąp sam; a do głupich mówi:5Pójdźcie, jedzcie chleb mój, i pijcie wino, którem roztworzyła.6Opuśćcie prostotę, a będziecie żyli, a chodźcie drogą roztropności.7Kto strofuje naśmiewcę, odnosi haóbę; a kto strofuje niezbożnika, odnosi zelżywość.8Nie strofuj naśmiewcy, aby cię nie miał w nienawiści; strofuj mądrego, a będzie cię miłował.9Uczyó to mądremu, a mędrszym będzie; naucz sprawiedliwego, a będzie umiejętniejszym.10Początek mądrości jest bojaźó Paóska, a umiejętność świętych jest rozum.11Bo przez mię rozmnożą się dni twoje, i przedłużą się lata żywota.12Będzieszli mądrym, sobie będziesz mądrym; a jeźli naśmiewcą, ty sam szkodę odniesiesz.13Niewiasta głupia świegotliwa jest, prostaczka, i nic nieumiejąca;14A siedzi u drzwi domu swego na stołku, na miejscach wysokich w mieście,15Aby wołała na idących drogą, którzy prosto idą ścieszkami swemi, mówiąc:16Ktokolwiek jest prostakiem, wstąp sam; a do głupiego mówi:17Wody kradzione słodsze są, a chleb pokątny smaczniejszy.18Ale prostak nie wie, że tam są umarli, a ci, których wezwała, są w głębokościach grobu.