1Boże pomst! Panie Boże pomst! rozjaśnij się!2Podnieś się, o Sędzio wszystkiej ziemi! a daj zapłatę pysznym.3Dokądże niepobożni, Panie! dokądże niepobożni radować się będą?4Długoż będą świegotać i hardzie mówić, chlubiąc się wszyscy, którzy czynią nieprawość?5Lud twój, Panie! trzeć, a dziedzictwo twoje trapić?6Wdowy i przychodniów mordować? a sierotki zabijać?7Mówiąc: Nie widzi tego Pan, ani tego rozumie Bóg Jakóbowy.8Zrozumicież, o wy bydlęcy między ludźmi! a wy szaleni kiedyż zrozumiecie?9Izali ten, który szczepił ucho, nie słyszy? i który ukształtował oko, izali nie widzi?10Izali ten, który ćwiczy narody, nie będzie karał? który uczy człowieka umiejętności.11Pan zna myśli ludzkie, iż są szczerą marnością.12Błogosławiony jest mąż, którego ty ćwiczysz, Panie! a zakonu twego uczysz go.13Abyś mu sprawił pokój od złych dni, ażby był wykopany dół niezbożnikowi.14Albowiem, nie opuści Pan ludu swego, a dziedzictwa swego nie zaniecha.15Ale aż ku sprawiedliwości obróci się sąd, a za nim wszyscy serca uprzejmego.16Któżby się był zastawił za mną przeciwko złośnikom? ktoby się był ujął o mnie przeciwko tym, którzy czynią nieprawość?17By mi był Pan nie przybył na pomoc, małoby była nie mieszkała dusza moja w milczeniu.18Jużem był rzekł: Zachwiała się noga moja; ale miłosierdzie twoje, o Panie! zatrzymało mię.19W wielkości utrapienia mego, we wnętrznościach moich, pociechy twoje rozweselały duszę moję.20Izali z tobą towarzyszy stolica nieprawości tych, którzy stanowią krzywdę miasto prawa?21Którzy się zbierają przeciwko duszy sprawiedliwego, a krew niewinną potępiają?22Ale Pan jest twierdzą moją, a Bóg mój skałą ufności mojej.23Onci obróci na nich nieprawość ich, a dla złości ich wytraci ich; wytraci ich Pan, Bóg nasz.