¹以下是传道者，就是在耶路撒冷作王、大卫的儿子所说的话。

¹ نویسندهٔ این کتاب، پسر داوود، پادشاه حکیم اورشلیم می‌باشد.

²万事令人厌倦都是虚空传道者说：虚空的虚空。虚空的虚空，一切都是虚空。

² او می‌گوید: بیهودگی است! بیهودگی است! همه‌چیز بیهوده است!

³人的一切劳碌，就是他在日光之下的劳碌，对自己有什么益处呢？

³ از این‌همه رنج و زحمتی که انسان در روی زمین می‌کشد چه فایده‌ای می‌بیند؟

⁴一代过去，一代又来，地却永远存在。

⁴ یک نسل می‌آید و نسل دیگری می‌رود، امّا دنیا همیشه به حال خود باقی می‌ماند.

⁵太阳升起，太阳落下，匆忙回到它上升之处。

⁵ آفتاب طلوع و غروب می‌کند و باز به جایی می‌شتابد که دوباره باید از آنجا طلوع کند.

⁶风向南刮，又往北转，循环周行，旋转不息。

⁶ باد به سمت جنوب و شمال می‌وزد و به هر سو می‌چرخد و باز به مدار خود برمی‌گردد.

⁷江河向海里流，海却不满溢；江河之水归回本源，循环流转。

⁷ همهٔ رودخانه‌ها به دریا می‌ریزند، امّا دریا پُر نمی‌شود. آب به سرچشمه‌ای که رودها از آن جاری می‌شود، بازمی‌گردد و چرخش دوباره آغاز می‌گردد.

⁸万事都令人厌倦，人说，说不尽；眼看，看不饱；耳听，听不足。

⁸ همه‌چیز آن‌قدر خسته کننده است که زبان از بیان آن عاجز است. هرقدر ببینیم و هرقدر بشنویم، بازهم سیر نمی‌شویم.

⁹已有的事必再有，作过的事必再作；日光之下并无新事。

⁹ در حقیقت تاریخ تکرار می‌شود، یعنی آنچه را که می‌بینیم، بارها در گذشته اتّفاق افتاده است. در جهان هیچ چیز تازه‌ای دیده نمی‌شود.

¹⁰有什么事人可以说：“看啊！这是新的”？其实，很久之前已经有了，在我们之前早就有了。

¹⁰ کدام چیز تازه‌ای را می‌توانید نشان بدهید؟ هر چیزی قبلاً و پیش از آنکه ما به دنیا بیاییم وجود داشته است.

¹¹以前的事，无人记念；将来的事，后来的人也不追忆。

¹¹ یادی از گذشتگان نیست و آیندگان نیز از نسلهای پیشین یادی نخواهند کرد.

¹²智慧知识都是虚空那时，我传道者在耶路撒冷作以色列的王。

¹² من حکیم هستم و در اورشلیم بر اسرائیل سلطنت می‌کردم.

¹³我曾用智慧专心寻求查究天下所发生的一切事；原来　神给予世人的，是劳苦的担子，叫他们为此烦恼。

¹³ تصمیم گرفتم تا دربارهٔ هر چیز این دنیا با حکمت مطالعه و تحقیق کنم. خدا کارهای سخت و دشواری را به عهدهٔ ما گذاشته است!

¹⁴我看过日光之下所发生的一切事，不料，一切都是虚空，都是捕风。

¹⁴ هر کاری را در این دنیا تجربه کردم و به این نتیجه رسیدم که همهٔ آنها بیهوده و به دنبال باد دویدن است.

¹⁵弯曲的，不能弄直；缺少的，不能数算。

¹⁵ چیز کج را نمی‌توان راست کرد و چیزی را که وجود نداشته باشد، نمی‌توان شمرد.

¹⁶我自己心里说：“我得了极大的智慧，胜过所有在我以前统治耶路撒冷的人；我见识了许多智慧与知识。”

¹⁶ به خود گفتم: «من حکمت و معرفت زیادی اندوختم و بیشتر از همهٔ کسانی‌که قبل از من در اورشلیم حکومت می‌کردند، علم و دانش کسب کردم.»

¹⁷我又专心究察智慧和知识，狂妄和愚昧，才知道这也是捕风。

¹⁷ تصمیم گرفتم که فرق بین حکمت و جهالت را بدانم، امّا پی بردم که این کار هم بیهوده و مانند دنبال باد دویدن است، زیرا زیادی حکمت باعث غم می‌شود و هر که به دانش خود بیافزاید، اندوه خود را زیاد می‌کند.

¹⁸因为多有智慧，就多有烦恼；加增知识，就加增痛苦。

¹⁸ زیرا زیادی حکمت باعث غم می‌شود و هر که به دانش خود بیافزاید، اندوه خود را زیاد می‌کند.