¹约伯咒诅自己的生日

¹ بالاخره ایّوب لب به سخن گشود و روزی را که متولّد شده بود نفرین کرد: ایّوب

²约伯说：

² لعنت بر آن روزی که به دنیا آمدم و شبی که نطفه‌ام در رحم مادرم بسته شد.

³“愿我生的那日泯灭，人说怀男胎的那夜灭没。

³ آن روز تاریک شود، خدا آن را به یاد نیاورد و نور در آن ندرخشد.

⁴愿那日变成黑暗，愿　神不从上面眷顾，愿光明不照耀在其上。

⁴ در ظلمت و تاریکی ابدی فرو رود؛ ابر تیره بر آن سایه افکند و کسوف آن را بپوشاند.

⁵愿黑暗与死荫索讨那日，愿密云停留在上面，愿白天的昏黑惊吓它。

⁵ آن شب را تاریکی غلیظ فرا گیرد، در خوشی با روزهای سال شریک نشود، و جزء شبهای ماه به حساب نیاید.

⁶愿那夜被幽暗夺去，不让它连在平日之中，列入月数之内。

⁶ آن شب، شبی خاموش باشد و صدای خوشی در آن شنیده نشود.

⁷愿那夜没有生育，也没有欢乐的声音。

⁷ آنهایی که می‌توانند هیولای دریایی را رام سازند، آن شب را نفرین کنند.

⁸那些咒诅日子、善于惹动海怪的，愿他们咒诅那夜。

⁸ در آن شب ستاره‌ای ندرخشد و به امید روشنایی باشد، امّا سپیدهٔ صبح را نبیند،

⁹愿那夜黎明的星星变成黑暗，愿那夜等候发光却不亮，见不到清晨的曙光。

⁹ زیرا رحم مادرم را نبست و مرا به این بلاها دچار کرد.

¹⁰因为那夜没有把我母胎的门关闭，也没有把苦难隐藏，使我看不见。

¹⁰ چرا در وقت تولّدم نمردم و چرا زمانی که از رحم مادر به دنیا آمدم، جان ندادم؟

¹¹切愿夭折我为什么不一离母胎就死去？我为什么不一出母腹就断气？

¹¹ چرا مادرم مرا بر زانوان خود گذاشت و پستان به دهنم نهاد؟

¹²为什么有膝承接我？为什么有乳哺养我？

¹² اگر در آن وقت می‌مردم، اکنون آرام و آسوده با پادشاهان و رهبران جهان که قصرهای خرابه را دوباره آباد نمودند، و خانه‌های خود را با طلا و نقره پُر کردند، خوابیده بودم.

¹³不然，我早已躺下安息，

¹³ چرا مانند جنین سقط شده دفن نشدم؛ مانند طفلی که هرگز روشنایی را ندید.

¹⁴与世上那些为自己建造陵墓的君王和谋士同睡，

¹⁴ زیرا در گور، مردمان شریر به کسی آسیب نمی‌رسانند و اشخاص خسته آرامش می‌یابند.

¹⁵或与那些拥有黄金，房屋装满银子的王侯同眠。

¹⁵ در آنجا حتّی زندانیان در صلح و صفا با هم به سر می‌برند و صدای زندانبان را نمی‌شنوند.

¹⁶我为什么不像暗中流产的胎，未见天日的婴孩，归于无有呢？

¹⁶ کوچک و بزرگ یکسان هستند و غلام از دست صاحب خود آزاد می‌باشد.

¹⁷在那里，恶人止息搅扰，筋疲力尽的得安息；

¹⁷ چرا کسانی‌که بدبخت و اندوهگین هستند در روشنی به سر می‌برند؟

¹⁸被囚的同享安宁；听不见督工的声音；

¹⁸ آنها در آرزوی مرگ هستند، امّا مرگ به سراغشان نمی‌آید و بیشتر از گنج در جستجوی گور خود می‌باشند

¹⁹老少尊卑都在那里，奴仆脱离主人的辖制。

¹⁹ و چقدر خوشحال می‌شوند، وقتی‌که می‌میرند و در گور می‌روند.

²⁰厌恶生存为什么有光明赐给劳碌的人，有生命赐给苦命的人呢？

²⁰ چرا نور بر کسانی بتابد که بیچاره هستند و راههای امید را از هر سو بسته می‌بینند؟

²¹他们想死却死不了，找死胜于找宝藏；

²¹ به جای غذا، غم می‌خورم و اشک و زاریم مانند آب جاری است.

²²他们找到坟墓就高兴，非常欢喜快乐。

²² از آنچه می‌ترسیدم و وحشت می‌کردم، به سرم آمد. آرام و قرار ندارم و رنج و غم من روزافزون است.

²³为什么有生命赐给前途茫茫，又被　神四面围困的人呢？

²³ آرام و قرار ندارم و رنج و غم من روزافزون است.

²⁴我以叹息代替食物，我唉哼的声音如水涌出。

²⁵我所惧怕的临到我，我所惊恐的向我而来。

²⁶我不得安逸，不得安静，也不得安息，却有搅扰来到。”