¹　神的智慧与能力

¹ همهٔ اینها را که گفتی می‌دانم و قبلاً هم شنیده‌ام. امّا انسان فانی چطور می‌تواند در برابر خدا راست و نیک باشد؟

²“我实在知道是这样，但是，人在　神面前怎能算为公义呢？

² چه کسی می‌تواند با خدا بحث کند؟ کسی قادر نیست از هزار سؤالی که می‌کند، یکی را هم جواب بدهد.

³人若愿意与他辩论，连千分之一也答不出来。

³ زیرا خدا دانا و تواناست و کسی نمی‌تواند در برابر او مقاومت کند.

⁴他心里有智慧，而且有极大的能力，有谁对他刚硬而平安无事呢？

⁴ بی‌خبر کوهها را منتقل می‌سازد و با خشم و غضب، آنها را واژگون می‌کند.

⁵他在怒中移山翻冈；山冈却不知道；

⁵ زمین را از جایش تکان می‌دهد و پایه‌های آن را به لرزه می‌آورد.

⁶他使大地震动离开本处，大地的柱子就摇撼；

⁶ اگر به آفتاب فرمان بدهد، طلوع نمی‌کند و ستارگان در شب نمی‌درخشند.

⁷他吩咐太阳，太阳就不上升，又封闭众星；

⁷ به تنهایی آسمانها را گسترانید و بر امواج دریا خرامید.

⁸他独自铺开苍天，步行在海浪之上；

⁸ دُب اکبر، جبار، ثریا و ستارگان جنوب را آفرید.

⁹他造北斗与参星，昴星和南方的星座；

⁹ عقل ما از درک کارهای بزرگ و بی‌شمار او عاجز است.

¹⁰他所行的大事无法测度，所行的奇事不可胜数。

¹⁰ از کنار من می‌گذرد و من نمی‌توانم او را ببینم. حرکت می‌کند و من احساس نمی‌کنم.

¹¹他行过我身边，我却看不见；他掠过去，我竟不觉察。

¹¹ هرچه را بخواهد می‌برد و کسی نمی‌تواند مانع او شود و بگوید که چه می‌‌کنی؟

¹²他夺取，谁能拦阻他？谁敢问他：‘你干什么？’

¹² خدا از خشم خود دست نمی‌کشد و دشمنان خود را که به هیولای دریایی کمک کردند، پایمال می‌سازد.

¹³人受苦难不一定因为罪　神必不抑制他的怒气，海怪拉哈伯的助手都俯伏在他以下。

¹³ پس من چطور می‌توانم با او بحث کنم؟

¹⁴何况我呢？我怎敢回答他，措辞与他辩论呢？

¹⁴ هر چند گناهی ندارم، ولی چیزی نمی‌توانم بگویم؛ جز اینکه از خدایی که داور من است، طلب رحمت کنم.

¹⁵即使我有理，也不敢回答，只向那审判我的求怜悯；

¹⁵ حتّی اگر مرا بگذارد که حرفی بزنم، یقین ندارم که به سخنان من گوش بدهد.

¹⁶即使我呼求，他也回答我，我还是不信他会垂听我的声音。

¹⁶ او تُندباد را می‌فرستد و مرا پراکنده می‌سازد و بدون جهت به زخمهایم می‌افزاید.

¹⁷他用暴风伤害我，无缘无故加添我的创伤。

¹⁷ مرا نمی‌گذارد که نفس بکشم و زندگی مرا با تلخی پُر می‌سازد.

¹⁸他不让我喘一口气，却使我饱尝苦楚。

¹⁸ با او یارای مقابله ندارم، زیرا قادر و تواناست. اگر به دادگاه شکایت کنم، چه کسی می‌تواند او را احضار کند؟

¹⁹若论力量，他多么强大，若论诉讼，他说：‘谁能把我传来？’

¹⁹ اگر بی‌گناه هم باشم، سخنان زبانم مرا محکوم می‌سازد و هر چیزی که بگویم، مرا مجرم می‌کند.

²⁰即使我有理，我的口还是定我有罪；即使我完全，我的口还是判我乖谬。

²⁰ گرچه گناهی ندارم، امّا برای من فرقی نمی‌کند، زیرا از زندگی سیر شده‌ام.

²¹我虽然完全，却不顾我自己，倒厌恶我的生命。

²¹ خدا بی‌گناه و گناهکار را یکسان از بین می‌برد.

²²所以我说，善恶都是一样，完全人和恶人，他都灭尽。

²² وقتی مصیبتی برسد و بی‌گناهی را ناگهان هلاک کند، خدا می‌خندد.

²³灾祸忽然把人杀害的时候，他就必嘲笑无辜人的遭遇。

²³ اختیار زمین را به دست مردم شریر داده و چشمان قضات را کور کرده است. اگر خدا این کار را نکرده، چه کسی کرده است؟

²⁴全世界交在恶人的手中，他蒙蔽世上审判官的脸，如果不是他，那么是谁呢？

²⁴ زندگی من سریعتر از پیک تیزرو می‌گذرد، بدون آن که روی خوشی را ببینم.

²⁵我的日子过得比信差还快，飞快逝去，不见福乐。

²⁵ سالهای عمرم مانند کشتیهای تندرو و همچون عقابی که بر شکار خود فرود می‌آید، به سرعت سپری می‌شوند.

²⁶我的日子消逝有如快船，好像俯冲猛扑食物的鹰。

²⁶ اگر خندان باشم و سعی کنم که غمهای خود را از یاد ببرم، چه فایده؟

²⁷我若说：‘我要忘记我的苦情，要除去愁容，面露喜乐。’

²⁷ زیرا می‌ترسم که مبادا غم و رنج، دوباره به سراغ من بیایند و می‌دانم که خدا مرا خطاکار می‌شمارد.

²⁸我就惧怕我的一切痛苦，因为我知道你必不以我为无辜。

²⁸ پس اگر محکوم می‌شوم، چرا بی‌جهت تلاش کنم؟

²⁹我既然被定为有罪，又何必徒然劳苦呢？

²⁹ هیچ شوینده‌ای نمی‌تواند گناهان مرا بشوید.

³⁰我若用雪水洗净我的身，又用碱水洁净我的手，

³⁰ تو مرا در گل و لای و کثافت فرو می‌بری تا حتی لباس خودم از من نفرت کند.

³¹你还是把我扔入坑中，连我的衣服也憎恶我。

³¹ تو مانند من، انسانی فانی نیستی که بتوانم به تو جواب بدهم و با تو به دادگاه بروم.

³²他不像我是个人，使我可以答他，让我们一起对簿公堂。

³² کسی نیست که بین ما داوری کند و ما را آشتی بدهد.

³³我俩之间并没有仲裁者，能够按手在我们双方身上。

³³ اگر از مجازات من دست برداری و هیبت تو مرا به وحشت نیاندازد، آنگاه می‌توانم بدون ترس با تو حرف بزنم، امّا متأسفانه این‌طور نیست.

³⁴愿他使他的刑杖离开我，愿他可畏的威严不惊吓我，

³⁴ آنگاه می‌توانم بدون ترس با تو حرف بزنم، امّا متأسفانه این‌طور نیست.

³⁵我就说话，也不怕他，因为我本身并不是这种人。”