¹大卫的诗，交给诗班长耶杜顿。我曾说：“我要谨慎我的行为，不让我的舌头犯罪；恶人在我面前的时候，我总要用罩子约束我的嘴。”

¹ به خود گفتم مواظب رفتار خود خواهم بود و کوشش خواهم كرد که سخن خطایی بر زبان نیاورم و در حضور مردم شریر حرفی نزنم.

²我静默不出声，甚至连好话也不说（“甚至连好话也不说”或译：“我安静也得不到安慰”），我的痛苦就更加剧烈。

² گنگ و خاموش ایستادم حتّی حرف خوب هم از زبانم شنیده نشد، امّا پریشانی من بیشتر می‌شد.

³我的心在我里面发热；我默想的时候，心里火烧；我就用舌头说话：

³ اضطراب بر من چیره شده بود، هرچه بیشتر فکر می‌کردم بیشتر مضطرب می‌‌‌‌شدم، سرانجام به زبان آمده و گفتم:

⁴“耶和华啊！求你使我知道我的结局，我的寿数有多少，使我知道我的生命多么短促。

⁴ «خداوندا، می‌‌‌‌خواهم بدانم که چه وقت مرگم فرا خواهد رسید؟ چند سال دیگر از عمرم باقی است، و چه وقت زندگی من تمام خواهد شد؟»

⁵你使我的日子窄如手掌，我的一生在你面前如同无有；各人站得最稳的时候，也只不过是一口气。（细拉）

⁵ عمرم را چقدر کوتاه کرده‌ای! تمام سالهای عمرم در نظر تو فقط لحظه‌ای است، به راستی عمر انسان دمی بیش نیست،

⁶世人来来往往只是幻影，他们忙乱也是虚空；积聚财物，却不知道谁要来收取。

⁶ و مانند سایه کوتاه و زودگذر است. هرچه می‌کند بیهوده است، او ثروت می‌اندوزد، ولی نمی‌‌داند نصیب چه کسی خواهد شد.

⁷主啊！现在我还等候什么呢？我的指望在乎你。

⁷ اینک ای خداوند به چه چیزی امیدوار باشم؟ امید من به توست.

⁸求你救我脱离我的一切过犯，不要使我遭受愚顽人的羞辱。

⁸ پس گناهانم را ببخش، مبادا اشخاص نادان مسخره‌‌ام کنند.

⁹因为是你作了这事，我就静默不开口。

⁹ من سکوت می‌کنم و کلمه‌ای هم نخواهم گفت، زیرا تو مرا به این روز گرفتار کردی.

¹⁰求你除掉你降在我身上的灾祸；因你手的责打，我就消灭。

¹⁰ بیش از این آزارم مده، از دست ضربه‌های تو نزدیک است هلاک شوم.

¹¹你因人的罪孽，借着责罚管教他们，叫他们所宝贵的消失，像被虫蛀蚀；世人都不过是一口气。（细拉）

¹¹ انسان را به‌خاطر گناهش مجازات می‌کنی، همهٔ چیزهایی را که او به آن دل بسته است، مانند پارچهٔ بید خورده از بین می‌‌‌‌‌بری. بلی، عمر انسان یک نفس بیشتر نیست.

¹²耶和华啊！求你垂听我的祷告，留心听我的呼求；我流泪，求你不要缄默；因为我在你面前是客旅，是寄居的，像我所有的祖先一样。

¹² خداوندا، به دعایم گوش بده، و آه و ناله‌ام را بشنو، و به اشکهایی که از چشمانم جاری است بنگر! من نیز مانند اجداد خود در این دنیا مهمان و غریبم، مرا رها کن تا پیش از اینکه از این دنیا بروم، لحظه‌ای روی شادی را ببینم.

¹³求你不要怒视我，使我在去而不返之先，可以喜乐。”

¹³ مرا رها کن تا پیش از اینکه از این دنیا بروم، لحظه‌ای روی شادی را ببینم.