¹Give ear, O Shepherd of Israel, thou that leadest Joseph like a flock; thou that dwellest between the cherubims, shine forth.

¹[] <<Εις τον πρωτον μουσικον, επι Σοσανιμ-εδουθ. Ψαλμος του Ασαφ.>> Ακροασθητι, ο ποιμαινων τον Ισραηλ, συ ο οδηγων ως ποιμνιον τον Ιωσηφ· ο καθημενος επι των χερουβειμ, εμφανισθητι.

²Before Ephraim and Benjamin and Manasseh stir up thy strength, and come and save us.

²Εμπροσθεν του Εφραιμ και του Βενιαμιν και του Μανασση διεγειρον την δυναμιν σου και ελθε εις σωτηριαν ημων.

³Turn us again, O God, and cause thy face to shine; and we shall be saved.

³Επιστρεψον ημας, Θεε, και επιλαμψον το προσωπον σου, και θελομεν λυτρωθη.

⁴O LORD God of hosts, how long wilt thou be angry against the prayer of thy people?

⁴Κυριε Θεε των δυναμεων, εως ποτε θελεις οργιζεσθαι κατα της προσευχης του λαου σου;

⁵Thou feedest them with the bread of tears; and givest them tears to drink in great measure.

⁵Τρεφεις αυτους με αρτον δακρυων και ποτιζεις αυτους αφθονως με δακρυα.

⁶Thou makest us a strife unto our neighbours: and our enemies laugh among themselves.

⁶Εκαμες ημας εριδα εις τους γειτονας ημων· και οι εχθροι ημων γελωσι μεταξυ αλληλων.

⁷Turn us again, O God of hosts, and cause thy face to shine; and we shall be saved.

⁷Επιστρεψον ημας, Θεε των δυναμεων, και επιλαμψον το προσωπον σου, και θελομεν λυτρωθη.

⁸Thou hast brought a vine out of Egypt: thou hast cast out the heathen, and planted it.

⁸[] Αμπελον εξ Αιγυπτου μετεκομισας· εξεδιωξας εθνη και εφυτευσας αυτην.

⁹Thou preparedst room before it, and didst cause it to take deep root, and it filled the land.

⁹Ητοιμασας τοπον εμπροσθεν αυτης και βαθεως ερριζωσας αυτην· και εγεμισε την γην.

¹⁰The hills were covered with the shadow of it, and the boughs thereof were like the goodly cedars.

¹⁰Εσκεπασθησαν τα ορη υπο της σκιας αυτης, και αι αναδενδραδες αυτης ησαν ως αι υψηλαι κεδροι.

¹¹She sent out her boughs unto the sea, and her branches unto the river.

¹¹Εξετεινε τα κληματα αυτης εως θαλασσης και τους βλαστους αυτης εως του ποταμου.

¹²Why hast thou then broken down her hedges, so that all they which pass by the way do pluck her?

¹²Δια τι εκρημνισας τους φραγμους αυτης, και τρυγωσιν αυτην παντες οι διαβαινοντες την οδον;

¹³The boar out of the wood doth waste it, and the wild beast of the field doth devour it.

¹³Ερημονει αυτην ο αγριοχοιρος εκ του δασους, και το θηριον του αγρου νεμεται αυτην.

¹⁴Return, we beseech thee, O God of hosts: look down from heaven, and behold, and visit this vine;

¹⁴Επιστρεψον, δεομεθα, Θεε των δυναμεων· επιβλεψον εξ ουρανου και ιδε, και επισκεψαι την αμπελον ταυτην,

¹⁵And the vineyard which thy right hand hath planted, and the branch that thou madest strong for thyself.

¹⁵και το φυτον, το οποιον εφυτευσεν η δεξια σου και τον βλαστον, τον οποιον εκραταιωσας εις σεαυτον.

¹⁶It is burned with fire, it is cut down: they perish at the rebuke of thy countenance.

¹⁶Εκαυθη εν πυρι· εκοπη· εχαθησαν απο επιτιμησεως του προσωπου σου.

¹⁷Let thy hand be upon the man of thy right hand, upon the son of man whom thou madest strong for thyself.

¹⁷Ας ηναι η χειρ σου επι τον ανδρα της δεξιας σου· επι τον υιον του ανθρωπου, τον οποιον εκαμες δυνατον εις σεαυτον.

¹⁸So will not we go back from thee: quicken us, and we will call upon thy name.

¹⁸Και ημεις δεν θελομεν εκκλινει απο σου· ζωοποιησον ημας, και το ονομα σου θελομεν επικαλεισθαι.

¹⁹Turn us again, O LORD God of hosts, cause thy face to shine; and we shall be saved.

¹⁹Επιστρεψον ημας, Κυριε Θεε των δυναμεων· επιλαμψον το προσωπον σου, και θελομεν λυτρωθη.