¹After this opened Job his mouth, and cursed his day.

¹Sonunda Eyüp ağzını açtı ve doğduğu güne lanet edip şöyle dedi:

²And Job spake, and said,

³‹‹Doğduğum gün yok olsun,‹Bir oğul doğdu› denen gece yok olsun!

³Let the day perish wherein I was born, and the night in which it was said, There is a man child conceived.

⁴Karanlığa bürünsün o gün,Yüce Tanrı onunla ilgilenmesin,Üzerine ışık doğmasın.

⁴Let that day be darkness; let not God regard it from above, neither let the light shine upon it.

⁵Karanlık ve ölüm gölgesi sahip çıksın o güne,Bulut çöksün üzerine;Işığını karanlık söndürsün.

⁵Let darkness and the shadow of death stain it; let a cloud dwell upon it; let the blackness of the day terrify it.

⁶Zifiri karanlık yutsun o geceyi,Yılın günleri arasında sayılmasın,Aylardan hiçbirine girmesin.

⁶As for that night, let darkness seize upon it; let it not be joined unto the days of the year, let it not come into the number of the months.

⁷Kısır olsun o gece,Sevinç sesi duyulmasın içinde.

⁷Lo, let that night be solitary, let no joyful voice come therein.

⁸Günleri lanetleyenler,Livyatanı uyandırmaya hazır olanlar,O günü lanetlesin.

⁸Let them curse it that curse the day, who are ready to raise up their mourning.

⁹Akşamının yıldızları kararsın,Boş yere aydınlığı beklesin,Tan atışını görmesin.

⁹Let the stars of the twilight thereof be dark; let it look for light, but have none; neither let it see the dawning of the day:

¹⁰Çünkü sıkıntı yüzü görmemem içinAnamın rahminin kapılarını üstüme kapamadı.

¹⁰Because it shut not up the doors of my mother's womb, nor hid sorrow from mine eyes.

¹¹‹‹Neden doğarken ölmedim,Rahimden çıkarken son soluğumu vermedim?

¹¹Why died I not from the womb? why did I not give up the ghost when I came out of the belly?

¹²Neden beni dizler,Emeyim diye memeler karşıladı?

¹²Why did the knees prevent me? or why the breasts that I should suck?

¹³Çünkü şimdi huzur içinde yatmış,Uyuyup dinlenmiş olurdum;

¹³For now should I have lain still and been quiet, I should have slept: then had I been at rest,

¹⁴Yaptırdıkları kentler şimdi viran olanDünya kralları ve danışmanlarıyla birlikte,

¹⁴With kings and counsellors of the earth, which build desolate places for themselves;

¹⁵Evlerini gümüşle dolduranAltın sahibi önderlerle birlikte.

¹⁵Or with princes that had gold, who filled their houses with silver:

¹⁶Neden düşük bir çocuk gibi,Gün yüzü görmemiş yavrular gibi toprağa gömülmedim?

¹⁶Or as an hidden untimely birth I had not been; as infants which never saw light.

¹⁷Orada kötüler kargaşayı bırakır,Yorgunlar rahat eder.

¹⁷There the wicked cease from troubling; and there the weary be at rest.

¹⁸Tutsaklar huzur içinde yaşar,Angaryacının sesini duymazlar.

¹⁸There the prisoners rest together; they hear not the voice of the oppressor.

¹⁹Küçük de büyük de oradadır,Köle efendisinden özgürdür.

¹⁹The small and great are there; and the servant is free from his master.

²⁰‹‹Niçin sıkıntı çekenlere ışık,Acı içindekilere yaşam verilir?

²⁰Wherefore is light given to him that is in misery, and life unto the bitter in soul;

²¹Oysa onlar gelmeyen ölümü özler,Onu define arar gibi ararlar;

²¹Which long for death, but it cometh not; and dig for it more than for hid treasures;

²²Mezara kavuşuncaNeşeden coşar, sevinç bulurlar.

²²Which rejoice exceedingly, and are glad, when they can find the grave?

²³Neden yaşam verilir nereye gideceğini bilmeyen insana,Çevresini Tanrının çitle çevirdiği kişiye?

²³Why is light given to a man whose way is hid, and whom God hath hedged in?

²⁴Çünkü iniltim ekmekten önce geliyor,Su gibi dökülmekte feryadım.

²⁴For my sighing cometh before I eat, and my roarings are poured out like the waters.

²⁵Korktuğum,Çekindiğim başıma geldi.

²⁵For the thing which I greatly feared is come upon me, and that which I was afraid of is come unto me.

²⁶Huzur yok, sükûnet yok, rahat yok,Yalnız kargaşa var.››

²⁶I was not in safety, neither had I rest, neither was I quiet; yet trouble came.