¹Then Eliphaz the Temanite answered and said,

¹Temanlı Elifaz şöyle yanıtladı:

²If we assay to commune with thee, wilt thou be grieved? but who can withhold himself from speaking?

²‹‹Biri sana bir şey söylemeye çalışsa gücenir misin?Kim konuşmadan durabilir?

³Behold, thou hast instructed many, and thou hast strengthened the weak hands.

³Evet, pek çoklarına sen ders verdin,Zayıf elleri güçlendirdin,

⁴Thy words have upholden him that was falling, and thou hast strengthened the feeble knees.

⁴Tökezleyeni senin sözlerin ayakta tuttu,Titreyen dizleri sen pekiştirdin.

⁵But now it is come upon thee, and thou faintest; it toucheth thee, and thou art troubled.

⁵Ama şimdi senin başına gelince gücüne gidiyor,Sana dokununca yılgınlığa düşüyorsun.

⁶Is not this thy fear, thy confidence, thy hope, and the uprightness of thy ways?

⁶Senin güvendiğin Tanrıdan korkun değil mi,Umudun kusursuz yaşamında değil mi?

⁷Remember, I pray thee, who ever perished, being innocent? or where were the righteous cut off?

⁷‹‹Düşün biraz: Hangi suçsuz yok oldu,Nerede doğrular yıkıma uğradı?

⁸Even as I have seen, they that plow iniquity, and sow wickedness, reap the same.

⁸Benim gördüğüm kadarıyla, fesat sürenler,Kötülük tohumu ekenler ektiklerini biçiyor.

⁹By the blast of God they perish, and by the breath of his nostrils are they consumed.

⁹Tanrının soluğuyla yok oluyor,Öfkesinin rüzgarıyla tükeniyorlar.

¹⁰The roaring of the lion, and the voice of the fierce lion, and the teeth of the young lions, are broken.

¹⁰Aslanın kükremesi, homurtusu kesildi,Dişleri kırıldı genç aslanların.

¹¹The old lion perisheth for lack of prey, and the stout lion's whelps are scattered abroad.

¹¹Aslan av bulamadığı için yok oluyor,Dişi aslanın yavruları dağılıyor.

¹²Now a thing was secretly brought to me, and mine ear received a little thereof.

¹²‹‹Bir söz gizlice erişti bana,Fısıltısı kulağıma ulaştı.

¹³In thoughts from the visions of the night, when deep sleep falleth on men,

¹³Gece rüyaların doğurduğu düşünceler içinde,İnsanları ağır uyku bastığı zaman,

¹⁴Fear came upon me, and trembling, which made all my bones to shake.

¹⁴Beni dehşet ve titreme aldı,Bütün kemiklerimi sarstı.

¹⁵Then a spirit passed before my face; the hair of my flesh stood up:

¹⁵Önümden bir ruh geçti,Tüylerim ürperdi.

¹⁶It stood still, but I could not discern the form thereof: an image was before mine eyes, there was silence, and I heard a voice, saying,

¹⁶Durdu, ama ne olduğunu seçemedim.Bir suret duruyordu gözümün önünde,Çıt çıkmazken bir ses duydum:

¹⁷Shall mortal man be more just than God? shall a man be more pure than his maker?

¹⁷‹Tanrı karşısında insan doğru olabilir mi?Kendisini yaratanın karşısında temiz çıkabilir mi?

¹⁸Behold, he put no trust in his servants; and his angels he charged with folly:

¹⁸Bakın, Tanrı kullarına güvenmez,Meleklerinde hata bulur da,

¹⁹How much less in them that dwell in houses of clay, whose foundation is in the dust, which are crushed before the moth?

¹⁹Çamur evlerde oturanlara,Mayası toprak olanlara,Güveden kolay ezilenlere mi güvenir?

²⁰They are destroyed from morning to evening: they perish for ever without any regarding it.

²⁰Ömürleri sabahtan akşama varmaz,Kimse farkına varmadan sonsuza dek yok olurlar.

²¹Doth not their excellency which is in them go away? they die, even without wisdom.

²¹İçlerindeki çadır ipleri çekilince,Bilgelikten yoksun olarak ölüp giderler.›