¹Is there not an appointed time to man upon earth? are not his days also like the days of an hireling?

¹‹‹Yeryüzünde insan yaşamı savaşı andırmıyor mu,Günleri gündelikçinin günlerinden farklı mı?

²As a servant earnestly desireth the shadow, and as an hireling looketh for the reward of his work:

²Gölgeyi özleyen köle,Ücretini bekleyen gündelikçi gibi,

³So am I made to possess months of vanity, and wearisome nights are appointed to me.

³Miras olarak bana boş aylar verildi,Payıma sıkıntılı geceler düştü.

⁴When I lie down, I say, When shall I arise, and the night be gone? and I am full of tossings to and fro unto the dawning of the day.

⁴Yatarken, ‹Ne zaman kalkacağım› diye düşünüyorum,Ama gece uzadıkça uzuyor,Gün doğana dek dönüp duruyorum.

⁵My flesh is clothed with worms and clods of dust; my skin is broken, and become loathsome.

⁵Bedenimi kurt, kabuk kaplamış,Çatlayan derimden irin akıyor.

⁶My days are swifter than a weaver's shuttle, and are spent without hope.

⁶‹‹Günlerim dokumacının mekiğinden hızlı,Umutsuz tükenmekte.

⁷O remember that my life is wind: mine eye shall no more see good.

⁷Ey Tanrı, yaşamımın bir soluk olduğunu anımsa,Gözüm bir daha mutluluk yüzü görmeyecek.

⁸The eye of him that hath seen me shall see me no more: thine eyes are upon me, and I am not.

⁸Şu anda bana bakan gözler bir daha beni görmeyecek,Senin gözlerin üzerimde olacak,Ama ben yok olacağım.

⁹As the cloud is consumed and vanisheth away: so he that goeth down to the grave shall come up no more.

⁹Bir bulutun dağılıp gitmesi gibi,Ölüler diyarına inen bir daha çıkmaz.

¹⁰He shall return no more to his house, neither shall his place know him any more.

¹⁰Bir daha evine dönmez,Bulunduğu yer artık onu tanımaz.

¹¹Therefore I will not refrain my mouth; I will speak in the anguish of my spirit; I will complain in the bitterness of my soul.

¹¹‹‹Bu yüzden sessiz kalmayacak,İçimdeki sıkıntıyı dile getireceğim;Canımın acısıyla yakınacağım.

¹²Am I a sea, or a whale, that thou settest a watch over me?

¹²Ben deniz ya da deniz canavarı mıyım ki,Başıma bekçi koydun?

¹³When I say, My bed shall comfort me, my couch shall ease my complaints;

¹³Yatağım beni rahatlatır,Döşeğim acılarımı dindirir diye düşündüğümde,

¹⁴Then thou scarest me with dreams, and terrifiest me through visions:

¹⁴Beni düşlerle korkutuyor,Görümlerle yıldırıyorsun.

¹⁵So that my soul chooseth strangling, and death rather than my life.

¹⁵Öyle ki, boğulmayı,Ölmeyi şu yaşama yeğliyorum.

¹⁶I loathe it; I would not live alway: let me alone; for my days are vanity.

¹⁶Yaşamımdan tiksiniyor,Sonsuza dek yaşamak istemiyorum;Çek elini benden, çünkü günlerimin anlamı kalmadı.

¹⁷What is man, that thou shouldest magnify him? and that thou shouldest set thine heart upon him?

¹⁷‹‹İnsan ne ki, onu büyütesin,Üzerinde kafa yorasın,

¹⁸And that thou shouldest visit him every morning, and try him every moment?

¹⁸Her sabah onu yoklayasın,Her an onu sınayasın?

¹⁹How long wilt thou not depart from me, nor let me alone till I swallow down my spittle?

¹⁹Gözünü üzerimden hiç ayırmayacak mısın,Tükürüğümü yutacak kadar bile beni rahat bırakmayacak mısın?

²⁰I have sinned; what shall I do unto thee, O thou preserver of men? why hast thou set me as a mark against thee, so that I am a burden to myself?

²⁰Günah işledimse, ne yaptım sana,Ey insan gözcüsü?Niçin beni kendine hedef seçtin?Sana yük mü oldum?

²¹And why dost thou not pardon my transgression, and take away my iniquity? for now shall I sleep in the dust; and thou shalt seek me in the morning, but I shall not be.

²¹Niçin isyanımı bağışlamaz,Suçumu affetmezsin?Çünkü yakında toprağa gireceğim,Beni çok arayacaksın, ama ben artık olmayacağım.››