¹وعاد ايوب ينطق بمثله فقال

¹ایوب به کلام خود ادامه داده گفت:

²حيّ هو الله الذي نزع حقي والقدير الذي امرّ نفسي

²«به حیات خدای قادر مطلق که حق مرا تلف کرده و زندگی مرا تلخ و زار ساخته است، قسم می خورم

³انه ما دامت نسمتي فيّ ونفخة الله في انفي

³که تا جان به تن دارم و تا زمانی که خدا به من نَفَس می دهد،

⁴لن تتكلم شفتاي اثما ولا يلفظ لساني بغش.

⁴حرف غلط از زبانم شنیده نشود و سخن دروغ نگویم.

⁵حاشا لي ان ابرركم. حتى اسلم الروح لا اعزل كمالي عني.

⁵من هیچگاهی حرف شما را تصدیق نمی کنم و تا که بمیرم ادعای بیگناهی می نمایم.

⁶تمسكت ببري ولا ارخيه. قلبي لا يعير يوما من ايامي.

⁶تا آخر عمر با پاکی و راستکاری و وجدان پاک زندگی می کنم.

⁷ليكن عدوي كالشرير ومعاندي كفاعل الشر.

⁷می خواهم که دشمنان من مثل شریران و بدکاران جزا ببینند.

⁸لانه ما هو رجاء الفاجر عندما يقطعه عندما يسلب الله نفسه.

⁸اگر خدا شخص شریر را هلاک کند و به زندگی اش خاتمه بدهد، چه امیدی برایش باقی می ماند؟

⁹أفيسمع الله صراخه اذا جاء عليه ضيق.

⁹آیا خدا فریاد شان را در وقت سختی و مشکلات می شنود؟

¹⁰ام يتلذذ بالقدير. هل يدعو الله في كل حين

¹⁰آن ها باید از حضور قادر مطلق لذت ببرند و در همه اوقات از او کمک بخواهند.

¹¹اني اعلمكم بيد الله. لا اكتم ما هو عند القدير.

¹¹اجازه بدهید که من در بارۀ قدرت خدای قادر مطلق بی کم و کاست به شما معلومات بدهم.

¹²ها انتم كلكم قد رأيتم فلماذا تتبطلون تبطلا قائلين

¹²یقین دارم که خود شما هم تا اندازه ای از کارهای او آگاه هستید، پس چرا بیهوده سخن می گوئید؟»

¹³هذا نصيب الانسان الشرير من عند الله وميراث العتاة الذي ينالونه من القدير.

¹³«این است سرنوشت مردم خطاکار و ظالم که خدای قادر مطلق برای شان تعیین فرموده است:

¹⁴ان كثر بنوه فللسيف وذريته لا تشبع خبزا.

¹⁴این مردم دارای فرزندان زیاد می شوند، اما آن ها یا با شمشیر به قتل می رسند و یا از گرسنگی می میرند.

¹⁵بقيته تدفن بالموتان وارامله لا تبكي.

¹⁵کسانی هم که باقی بمانند در اثر مرض و بلا به زیر خاک می روند که حتی بیوه های شان هم برای آن ها گریه و ماتم نمی کنند.

¹⁶ان كنز فضة كالتراب واعدّ ملابس كالطين

¹⁶مردم خطاکار هرچند مثل ریگ دریا پول جمع کنند و بی اندازه لباس داشته باشند،

¹⁷فهو يعدّ والبار يلبسه والبري يقسم الفضة.

¹⁷اما عاقبت اشخاص نیک پول آن ها را مصرف می کنند و لباس های شان را می پوشند.

¹⁸يبني بيته كالعث او كمظله صنعها الناطور.

¹⁸آن ها خانه هائی می سازند که مثل تار عنکبوت و سایبان دشتبانان دوامی ندارند.

¹⁹يضطجع غنيا ولكنه لا يضم. يفتح عينيه ولا يكون.

¹⁹آن ها ثروتمند به بستر می روند، اما وقتی بیدار می شوند و چشم باز می کنند، می بینند که ثروت شان از دست رفته است.

²⁰الاهوال تدركه كالمياه. ليلا تختطفه الزوبعة

²⁰سیلاب وحشت آن ها را فرا می گیرد و طوفان نیستی در شب آن ها را با خود می برد.

²¹تحمله الشرقية فيذهب وتجرفه من مكانه.

²¹باد شرقی آن ها را به هوا بلند می کند و از خانه های شان دور می سازد.

²²يلقي الله عليه ولا يشفق. من يده يهرب هربا.

²²با بیرحمی بر آن ها که در حال فرار هستند، می وزد.مردم بخاطر مصیبتی که بر سر آن ها آمده است، کف می زنند و آن ها را مسخره می کنند.»

²³يصفقون عليه بايديهم ويصفرون عليه من مكانه

²³مردم بخاطر مصیبتی که بر سر آن ها آمده است، کف می زنند و آن ها را مسخره می کنند.»