¹مزمور لداود لما كان في برية يهوذا‎. ‎يا الله الهي انت. اليك ابكّر. عطشت اليك نفسي يشتاق اليك جسدي في ارض ناشفة ويابسة بلا ماء

¹ای خدا، تو خدای من هستی. در سحر تو را می جویم. در زمینِ خشک و تشنه و بی آب، جان من تشنۀ تو است و تمام وجودم مشتاق تو.

²لكي ابصر قوتك ومجدك كما قد رأيتك في قدسك‎.

²در جایگاه مقدست تو را نگریستم تا قوّت و جلال تو را ببینم.

³‎لان رحمتك افضل من الحياة. شفتاي تسبحانك‎.

³چونکه رحمت تو از خودِ زندگی بهتر است، پس لبهای من تو را ستایش می کند.

⁴‎هكذا اباركك في حياتي. باسمك ارفع يديّ‎.

⁴تا که زنده ام تو را شکر و سپاس خواهم گفت و دستهای خود را به نام تو بلند خواهم کرد.

⁵‎كما من شحم ودسم تشبع نفسي وبشفتي الابتهاج يسبحك فمي

⁵جان من سیر می شود، چنانچه از غذای چرب و لذیذ و زبانم با خوشی تو را ستایش می کند.

⁶اذا ذكرتك على فراشي. في السهد الهج بك‎.

⁶وقتی که در بستر خود می روم، تو را یاد می کنم و در هنگام شب به تو می اندیشم.

⁷‎لانك كنت عونا لي وبظل جناحيك ابتهج

⁷زیرا تو مددگار من بوده ای و در سایۀ بالهای تو سرود شادمانی را می سرایم.

⁸التصقت نفسي بك. يمينك تعضدني‎.

⁸جان من جدا از تو نیست و دست راست تو از من حمایت می کند.

⁹‎اما الذين هم للتهلكة يطلبون نفسي فيدخلون في اسافل الارض‎.

⁹اما آنانی که قصد کشتنم را دارند، هلاک می گردند و در قعر جهنم فرو می روند.

¹⁰‎يدفعون الى يدي السيف. يكونون نصيبا لبنات آوى‎.

¹⁰آن ها با شمشیر کشته می شوند و طعمۀ شغالها می گردند.اما پادشاه در خدا شادمانی می کند و هر کسی که نام خدا را اقرار کند سرفراز می شود، زیرا دهان دروغگویان بسته می گردد.

¹¹‎اما الملك فيفرح بالله. يفتخر كل من يحلف به. لان افواه المتكلمين بالكذب تسد

¹¹اما پادشاه در خدا شادمانی می کند و هر کسی که نام خدا را اقرار کند سرفراز می شود، زیرا دهان دروغگویان بسته می گردد.