1لامام المغنين. مزمور لداود. تسبيحة. لك ينبغي التسبيح يا الله في صهيون ولك يوفى النذر.
1ای خدا، ستایش در سهیون منتظر توست و وعده ها برای تو وفا خواهد شد.
2يا سامع الصلاة اليك يأتي كل بشر.
2ای که دعا را می شنوی، همۀ بشر نزد تو می آیند.
3آثام قد قويت عليّ. معاصينا انت تكفّر عنها.
3گناهان بر من سنگینی کرده است، اما تو تقصیرهای مرا کفاره می کنی.
4طوبى للذي تختاره وتقربه ليسكن في ديارك. لنشبعنّ من خير بيتك قدس هيكلك
4خوشا به حال کسی که او را برگزیده و نزدیک به خود ساخته ای تا در پیشگاه تو ساکن شود. از برکات خانۀ تو و از قدوسیت عبادتگاه تو ما سیر می شویم.
5بمخاوف في العدل تستجيبنا يا اله خلاصنا يا متكل جميع اقاصي الارض والبحر البعيدة.
5ای خدایی که نجات ما هستی، با کارهای هیبتناک و عادلانه ما را جواب می دهی. تو مایۀ امید ساکنان سراسر جهان و دورترین بحر هستی.
6المثبت الجبال بقوته المتنطق بالقدرة
6کوهها را به قوّت خود برافراشته ای و کمر خود را به قدرت بسته ای.
7المهدئ عجيج البحار عجيج امواجها وضجيج الامم.
7تلاطم بحرها را آرام می گردانی، تلاطم امواج آن ها را و شورش امت ها را.
8وتخاف سكان الاقاصي من آياتك. تجعل مطالع الصباح والمساء تبتهج.
8ساکنان سراسر جهان از کارهای عجیب تو ترسانند. تو باعث فریاد شادمانی از یک سوی جهان تا سوی دیگر آن هستی.
9تعهدت الارض وجعلتها تفيض. تغنيها جدا. سواقي الله ملآنة ماء. تهيء طعامهم لانك هكذا تعدّها.
9زمین را ملاقات کرده و سیراب می کنی و آنرا بسیار حاصلخیز می گردانی. نهر خدا از آب پُر است. غلۀ ایشان را تهیه می کنی و زمین را به این طور آماده می سازی:
10أرو اتلامها مهّد اخاديدها. بالغيوث تحللها. تبارك غلتها.
10کُردهایش را سیراب کرده و بلندی هایش را هموار می سازی. با باران فراوان آنرا شاداب نموده و نباتاتش را برکت می دهی.
11كللت السنة بجودك وآثارك تقطر دسما.
11به احسان تو محصولات تاج زمین گردیده و راههای تو فراوانی را ببار می آورد.
12تقطر مراع البرية وتتنطق الآكام بالبهجة.
12کشتزارهای صحرا نیز حاصلخیز شده و تپه ها با شادمانی استوار گردیده اند.چمنزارها پُر از گله و رمه و وادی ها سرشار از غله هستند. همه از خوشی فریاد می زنند و سرود می سرایند.
13اكتست المروج غنما والاودية تتعطّف برا. تهتف وايضا تغني
13چمنزارها پُر از گله و رمه و وادی ها سرشار از غله هستند. همه از خوشی فریاد می زنند و سرود می سرایند.