¹الانسان مولود المرأة قليل الايام وشبعان تعبا.

¹ انسان که از زن زاییده می‌شود، عمرش کوتاه و سراسر زحمت است.

²يخرج كالزهر ثم ينحسم ويبرح كالظل ولا يقف.

² همچون گُل می‌شکفد و بزودی پژمرده می‌شود و مانند سایه‌ای زودگذر و ناپایدار است.

³فعلى مثل هذا حدقت عينيك واياي احضرت الى المحاكمة معك.

³ پس ای خدا، چرا بر چنین موجودی این‌قدر سخت می‌گیری و از او بازخواست می‌‌کنی؟

⁴من يخرج الطاهر من النجس. لا احد.

⁴ هیچ‌کس نمی‌تواند از یک چیز ناپاک چیزی پاک به دست آورد.

⁵ان كانت ايامه محدودة وعدد اشهره عندك وقد عينت اجله فلا يتجاوزه

⁵ طول عمر و شمارهٔ ماههای عمرش را تو از پیش تعیین نموده‌ای و کسی نمی‌تواند آن را تغییر بدهد.

⁶فاقصر عنه ليسترح الى ان يسرّ كالاجير بانتهاء يومه

⁶ پس از خطای او چشم بپوش و او را به حال خودش بگذار تا پیش از اینکه با زندگی وداع کند، لحظه‌ای آسوده باشد.

⁷لان للشجرة رجاء. ان قطعت تخلف ايضا ولا تعدم خراعيبها.

⁷ برای یک درخت این امید هست که اگر قطع گردد، دوباره سبز شود و شاخه‌های تازهٔ دیگری بیاورد.

⁸ولو قدم في الارض اصلها ومات في التراب جذعها

⁸ هرچند ریشه‌اش در زمین کهنه شود و تنه‌اش در خاک بپوسد،

⁹فمن رائحة الماء تفرخ وتنبت فروعا كالغرس.

⁹ بازهم وقتی‌که آب به آن برسد، مثل یک نهال تازه جوانه می‌زند و شکوفه می‌آورد.

¹⁰اما الرجل فيموت ويبلى. الانسان يسلم الروح فاين هو.

¹⁰ امّا انسان وقتی‌که مُرد فاسد می‌شود و از بین می‌رود و کجایند آنها؟

¹¹قد تنفد المياه من البحرة والنهر ينشف ويجف

¹¹ مانند آب دریا که بخار می‌شود و رودخانه‌ای که خشک می‌گردد،

¹²والانسان يضطجع ولا يقوم. لا يستيقظون حتى لا تبقى السموات ولا ينتبهون من نومهم

¹² انسان هم به خواب ابدی فرو می‌رود و تا نیست شدن آسمانها برنمی‌خیزد و کسی او را بیدار نمی‌کند.

¹³ليتك تواريني في الهاوية وتخفيني الى ان ينصرف غضبك وتعيّن لي اجلا فتذكرني.

¹³ ای کاش مرا تا وقتی‌که غضبت فرو نشیند در زیر خاک پنهان می‌کردی؛ و باز مرا در یک زمان معیّن دوباره به یاد می‌آوردی.

¹⁴ان مات رجل أفيحيا. كل ايام جهادي اصبر الى ان يأتي بدلي.

¹⁴ وقتی انسان می‌میرد، آیا دوباره زنده می‌شود؟ امّا من در انتظار آن هستم که روزهای سخت زندگی‌ام پایان یابد و دوران شادکامی فرا رسد.

¹⁵تدعو فانا اجيبك. تشتاق الى عمل يدك.

¹⁵ آن وقت تو مرا صدا می‌زنی و من جواب می‌دهم و تو از دیدن این مخلوقت خوشحال می‌شوی.

¹⁶اما الآن فتحصي خطواتي. ألا تحافظ على خطيتي.

¹⁶ تو مراقب هر قدم من می‌باشی و گناهانم را در نظر نمی‌گیری.

¹⁷معصيتي مختوم عليها في صرّة وتلفّق عليّ فوق اثمي

¹⁷ مرا از گناه پاک می‌سازی و خطاهایم را می‌پوشانی.

¹⁸ان الجبل الساقط ينتثر والصخر يزحزح من مكانه.

¹⁸ زمانی می‌رسد که کوهها فرو می‌ریزند و از بین می‌روند. سنگها از جایشان کنده می‌شوند،

¹⁹الحجارة تبليها المياه وتجرف سيولها تراب الارض. وكذلك انت تبيد رجاء الانسان.

¹⁹ آب، سنگها را می‌ساید و سیلابها خاک زمین را می‌شوید. به همین ترتیب تمام امیدهای انسان را نقش برآب می‌سازی.

²⁰تتجبر عليه ابدا فيذهب. تغير وجهه وتطرده.

²⁰ تو بر او غالب می‌شوی، و او را به چنگ مرگ می‌فرستی و برای ابد از بین می‌بری.

²¹يكرم بنوه ولا يعلم او يصغرون ولا يفهم بهم.

²¹ اگر فرزندانش به جاه و جلال برسند، او آگاه نمی‌شود و هرگاه خوار و حقیر گردند، بازهم بی‌اطّلاع می‌ماند. او فقط درد خود را احساس می‌کند و برای خود ماتم می‌گیرد.

²²انما على ذاته يتوجع لحمه وعلى ذاتها تنوح نفسه

²² او فقط درد خود را احساس می‌کند و برای خود ماتم می‌گیرد.