¹روحي تلفت. ايامي انطفأت. انما القبور لي

¹ روح من شکسته و عمر من به پایان رسیده و پایم به لب گور رسیده است.

²لولا المخاتلون عندي وعيني تبيت على مشاجراتهم.

² در همه‌جا می‌بینم که چگونه مردم مرا مسخره می‌کنند.

³كن ضامني عند نفسك. من هو الذي يصفق يدي.

³ خدایا، تو خودت شاهد من باش، زیرا هیچ‌کس از من حمایت نمی‌کند، همه مرا گناهکار می‌دانند، تو هم آنها را کور کرده‌ای و نمی‌توانند حقیقت را درک کنند. نگذار که آنها بر من پیروز شوند.

⁴لانك منعت قلبهم عن الفطنة. لاجل ذلك لا ترفعهم.

⁴ کسی‌که برای کسب منفعت از دوستان خود بدگویی کند، فرزندانش کور می‌شوند.

⁵الذي يسلم الاصحاب للسلب تتلف عيون بنيه.

⁵ خدا مرا مایهٔ تمسخر مردم ساخته و آنها به رویم تف می‌کنند.

⁶اوقفني مثلا للشعوب وصرت للبصق في الوجه.

⁶ چشمانم از غم تار گشته‌اند و از من سایه‌ای بیش باقی نمانده است.

⁷كلت عيني من الحزن واعضائي كلها كالظل.

⁷ آنانی که خود را درستکار می‌دانند، تعجّب می‌کنند؛ و آنها همگی مرا به بی‌خدایی متّهم کرده‌اند.

⁸يتعجب المستقيمون من هذا والبريء ينتهض على الفاجر.

⁸ اشخاص نیک در کارهای خوب پیشرفت می‌نمایند و روز‌به‌روز قویتر می‌گردند.

⁹اما الصدّيق فيستمسك بطريقه والطاهر اليدين يزداد قوة

⁹ اگر همه بیایید و در برابر من بایستید، گمان نمی‌کنم که بتوانم شخص فهمیده‌ای در بین شما پیدا کنم.

¹⁰ولكن ارجعوا كلكم وتعالوا فلا اجد فيكم حكيما.

¹⁰ عمر من به پایان رسیده است و آرزوهایم همه نقش بر آب شده‌اند.

¹¹ايامي قد عبرت. مقاصدي إرث قلبي قد انتزعت.

¹¹ دوستانم می‌گویند: «از پی شامِ تاریک، روز روشن می‌آید.» امّا خودم می‌دانم که من همیشه در تاریکی باقی خواهم ماند.

¹²يجعلون الليل نهارا نورا قريبا للظلمة.

¹² یگانه آرزوی من این است که به دنیای مردگان بروم و آنجا خانهٔ ابدی من باشد.

¹³اذا رجوت الهاوية بيتا لي وفي الظلام مهدت فراشي

¹³ گور را پدر و کِرمی را که مرا می‌خورد، مادر و خواهر خود خواهم خواند.

¹⁴وقلت للقبر انت ابي وللدود انت امي واختي

¹⁴ امید من کجاست؟ چه کسی آن را برایم پیدا می‌کند؟ امید من با من به گور نمی‌رود و با هم یک‌‌جا خاک نمی‌شویم.

¹⁵فاين اذا آمالي. آمالي. من يعاينها.

¹⁵ امید من با من به گور نمی‌رود و با هم یک‌‌جا خاک نمی‌شویم.

¹⁶تهبط الى مغاليق الهاوية اذ ترتاح معا في التراب