¹فاجاب ايوب وقال

¹ من این سخنان را بسیار شنیده‌ام. تسلّی شما مرا زیادتر عذاب می‌دهد.

²قد سمعت كثيرا مثل هذا. معزون متعبون كلكم.

² تا به کی به این حرفهای بیهوده ادامه می‌دهید؟ آیا شما باید همیشه حرف آخر را بزنید؟

³هل من نهاية لكلام فارغ. او ماذا يهيجك حتى تجاوب.

³ اگر من هم به جای شما بودم می‌توانستم چنین سخنانی بگویم و به عنوان اعتراض سر خود را تکان بدهم.

⁴انا ايضا استطيع ان اتكلم مثلكم لو كانت انفسكم مكان نفسي وان اسرد عليكم اقوالا وأنغض راسي اليكم.

⁴ امّا من شما را نصیحت می‌کردم و با سخنان گرم، شما را تسلّی می‌دادم.

⁵بل كنت اشددكم بفمي وتعزية شفتيّ تمسككم

⁵ هرچه بگویم، از درد و رنج من کاسته نمی‌شود و اگر هم ساکت بمانم، دردم دوا نخواهد شد.

⁶ان تكلمت لم تمتنع كآبتي. وان سكت فماذا يذهب عني.

⁶ زیرا تو ای خدا، مرا از زندگی خسته کرده‌ای و خانواده‌ام را از بین برده‌ای.

⁷انه الآن ضجّرني. خربت كل جماعتي.

⁷ تو عرصه را بر من تنگ کردی و دشمن من شدی. من لاغر و استخوانی شده‌ام و مردم این را نتیجهٔ گناهان من می‌دانند.

⁸قبضت عليّ. وجد شاهد. قام عليّ هزالي يجاوب في وجهي.

⁸ تو با خشم خود، گوشت بدنم را پاره کرده‌ای، با دیدهٔ نفرت به من نگاه می‌کنی و مرا دشمن خود می‌پنداری.

⁹غضبه افترسني واضطهدني. حرّق عليّ اسنانه. عدوي يحدد عينيه عليّ.

⁹ مردم مرا مسخره می‌کنند و به دور من جمع شده به روی من سیلی می‌زنند.

¹⁰فغروا عليّ افواههم. لطموني على فكّي تعييرا. تعاونوا عليّ جميعا.

¹⁰ خدا مرا به دست مردم ظالم و شریر سپرده است.

¹¹دفعني الله الى الظالم وفي ايدي الاشرار طرحني.

¹¹ من زندگی آرام و آسوده‌ای داشتم، امّا او گلوی مرا گرفت و مرا تکه‌تکه کرد. حالا هم مرا هدف خود قرار داده،

¹²كنت مستريحا فزعزعني وامسك بقفاي فحطمني ونصبني له غرضا.

¹² تیرهای خود را از هر سو به سوی من پرتاب می‌کند، مرا زخمی می‌کند و رحمی نشان نمی‌دهد.

¹³احاطت بي رماته. شق كليتيّ ولم يشفق. سفك مرارتي على الارض.

¹³ او مانند یک جنگجو حمله می‌کند و پی‌در‌پی مرا زخمی می‌کند.

¹⁴يقتحمني اقتحاما على اقتحام. يعدو عليّ كجبار.

¹⁴ لباس سوگواری پوشیده و در خاک ذلّت نشسته‌ام.

¹⁵خطت مسحا على جلدي ودسست في التراب قرني.

¹⁵ از بس گریه کرده‌ام، چشمانم سرخ شده و دیدگانم را تاریکی فراگرفته است.

¹⁶احمر وجهي من البكاء وعلى هدبي ظل الموت.

¹⁶ امّا من شخص شریری نیستم و دعای من از صمیم قلب است.

¹⁷مع انه لا ظلم في يدي وصلاتي خالصة

¹⁷ ای زمین، خون مرا مپوشان و مگذار فریاد عدالت‌خواهی من خاموش گردد.

¹⁸يا ارض لا تغطي دمي ولا يكن مكان لصراخي.

¹⁸ شاهد من در آسمان است و برای من شفاعت می‌کند.

¹⁹ايضا الآن هوذا في السموات شهيدي وشاهدي في الاعالي.

¹⁹ دوستان من مسخره‌ام می‌کنند، امّا من سیل اشک را در حضور خدا جاری می‌سازم

²⁰المستهزئون بي هم اصحابي. لله تقطر عيني

²⁰ و پیش او التماس می‌کنم که به عنوان یک دوست به من گوش بدهد و حرفهای مرا بشنود. زیرا بزودی می‌میرم و به جایی می‌روم که از آنجا امید بازگشت نیست.

²¹لكي يحاكم الانسان عند الله كابن آدم لدى صاحبه.

²¹ زیرا بزودی می‌میرم و به جایی می‌روم که از آنجا امید بازگشت نیست.

²²اذا مضت سنون قليلة اسلك في طريق لا اعود منها