¹فاجاب ايوب وقال

¹ تا به کی می‌خواهید با سخنانتان مرا عذاب بدهید و دلم را بشکنید؟

²حتى متى تعذبون نفسي وتسحقونني بالكلام.

² بارها به من اهانت کرده‌اید و از رفتار خود با من خجالت نمی‌کشید.

³هذه عشر مرات اخزيتموني. لم تخجلوا من ان تحكروني.

³ اگر من گناهی کرده باشم، ضرر آن به خودم می‌رسد و به شما آسیبی نمی‌رساند.

⁴وهبني ضللت حقا. عليّ تستقر ضلالتي.

⁴ شما خود را بهتر و برتر از من می‌دانید و مصیبتهای مرا نتیجهٔ گناه من می‌پندارید.

⁵ان كنتم بالحق تستكبرون عليّ فثبتوا عليّ عاري.

⁵ درحالی‌که خدا این روز بد را بر سر من آورده و به دام خود گرفتارم کرده است.

⁶فاعلموا اذا ان الله قد عوّجني ولف عليّ احبولته.

⁶ حتّی وقتی از ظلمی که به من شده است، فریاد می‌زنم و کمک می‌طلبم، کسی به داد من نمی‌رسد.

⁷ها اني اصرخ ظلما فلا أستجاب. ادعو وليس حكم.

⁷ خدا راه مرا بسته و آن را تاریک کرده است و امید رهایی از این وضع برای من نیست.

⁸قد حوّط طريقي فلا اعبر وعلى سبلي جعل ظلاما.

⁸ او عزّت و اعتبار مرا از بین برد و هرچه که داشتم از من گرفته.

⁹ازال عني كرامتي ونزع تاج راسي.

⁹ از هر طرف مرا خُرد نموده و نهال آرزوهای مرا از ریشه کنده است.

¹⁰هدمني من كل جهة فذهبت. وقلع مثل شجرة رجائي.

¹⁰ آتش غضب خود را بر من افروخته و مرا دشمن خود می‌شمارد.

¹¹واضرم عليّ غضبه وحسبني كاعدائه.

¹¹ لشکر خود را می‌فرستد تا چادر مرا محاصره کنند.

¹²معا جاءت غزاته واعدّوا عليّ طريقهم وحلّوا حول خيمتي.

¹² او خانواده‌ام را از من جدا کرد و آشنایانم را با من بیگانه ساخت.

¹³قد ابعد عني اخوتي. ومعارفي زاغوا عني.

¹³ خویشاوندان و دوستانِ نزدیک من، فراموشم کرده‌اند

¹⁴اقاربي قد خذلوني والذين عرفوني نسوني.

¹⁴ و مهمان خانه‌ام مرا از یاد برده است. کنیزان خانه‌ام مرا نمی‌شناسند و برای آنها بیگانه شده‌ام.

¹⁵نزلاء بيتي وامائي يحسبونني اجنبيا. صرت في اعينهم غريبا.

¹⁵ خدمتکار خود را با زاری و التماس صدا می‌کنم، امّا او جوابم را نمی‌دهد.

¹⁶عبدي دعوت فلم يجب. بفمي تضرعت اليه.

¹⁶ زن من طاقت بوی دهان مرا ندارد و برادرانم از من بیزار هستند.

¹⁷نكهتي مكروهة عند امرأتي وخممت عند ابناء احشائي.

¹⁷ حتّی بچّه‌ها با حقارت به من می‌نگرند و مسخره‌ام می‌کنند.

¹⁸الاولاد ايضا قد رذلوني. اذا قمت يتكلمون عليّ.

¹⁸ دوستان صمیمی‌ام از من نفرت دارند و کسانی را که دوست می‌داشتم، از من روی‌گردان شده‌اند.

¹⁹كرهني كل رجالي والذين احببتهم انقلبوا عليّ.

¹⁹ از من فقط پوست و استخوان باقیمانده است و به سختی از مرگ گریخته‌ام.

²⁰عظمي قد لصق بجلدي ولحمي ونجوت بجلد اسناني.

²⁰ شما دوستان من هستید، بر من رحم کنید، زیرا دست خدا مرا به این روز انداخته است.

²¹تراءفوا تراءفوا انتم عليّ يا اصحابي لان يد الله قد مسّتني.

²¹ چرا شما هم مانند خدا مرا عذاب می‌دهید؟ چرا مرا به حال خودم نمی‌گذارید؟

²²لماذا تطاردونني كما الله ولا تشبعون من لحمي

²² ای کاش سخنان مرا کسی به یاد می‌آورد و در کتابی می‌نوشت

²³ليت كلماتي الآن تكتب. يا ليتها رسمت في سفر

²³ و یا با قلم آهنین آنها را بر سنگی حک می‌کرد، تا برای همیشه باقی بمانند.

²⁴ونقرت الى الابد في الصخر بقلم حديد وبرصاص.

²⁴ امّا می‌دانم که نجات‌دهندهٔ من در آسمان است و روزی برای دفاع من به زمین خواهد آمد.

²⁵اما انا فقد علمت ان وليّي حيّ والآخر على الارض يقوم

²⁵ یقین دارم که حتّی پس از آن که گوشت و پوست بدنم بپوسند، خدا را می‌بینم.

²⁶وبعد ان يفنى جلدي هذا وبدون جسدي ارى الله

²⁶ او برای من بیگانه نیست. او را با همین چشمان خود خواهم دید.

²⁷الذي اراه انا لنفسي وعيناي تنظران وليس آخر. الى ذلك تتوق كليتاي في جوفي.

²⁷ وقتی گفتید: «چگونه او را عذاب دهیم؟» از حال رفتم. شما می‌خواستید با بهانه‌ای مرا متّهم سازید. پس از شمشیر مجازات خدا بترسید و بدانید که روز داوری خدا در انتظار شماست.

²⁸فانكم تقولون لماذا نطارده. والكلام الاصلي يوجد عندي.

²⁸ پس از شمشیر مجازات خدا بترسید و بدانید که روز داوری خدا در انتظار شماست.

²⁹خافوا على انفسكم من السيف لان الغيظ من آثام السيف. لكي تعلموا ما هو القضاء