¹لماذا اذ لم تختبئ الازمنة من القدير لا يرى عارفوه يومه.

¹ چرا خدا وقتی را برای داوری تعیین نمی‌کند؟ تا به کی بندگان او انتظار بکشند؟

²ينقلون التخوم. يغتصبون قطيعا ويرعونه.

² مردم شریر حدودِ زمین را تغییر می‌دهند تا زمین زیادتری به دست آورند. گلّهٔ مردم را می‌دزدند و به چراگاهِ خود می‌برند.

³يستاقون حمار اليتامى ويرتهنون ثور الارملة.

³ الاغانِ یتیمان را می‌ربایند و گاو بیوه زنان را گرو می‌گیرند.

⁴يصدّون الفقراء عن الطريق. مساكين الارض يختبئون جميعا.

⁴ مردم مسکین را از حق خود محروم می‌سازند و نیازمندان از ترس آنها خود را مخفی می‌کنند.

⁵ها هم كالفراء في القفر يخرجون الى عملهم يبكرون للطعام. البادية لهم خبز لاولادهم.

⁵ مردم فقیر، مانند الاغهای وحشی به‌خاطر به دست آوردن خوراک برای خود و فرزندان خود، در بیابان زحمت می‌کشند.

⁶في الحقل يحصدون علفهم ويعللون كرم الشرير.

⁶ در کشتزاری که مال خودشان نیست درو می‌کنند و در تاکستان شریران خوشه می‌چینند.

⁷يبيتون عراة بلا لبس وليس لهم كسوة في البرد.

⁷ شبها برهنه و بدون لباس در سرما می‌خوابند.

⁸يبتلّون من مطر الجبال ولعدم الملجإ يعتنقون الصخر

⁸ در زیر بارانِ کوهستان خیس می‌شوند و در بین صخره‌‌ها پناه می‌برند.

⁹يخطفون اليتيم عن الثدي ومن المساكين يرتهنون.

⁹ اشخاص ظالم، کودکان یتیم را از آغوش مادرانشان می‌ربایند و اطفال فقیران را در مقابل قرض خود گرو می‌گیرند.

¹⁰عراة يذهبون بلا لبس وجائعين يحملون حزما.

¹⁰ این مردم مسکین، برهنه و با شکم گرسنه محصول دیگران را حمل می‌کنند.

¹¹يعصرون الزيت داخل اسوارهم. يدوسون المعاصر ويعطشون.

¹¹ در کارخانه‌ها روغنِ زیتون می‌کشند و شراب می‌سازند، بدون آن که خودشان مزهٔ آن را بچشند.

¹²من الوجع اناس يئنون ونفس الجرحى تستغيث والله لا ينتبه الى الظلم

¹² صدای ناله و فریاد ستمدیدگان و زخمیانِ در حال مرگ، از شهر به گوش می‌رسد که کمک می‌طلبند، امّا خدا به نالهٔ آنها توجّه نمی‌کند.

¹³اولئك يكونون بين المتمردين على النور لا يعرفون طرقه ولا يلبثون في سبله.

¹³ کسانی هستند که برضد نور طغیان می‌کنند! راه آن را نمی‌شناسند و در آن راه نمی‌روند.

¹⁴مع النور يقوم القاتل يقتل المسكين والفقير وفي الليل يكون كاللص.

¹⁴ آدمکشان، صبح زود برمی‌خیزند تا مردم فقیر و محتاج را به قتل برسانند، و در شب دزدی می‌کنند

¹⁵وعين الزاني تلاحظ العشاء. يقول لا تراقبني عين. فيجعل سترا على وجهه.

¹⁵ زانیان منتظر سپیده‌دَم هستند و صورت خود را می‌پوشانند، بنابراین هیچ‌کس نمی‌تواند آنها را ببیند.

¹⁶ينقبون البيوت في الظلام. في النهار يغلقون على انفسهم. لا يعرفون النور.

¹⁶ شبها برای دزدی به خانه‌های مردم نقب می‌زنند و هنگام روز خود را پنهان می‌کنند و روی روشنی را نمی‌بینند.

¹⁷لانه سواء عليهم الصباح وظل الموت. لانهم يعلمون اهوال ظل الموت.

¹⁷ شب تاریک برای آنها همچون روشنی صبح است، زیرا سر و کارشان با وحشتِ تاریکی است. صوفر

¹⁸خفيف هو على وجه المياه. ملعون نصيبهم في الارض. لا يتوجه الى طريق الكروم.

¹⁸ شخص شریر دستخوش سیل و توفان می‌شود و زمین او مورد لعنت خدا قرار می‌گیرد و بی‌ثمر می‌ماند.

¹⁹القحط والقيظ يذهبان بمياه الثلج. كذا الهاوية بالذين اخطأوا.

¹⁹ خشکی و گرما، آب برف را تبخیر می‌کند و گناهکاران در کام مرگ فرو می‌روند.

²⁰تنساه الرحم يستحليه الدود. لا يذكر بعد وينكسر الاثيم كشجرة.

²⁰ حتّی مادرانشان هم آنها را از یاد می‌برند و فراموش می‌کنند؛ و آنها همچون درختی شکسته، توسط کرمها خورده می‌شوند.

²¹يسيء الى العاقر التي لم تلد ولا يحسن الى الارملة.

²¹ به زنان بدون فرزند آزار می‌رسانند و به بیوه زنان احسان نمی‌کنند.

²²يمسك الاعزاء بقوته. يقوم فلا يأمن احد بحياته.

²² خدا با قدرت خود ظالمان را نابود می‌سازد. آنها ظاهراً موفّق به نظر می‌رسند، امّا در واقع امیدی در زندگی ندارند.

²³يعطيه طمأنينة فيتوكل ولكن عيناه على طرقهم.

²³ شاید خدا به آنها در زندگی امنیّت ببخشد و از آنها حمایت کند، ولی همیشه مراقب رفتار آنهاست.

²⁴يترفعون قليلا ثم لا يكونون ويحطون. كالكل يجمعون وكرأس السنبلة يقطعون.

²⁴ برای مدّتی موفّق می‌شوند، لیکن بزودی مثل علف، پژمرده می‌شوند و مانند خوشه‌های گندم، قطع می‌گردند. چه کسی می‌تواند سخنان مرا تکذیب کند؟

²⁵وان لم يكن كذا فمن يكذبني ويجعل كلامي لا شيئا

²⁵ چه کسی می‌تواند سخنان مرا تکذیب کند؟