¹وعاد ايوب ينطق بمثله فقال

¹ ایّوب به کلام خود ادامه داده گفت:

²يا ليتني كما في الشهور السالفة وكالايام التي حفظني الله فيها

² ای کاش دوران سابق و آن روزهایی که خدا مراقب و مواظب من بود، دوباره می‌آمد.

³حين اضاء سراجه على راسي وبنوره سلكت الظلمة.

³ در آن روزها نور او بر من می‌تابید و راه تاریک مرا روشن می‌کرد.

⁴كما كنت في ايام خريفي ورضا الله على خيمتي

⁴ آن وقت دوران کامرانی من بود و از دوستی خدا برخوردار بودم.

⁵والقدير بعد معي وحولي غلماني

⁵ خدای قادر مطلق با من بود و فرزندانم دور من جمع بودند.

⁶اذ غسلت خطواتي باللبن والصخر سكب لي جداول زيت

⁶ پاهای خود را با شیر می‌شستم و از صخره‌‌ها برای من روغن زیتون جاری می‌شد.

⁷حين كنت اخرج الى الباب في القرية واهيّئ في الساحة مجلسي.

⁷ وقتی به دروازهٔ شهر می‌رفتم و بر کرسی خود می‌نشستم،

⁸رآني الغلمان فاختبأوا والاشياخ قاموا ووقفوا.

⁸ جوانان برای من راه باز می‌کردند و ریش‌سفیدان به احترام من برمی‌خاستند.

⁹العظماء امسكوا عن الكلام ووضعوا ايديهم على افواههم.

⁹ رهبران شهر از حرف زدن باز می‌ایستادند و سکوت می‌کردند.

¹⁰صوت الشرفاء اختفى ولصقت ألسنتهم باحناكهم.

¹⁰ حتّی شخصیّت‌های مهم با دیدن من ساکت می‌شدند.

¹¹لان الاذن سمعت فطوّبتني والعين رأت فشهدت لي.

¹¹ هرکسی که مرا می‌دید و سخنان مرا می‌شنید، مرا ستایش می‌نمود.

¹²لاني انقذت المسكين المستغيث واليتيم ولا معين له.

¹² زیرا من به داد مردم فقیر می‌رسیدم و به یتیمانِ بی‌کس کمک می‌کردم.

¹³بركة الهالك حلت عليّ وجعلت قلب الارملة يسرّ.

¹³ کسانی‌که در حال مرگ بودند، برایم دعا می‌کردند و با کار نیک، دل بیوه زنان را شاد می‌ساختم.

¹⁴لبست البر فكساني. كجبّة وعمامة كان عدلي.

¹⁴ کارهای خود را از روی عدل و انصاف انجام می‌دادم.

¹⁵كنت عيونا للعمي وارجلا للعرج.

¹⁵ برای کورها چشم و برای مردم لَنگ، پا بودم.

¹⁶اب انا للفقراء ودعوى لم اعرفها فحصت عنها.

¹⁶ از نیازمندان مثل یک پدر دستگیری می‌کردم و از حق غریبان دفاع می‌نمودم.

¹⁷هشمت اضراس الظالم ومن بين اسنانه خطفت الفريسة.

¹⁷ دندانهای نیش ظالمان را می‌شکستم و شکار را از دهنشان می‌گرفتم.

¹⁸فقلت اني في وكري اسلم الروح ومثل السمندل اكثر اياما.

¹⁸ آرزو داشتم که بعد از یک عمر شاد و طولانی، به آسودگی در خانهٔ خود بمیرم.

¹⁹أصلي كان منبسطا الى المياه والطل بات على اغصاني.

¹⁹ مثل درختی بودم که ریشه‌اش به آب می‌رسید و شاخه‌هایش با شبنم شاداب می‌شدند.

²⁰كرامتي بقيت حديثة عندي وقوسي تجددت في يدي.

²⁰ همه از من تمجید می‌کردند و قدرت و نیروی من روزافزون بود.

²¹لي سمعوا وانتظروا ونصتوا عند مشورتي.

²¹ همه به سخنان من گوش می‌دادند و از پندهای من استفاده می‌کردند.

²²بعد كلامي لم يثنّوا وقولي قطر عليهم.

²² وقتی من سخنانم را تمام می‌کردم، کسی حرفی نمی‌زد. کلام من مانند قطرات شبنم بر آنها می‌چکید.

²³وانتظروني مثل المطر وفغروا افواههم كما للمطر المتأخر.

²³ آنها همچون دهقانی که چشم به راه باران باشد، با شوق تمام منتظر شنیدن کلام من می‌بودند.

²⁴ان ضحكت عليم لم يصدقوا ونور وجهي لم يعبسوا.

²⁴ وقتی دلسرد می‌شدند، با یک تبسم آنها را دلگرم می‌ساختم و با روی خوش، آنها را تشویق می‌نمودم. در میان آنها، مانند پادشاه حکومت می‌کردم و در هنگام غم، آنها را تسلّی می‌دادم.

²⁵كنت اختار طريقهم واجلس راسا واسكن كملك في جيش كمن يعزي النائحين

²⁵ در میان آنها، مانند پادشاه حکومت می‌کردم و در هنگام غم، آنها را تسلّی می‌دادم.