¹واما الآن فقد ضحك علي اصاغري اياما الذين كنت استنكف من ان اجعل آبائهم مع كلاب غنمي.

¹ امّا اکنون آنهایی که از من جوانتر هستند، و من عار داشتم که پدرانشان با سگهای من از گلّه‌ام نگهبانی نمایند، مسخره‌ام می‌کنند.

²قوة ايديهم ايضا ما هي لي. فيهم عجزت الشيخوخة.

² آنها یک عدّه اشخاص تنبل بودند که کاری از دستشان ساخته نبود.

³في العوز والمحل مهزولون عارقون اليابسة التي هي منذ امس خراب وخربة.

³ آن‌قدر فقیر بودند که از گرسنگی به بیابان می‌رفتند و ریشه و برگ گیاه می‌خوردند.

⁴الذين يقطفون الملاح عند الشيح واصول الرّتم خبزهم.

⁴ از اجتماع رانده شده بودند و مردم با آنها مانند دزدان رفتار می‌کردند.

⁵من الوسط يطردون. يصيحون عليهم كما على لص.

⁵ در غارها و حفره‌ها زندگی می‌کردند و در بین صخره‌ها پناه می‌بردند.

⁶للسكن في اودية مرعبة وثقب التراب والصخور.

⁶ مثل حیوان زوزه می‌کشیدند و در زیر بوته‌ها با هم جمع می‌شدند.

⁷بين الشيح ينهقون. تحت العوسج ينكبّون.

⁷ گروهی بیکاره و بی‌نام و نشان هستند که از اجتماع طرد شده‌اند.

⁸ابناء الحماقة بل ابناء اناس بلا اسم سيطوا من الارض

⁸ اکنون آنها می‌آیند و به من می‌خندند و مرا بازیچهٔ دست خود ساخته‌اند.

⁹اما الآن فصرت اغنيتهم واصبحت لهم مثلا.

⁹ آنها با نفرت با من رفتار می‌کنند و فکر می‌کنند برای من خیلی خوب هستند، آنها حتّی به صورتم آب دهان می‌اندازند.

¹⁰يكرهونني. يبتعدون عني وامام وجهي لم يمسكوا عن البسق.

¹⁰ چون خدا مرا درمانده و بیچاره ساخته است، آنها به مخالفت من برخاسته‌اند.

¹¹لانه اطلق العنان وقهرني فنزعوا الزمام قدامي.

¹¹ فتنه‌گران از هر سو به من حمله می‌کنند و اسباب هلاکت مرا مهیّا کرده‌اند.

¹²عن اليمين الفروخ يقومون يزيحون رجلي ويعدّون عليّ طرقهم للبوار.

¹² راه مرا می‌بندند و به من آزار می‌رسانند و کسی نیست که آنها را باز دارد.

¹³افسدوا سبلي. اعانوا على سقوطي. لا مساعد عليهم.

¹³ ناگهان از هر طرف بر من هجوم می‌آورند و بر سر من می‌ریزند.

¹⁴ياتون كصدع عريض. تحت الهدّة يتدحرجون.

¹⁴ ترس و وحشت مرا فراگرفته و عزّت و آبرویم بر باد رفته، و سعادتم مانند ابر از بین رفته است.

¹⁵انقلبت عليّ اهوال. طردت كالريح نعمتي فعبرت كالسحاب سعادتي

¹⁵ اکنون جانم به لب رسیده و رنجهای من پایانی ندارد.

¹⁶فالآن انهالت نفسي عليّ واخذتني ايام المذلّة.

¹⁶ شبها استخوانهایم درد می‌کنند و لحظه‌ای آرام و قرار ندارم.

¹⁷الليل ينخر عظامي فيّ وعارقيّ لا تهجع.

¹⁷ خداوند یقهٔ مرا می‌گیرد و لباسم را دور من می‌پیچاند

¹⁸بكثرة الشدة تنكّر لبسي. مثل جيب قميصي حزمتني.

¹⁸ خدا مرا در گل ولای افکنده و در خاک و خاکستر پایمالم کرده است.

¹⁹قد طرحني في الوحل فاشبهت التراب والرماد.

¹⁹ پیش تو ای خدا، زاری و فریاد می‌کنم، امّا تو به من جواب نمی‌دهی. در حضورت می‌ایستم، ولی تو به من توجّه نمی‌نمایی.

²⁰اليك اصرخ فما تستجيب لي. اقوم فما تنتبه اليّ.

²⁰ تو بر من رحم نمی‌کنی و با قدرت بر من جفا می‌‌کنی.

²¹تحولت الى جاف من نحوي. بقدرة يدك تضطهدني.

²¹ مرا در میان تندباد می‌اندازی و در مسیر توفان قرار می‌دهی.

²²حملتني اركبتني الريح وذوبتني تشوها.

²² می‌دانم که مرا به دست مرگ، یعنی به سرنوشتی که برای همهٔ موجودات تعیین کرده‌ای، می‌سپاری.

²³لاني اعلم انك الى الموت تعيدني والى بيت ميعاد كل حيّ.

²³ چرا به کسی‌که از پا افتاده و برای کمک التماس می‌نماید، حمله می‌‌کنی؟

²⁴ولكن في الخراب ألا يمد يدا. في البليّة ألا يستغيث عليها

²⁴ آیا من برای کسانی‌که در زحمت بودند، گریه نکردم و آیا به‌خاطر مردم مسکین و نیازمند، غصّه نخوردم؟

²⁵ألم ابك لمن عسر يومه. ألم تكتئب نفسي على المسكين.

²⁵ امّا به عوض خوبی، بدی دیدم و به عوض نور، تاریکی نصیبم شد.

²⁶حينما ترجيت الخير جاء الشر. وانتظرت النور فجاء الدجى.

²⁶ دلم پریشان است و آرام ندارم و به روز بد گرفتار شده‌ام.

²⁷امعائي تغلي ولا تكف. تقدمتني ايام المذلة.

²⁷ ماتم‌کنان در عالم تاریکی، سرگردان هستم. در میان جماعت می‌ایستم و برای کمک فریاد می‌زنم.

²⁸اسوددت لكن بلا شمس. قمت في الجماعة اصرخ.

²⁸ همنشین من شغال و شترمرغ دوست من شده است.

²⁹صرت اخا للذئاب وصاحبا لرئال النعام.

²⁹ پوست بدنم سیاه شده، به زمین می‌ریزد و استخوانهایم از شدّت تب می‌سوزند. آواز چنگ من به ساز غم تبدیل شده و از نی من، نوای ناله و صدای گریه می‌آید.

³⁰حرش جلدي عليّ وعظامي احترّت من الحرارة فيّ.

³⁰ آواز چنگ من به ساز غم تبدیل شده و از نی من، نوای ناله و صدای گریه می‌آید.

³¹صار عودي للنوح ومزماري لصوت الباكين