¹بعد هذا فتح ايوب فاه وسبّ يومه

¹ بالاخره ایّوب لب به سخن گشود و روزی را که متولّد شده بود نفرین کرد: ایّوب

²واخذ ايوب يتكلم فقال

² لعنت بر آن روزی که به دنیا آمدم و شبی که نطفه‌ام در رحم مادرم بسته شد.

³ليته هلك اليوم الذي ولدت فيه والليل الذي قال قد حبل برجل.

³ آن روز تاریک شود، خدا آن را به یاد نیاورد و نور در آن ندرخشد.

⁴ليكن ذلك اليوم ظلاما. لا يعتن به الله من فوق ولا يشرق عليه نهار.

⁴ در ظلمت و تاریکی ابدی فرو رود؛ ابر تیره بر آن سایه افکند و کسوف آن را بپوشاند.

⁵ليملكه الظلام وظل الموت. ليحل عليه سحاب. لترعبه كاسفات النهار.

⁵ آن شب را تاریکی غلیظ فرا گیرد، در خوشی با روزهای سال شریک نشود، و جزء شبهای ماه به حساب نیاید.

⁶اما ذلك الليل فليمسكه الدجى ولا يفرح بين ايام السنة ولا يدخلنّ في عدد الشهور.

⁶ آن شب، شبی خاموش باشد و صدای خوشی در آن شنیده نشود.

⁷هوذا ذلك الليل ليكن عاقرا. لا يسمع فيه هتاف.

⁷ آنهایی که می‌توانند هیولای دریایی را رام سازند، آن شب را نفرین کنند.

⁸ليلعنه لاعنو اليوم المستعدون لايقاظ التنين.

⁸ در آن شب ستاره‌ای ندرخشد و به امید روشنایی باشد، امّا سپیدهٔ صبح را نبیند،

⁹لتظلم نجوم عشائه. لينتظر النور ولا يكن ولا ير هدب الصبح.

⁹ زیرا رحم مادرم را نبست و مرا به این بلاها دچار کرد.

¹⁰لانه لم يغلق ابواب بطن امي ولم يستر الشقاوة عن عينيّ.

¹⁰ چرا در وقت تولّدم نمردم و چرا زمانی که از رحم مادر به دنیا آمدم، جان ندادم؟

¹¹لم لم امت من الرحم. عندما خرجت من البطن لم لم اسلم الروح.

¹¹ چرا مادرم مرا بر زانوان خود گذاشت و پستان به دهنم نهاد؟

¹²لماذا اعانتني الركب ولم الثدي حتى ارضع.

¹² اگر در آن وقت می‌مردم، اکنون آرام و آسوده با پادشاهان و رهبران جهان که قصرهای خرابه را دوباره آباد نمودند، و خانه‌های خود را با طلا و نقره پُر کردند، خوابیده بودم.

¹³لاني قد كنت الآن مضطجعا ساكنا. حينئذ كنت نمت مستريحا

¹³ چرا مانند جنین سقط شده دفن نشدم؛ مانند طفلی که هرگز روشنایی را ندید.

¹⁴مع ملوك ومشيري الارض الذين بنوا اهراما لانفسهم

¹⁴ زیرا در گور، مردمان شریر به کسی آسیب نمی‌رسانند و اشخاص خسته آرامش می‌یابند.

¹⁵او مع رؤساء لهم ذهب المالئين بيوتهم فضة

¹⁵ در آنجا حتّی زندانیان در صلح و صفا با هم به سر می‌برند و صدای زندانبان را نمی‌شنوند.

¹⁶او كسقط مطمور فلم اكن. كأجنّة لم يروا نورا.

¹⁶ کوچک و بزرگ یکسان هستند و غلام از دست صاحب خود آزاد می‌باشد.

¹⁷هناك يكف المنافقون عن الشغب وهناك يستريح المتعبون.

¹⁷ چرا کسانی‌که بدبخت و اندوهگین هستند در روشنی به سر می‌برند؟

¹⁸الاسرى يطمئنون جميعا. لا يسمعون صوت المسخّر

¹⁸ آنها در آرزوی مرگ هستند، امّا مرگ به سراغشان نمی‌آید و بیشتر از گنج در جستجوی گور خود می‌باشند

¹⁹الصغير كما الكبير هناك العبد حر من سيده

¹⁹ و چقدر خوشحال می‌شوند، وقتی‌که می‌میرند و در گور می‌روند.

²⁰لم يعطى لشقي نور وحياة لمري النفس

²⁰ چرا نور بر کسانی بتابد که بیچاره هستند و راههای امید را از هر سو بسته می‌بینند؟

²¹الذين ينتظرون الموت وليس هو ويحفرون عليه اكثر من الكنوز

²¹ به جای غذا، غم می‌خورم و اشک و زاریم مانند آب جاری است.

²²المسرورين الى ان يبتهجوا الفرحين عندما يجدون قبرا.

²² از آنچه می‌ترسیدم و وحشت می‌کردم، به سرم آمد. آرام و قرار ندارم و رنج و غم من روزافزون است.

²³لرجل قد خفي عليه طريقه وقد سيج الله حوله.

²³ آرام و قرار ندارم و رنج و غم من روزافزون است.

²⁴لانه مثل خبزي ياتي انيني ومثل المياه تنسكب زفرتي

²⁵لاني ارتعابا ارتعبت فأتاني والذي فزعت منه جاء عليّ.

²⁶لم اطمئن ولم اسكن ولم استرح وقد جاء الرجز