¹فاجاب اليفاز التيماني وقال

¹ ایّوب، اگر با تو چند کلمه حرف بزنم، آزرده نمی‌شوی؟ من دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم.

²ان امتحن احد كلمة معك فهل تستاء. ولكن من يستطيع الامتناع عن الكلام.

² ببین، تو به افراد بسیاری تعلیم داد‌ه‌ای و به مردمان ضعیف دلگرمی و قوّت قلب بخشیده‌ای.

³ها انت قد ارشدت كثيرين وشددت ايادي مرتخية.

³ با سخنان تشویق کننده، مردم را از لغزش بازداشته‌ای و به زانوان لرزان نیرو داد‌ه‌ای.

⁴قد اقام كلامك العاثر وثبت الركب المرتعشة.

⁴ امّا اکنون که خودت دچار مشکلات شده‌ای، پریشان گشته‌ای.

⁵والآن اذ جاء عليك ضجرت. اذ مسّك ارتعت.

⁵ تو شخصی پرهیزکار بودی و زندگی بی‌عیبی داشتی، پس در این حال هم باید امید و اعتمادت را از دست ندهی.

⁶أليست تقواك هي معتمدك ورجاؤك كمال طرقك.

⁶ فکر کن، آیا هرگز دیده‌ای که شخص بی‌گناهی هلاک شود و یا مرد درستکاری از بین برود؟

⁷اذكر من هلك وهو بري واين أبيد المستقيمون.

⁷ درحالی‌که من دیده‌ام، کسانی‌که شرارت و ظلم را می‌کارند، شرارت و ظلم را درو می‌کنند.

⁸كما قد رايت ان الحارثين اثما والزارعين شقاوة يحصدونها.

⁸ توفان غضب خدا آنها را از بین می‌برد و با آتش خشم خود آنها را می‌سوزاند.

⁹بنسمة الله يبيدون وبريح انفه يفنون.

⁹ مردم شریر مانند شیرِ درّنده می‌غرّند، امّا خدا آنها را خاموش می‌سازد و دندانهایشان را می‌شکند.

¹⁰زمجرة الاسد وصوت الزئير وانياب الاشبال تكسرت.

¹⁰ مانند شیر نر از بی‌غذایی و گرسنگی ضعیف می‌شوند و می‌میرند و فرزندانشان نیز پراکنده می‌شوند.

¹¹الليث هالك لعدم الفريسة واشبال اللبوة تبددت

¹¹ وقتی در خواب سنگینی رفته بودم، در رؤیا پیامی به صورت زمزمهٔ آهسته به گوش من رسید.

¹²ثم اليّ تسللت كلمة فقبلت اذني منها ركزا.

¹² وحشت مرا فراگرفت، تنم به لرزه آمد.

¹³في الهواجس من رؤى الليل عند وقوع سبات على الناس

¹³ شبحی از برابر من گذشت و از ترس، موی بر بدنم راست شد.

¹⁴اصابني رعب ورعدة فرجفت كل عظامي.

¹⁴ می‌دانستم که شبح در آنجا حضور دارد، امّا نمی‌توانستم آن را ببینم. در آن سکوت شب، این صدا به گوشم رسید:

¹⁵فمرّت روح على وجهي. اقشعر شعر جسدي.

¹⁵ «آیا انسان فانی می‌تواند در نظر خدا که خالق اوست، پاک و بی‌عیب باشد؟

¹⁶وقفت ولكني لم اعرف منظرها. شبه قدام عينيّ. سمعت صوتا منخفضا

¹⁶ او حتّی بر خادمان آسمانی خود اعتماد نمی‌کند و فرشتگانش هم در نظر او پاک نیستند،

¹⁷أالانسان ابرّ من الله ام الرجل اطهر من خالقه.

¹⁷ چه رسد به آنهایی که از خاک آفریده شده‌اند و مانند بید از بین می‌روند.

¹⁸هوذا عبيده لا يأتمنهم والى ملائكته ينسب حماقة.

¹⁸ ممکن است صبح زنده باشند، ولی بدون هیچ خبری، قبل از غروب می‌میرند. رشتهٔ زندگی‌شان پاره می‌شود و در جهالت و نادانی از بین می‌روند.»

¹⁹فكم بالحري سكان بيوت من طين الذين اساسهم في التراب ويسحقون مثل العث.

¹⁹ رشتهٔ زندگی‌شان پاره می‌شود و در جهالت و نادانی از بین می‌روند.»

²⁰بين الصباح والمساء يحطمون. بدون منتبه اليهم الى الابد يبيدون

²¹أما انتزعت منهم طنبهم. يموتون بلا حكمة