¹ادع الآن. فهل لك من مجيب. والى اي القديسين تلتفت.

¹ فریاد برآور، ببین که آیا کسی به داد تو می‌رسد؟ دست به دامان کدام‌یک از مقدّسین خواهی شد؟

²لان الغيظ يقتل الغبي والغيرة تميت الاحمق.

² غصّه، نادانان را می‌کشد و حسادت، شخص ساده لوحان را.

³اني رأيت الغبي يتاصل وبغتة لعنت مربضه.

³ آنها برای مدّتی موفّق هستند، امّا بلای ناگهانی بر خانهٔ‌شان نازل می‌شود.

⁴بنوه بعيدون عن الامن وقد تحطموا في الباب ولا منقذ.

⁴ فرزندانشان بی‌پناه می‌گردند؛ در امنیّت نیستند و کسی از آنها حمایت نمی‌کند.

⁵الذين يأكل الجوعان حصيدهم ويأخذه حتى من الشوك ويشتف الضمآن ثروتهم.

⁵ مردمانِ گرسنه محصولات آنها را حتّی اگر در میان خارها باشد، خواهند خورد و اشخاص حریص، دارایی آنها را غارت خواهند نمود.

⁶ان البلية لا تخرج من التراب والشقاوة لا تنبت من الارض

⁶ شرارت در خاک رشد نمی‌کند و مشکلات هیچ‌گاه از زمین نمی‌رویند،

⁷ولكن الانسان مولود للمشقة كما ان الجوارح لارتفاع الجناح

⁷ بلکه همان‌طور که شعله از آتش بلند می‌شود، بدبختی هم از خود انسان سرچشمه می‌گیرد.

⁸لكن كنت اطلب الى الله وعلى الله اجعل امري.

⁸ ولی اگر من به جای تو بودم، برای حل مشکل خود به سوی خدا باز می‌گشتم،

⁹الفاعل عظائم لا تفحص وعجائب لا تعد.

⁹ زیرا او کارهای عجیب و معجزات حیرت‌انگیز و بی‌‌شمار انجام می‌دهد.

¹⁰المنزل مطرا على وجه الارض والمرسل المياه على البراري.

¹⁰ باران را می‌فرستد و کشتزارها را آبیاری می‌کند.

¹¹الجاعل المتواضعين في العلى فيرتفع المحزونون الى امن.

¹¹ فروتنان را سرفراز، و ماتمیان را شادمان می‌سازد.

¹²المبطل افكار المحتالين فلا تجري ايديهم قصدا.

¹² نقشهٔ حیله‌گران را باطل می‌کند و آنها را در کارهایشان ناکام می‌سازد.

¹³الآخذ الحكماء بحيلتهم فتتهور مشورة الماكرين.

¹³ خودشان در دامی که برای دیگران گذاشته‌اند، گرفتار می‌شوند؛ و توطئهٔ آنها نقش برآب می‌گردد.

¹⁴في النهار يصدمون ظلاما ويتلمّسون في الظهيرة كما في الليل.

¹⁴ روزِ روشنِ آنها به شبِ تاریک مبدّل می‌شود و کورمال‌کورمال راه می‌روند.

¹⁵المنجي البائس من السيف من فمهم ومن يد القوي.

¹⁵ امّا خدا نیازمندان و فقیران را از ظلمِ ظالم و از چنگِ زورمندان نجات می‌دهد.

¹⁶فيكون للذليل رجاء وتسد الخطية فاها

¹⁶ به مسکینان امید می‌بخشد و دهان شریران را خواهد بست.

¹⁷هوذا طوبى لرجل يؤدبه الله. فلا ترفض تأديب القدير.

¹⁷ خوشا به حال کسی‌که خدا او را تنبیه می‌کند، پس تو نباید از تنبیه قادر مطلق آزرده شوی،

¹⁸لانه هو يجرح ويعصب. يسحق ويداه تشفيان.

¹⁸ زیرا اگر خدا کسی را مجروح می‌کند، خودش هم جراحت او را می‌بندد، بیمار می‌سازد و شفا می‌دهد.

¹⁹في ست شدائد ينجيك وفي سبع لا يمسك سوء.

¹⁹ او بارها تو را از بلاهای گوناگون نجات خواهد داد.

²⁰في الجوع يفديك من الموت وفي الحرب من حد السيف.

²⁰ در وقت قحطی تو را از مرگ رهایی می‌بخشد و هنگام جنگ از دَم شمشیر.

²¹من سوط اللسان تختبأ فلا تخاف من الخراب اذا جاء.

²¹ از زخمِ زبان در امان خواهی بود و از هلاکت، تو را خواهد رهانید.

²²تضحك على الخراب والمحل ولا تخشى وحوش الارض.

²² به جنگ و قحطی خواهی خندید و از حیوانات وحشی نخواهی ترسید.

²³لانه مع حجارة الحقل عهدك ووحوش البرية تسالمك.

²³ زمینی را که شخم می‌زنی بدون سنگ خواهد بود و با حیوانات وحشی در صلح و صفا زندگی خواهی کرد.

²⁴فتعلم ان خيمتك آمنة وتتعهد مربضك ولا تفقد شيئا.

²⁴ خانه‌ات محفوظ بوده و اموال تو دزدیده نخواهد شد.

²⁵وتعلم ان زرعك كثير وذريتك كعشب الارض.

²⁵ فرزندانت همچون علف صحرا، زیاد خواهند شد.

²⁶تدخل المدفن في شيخوخة كرفع الكدس في اوانه.

²⁶ مانند خوشهٔ رسیدهٔ گندم، که در موسمش درو می‌شود، در پیری و سالخوردگی از جهان خواهی رفت. ما همه را تحقیق کردیم و تمام اینها حقیقت دارند. پس تو باید بپذیری.

²⁷ها ان ذا قد بحثنا عنه. كذا هو. فاسمعه واعلم انت لنفسك

²⁷ ما همه را تحقیق کردیم و تمام اینها حقیقت دارند. پس تو باید بپذیری.