¹فاجاب ايوب وقال

¹ اگر غم و اندوهِ مرا در ترازو وزن کنید و مشکلات مرا بسنجید،

²ليت كربي وزن ومصيبتي رفعت في الموازين جميعها.

² برایتان معلوم می‌شود که از ریگهای دریا هم سنگین‌ترند. از همین سبب است که سخنان من بی‌پرواست.

³لانها الآن اثقل من رمل البحر. من اجل ذلك لغا كلامي.

³ زیرا خدای قادر مطلق مرا هدف تیرهای خود قرار داده است، و زهر آنها در بدنم پخش شده‌اند و ترس خدا مرا به وحشت انداخته است.

⁴لان سهام القدير فيّ وحمتها شاربة روحي. اهوال الله مصطفة ضدي.

⁴ الاغ اگر علف داشته باشد، عَرعَر نمی‌کند و گاو در وقت خوردن، بانگ نمی‌زند.

⁵هل ينهق الفراء على العشب او يخور الثور على علفه.

⁵ غذای بی‌نمک مزه‌ای ندارد و همچنین در سفیدهٔ تخم‌مرغ طعمی نیست.

⁶هل يؤكل المسيخ بلا ملح او يوجد طعم في مرق البقلة.

⁶ برای خوردن این‌گونه غذاها اشتها ندارم و از هر چیزی که می‌خورم، حالم به هم می‌خورد.

⁷ما عافت نفسي ان تمسّها هذه صارت مثل خبزي الكريه

⁷ ای کاش خدا آرزوی مرا برآورده سازد، خواهش مرا قبول فرماید و مرا بکشد و رشتهٔ زندگی مرا قطع کند.

⁸يا ليت طلبتي تاتي ويعطيني الله رجائي.

⁸ اگر خواهش مرا بپذیرد، با همهٔ دردهایی که دارم، از خوشی ذوق خواهم کرد. من هرگز از احکام خدا نافرمانی نکرده‌ام، زیرا می‌دانم که او مقدّس است.

⁹ان يرضى الله بان يسحقني ويطلق يده فيقطعني.

⁹ چه نیرویی در من باقیمانده است که زنده باشم؟ به چه امیدی به زندگی ادامه بدهم؟

¹⁰فلا تزال تعزيتي وابتهاجي في عذاب لا يشفق اني لم اجحد كلام القدوس.

¹⁰ آیا من از سنگ ساخته شده‌ام؟ آیا بدن من از برنز است؟

¹¹ما هي قوتي حتى انتظر وما هي نهايتي حتى اصبّر نفسي.

¹¹ قوّتی برای من باقی نمانده است تا خود را از وضعی که دارم، نجات بدهم و کسی هم نیست که به من کمک کند.

¹²هل قوتي قوة الحجارة. هل لحمي نحاس.

¹² کسی‌که به دوست خود رحم و شفقت ندارد، در واقع از قادر مطلق نمی‌ترسد.

¹³ألا انه ليست فيّ معونتي والمساعدة مطرودة عني

¹³ مثل نهری که در زمستان از یخ و برف پُر است و در تابستان آب آن در اثر حرارت بخار می‌شود و خشک می‌گردد، دوستان من هم قابل اعتماد نیستند.

¹⁴حق المحزون معروف من صاحبه وان ترك خشية القدير.

¹⁴ کاروانیان برای آب به کنار جوی می‌روند، آن را خشک می‌یابند و در نتیجه از تشنگی هلاک می‌شوند.

¹⁵اما اخواني فقد غدروا مثل الغدير. مثل ساقية الوديان يعبرون.

¹⁵ وقتی کاروانهای تیما و سبا به سراغ آب می‌روند، با دیدن جوی خشک، ناامید می‌شوند.

¹⁶التي هي عكرة من البرد ويختفي فيها الجليد.

¹⁶ شما هم مانند همان جوی هستید، زیرا رنج و مصیبت مرا می‌بینید و از ترس به نزدیک من نمی‌آیید.

¹⁷اذا جرت انقطعت. اذا حميت جفت من مكانها.

¹⁷ آیا من از شما چیزی خواسته‌ام، یا گفته‌ام که هدیه‌ای به من بدهید

¹⁸يعرّج السّفر عن طريقهم يدخلون التيه فيهلكون.

¹⁸ و یا مرا از دست دشمنان و از چنگ ظالمان نجات بدهید؟

¹⁹نظرت قوافل تيماء. سيارة سبأ رجوها.

¹⁹ به من راه چاره را نشان بدهید و بگویید که گناه من چیست، آنگاه خاموش می‌شوم و حرفی نمی‌زنم.

²⁰خزوا في ما كانوا مطمئنين. جاءوا اليها فخجلوا.

²⁰ سخنِ راست، قانع کننده است، امّا ایراد شما بی‌جاست.

²¹فالآن قد صرتم مثلها. رايتم ضربة ففزعتم.

²¹ آیا گمان می‌برید که سخنان من بیهوده و مثل بادِ هواست؟ پس چرا به سخنان مأیوس کنندهٔ من جواب می‌دهید؟

²²هل قلت اعطوني شيئا او من مالكم ارشوا من اجلي.

²² شما حتّی به مال یتیم طمع دارید و از دوستانتان به نفع خود استفاده می‌کنید.

²³او نجوني من يد الخصم او من يد العتاة افدوني.

²³ حال وضع مرا ببینید و بگویید که آیا من دروغ می‌گویم؟

²⁴علموني فانا اسكت. وفهموني في اي شيء ضللت.

²⁴ دیگر بس است و بی‌انصافی نکنید. محکومم نسازید، زیرا گناهی ندارم. آیا فکر می‌کنید که من حقیقت را نمی‌گویم، و خوب و بد را از هم تشخیص نمی‌دهم؟

²⁵ما اشد الكلام المستقيم واما التوبيخ منكم فعلى ماذا يبرهن.

²⁵ آیا فکر می‌کنید که من حقیقت را نمی‌گویم، و خوب و بد را از هم تشخیص نمی‌دهم؟

²⁶هل تحسبون ان توبخوا كلمات. وكلام اليائس للريح.

²⁷بل تلقون على اليتيم وتحفرون حفرة لصاحبكم.

²⁸والآن تفرسوا فيّ. فاني على وجوهكم لا اكذب.

²⁹ارجعوا. لا يكوننّ ظلم. ارجعوا ايضا. فيه حقي.

³⁰هل في لساني ظلم ام حنكي لا يميّز فسادا