¹ولكن اسمع الآن يا ايوب اقوالي واصغ الى كل كلامي.

¹ حال ای ایّوب با دقّت به سخنان من گوش بده.

²هانذا قد فتحت فمي. لساني نطق في حنكي.

² می‌خواهم آنچه را که در نظر دارم به تو بگویم.

³استقامة قلبي كلامي ومعرفة شفتيّ هما تنطقان بها خالصة.

³ حرفهای من از صمیم دل، صادقانه و حقیقت است.

⁴روح الله صنعني ونسمة القدير احيتني.

⁴ زیرا روح خدا مرا سرشته و نَفَس قادر متعال به من زندگی بخشیده است.

⁵ان استطعت فاجبني. احسن الدعوى امامي. انتصب.

⁵ اگر می‌توانی جواب مرا بدهی، درنگ نکن.

⁶هانذا حسب قولك عوضا عن الله انا ايضا من الطين تقرصت.

⁶ من و تو در نظر خدا فرقی نداریم. او هردوی ما را از گِل سرشته است.

⁷هوذا هيبتي لا ترهبك وجلالي لا يثقل عليك

⁷ پس تو نباید از من ترس و وحشت داشته باشی و من بر تو فشار نمی‌آورم.

⁸انك قد قلت في مسامعي وصوت اقوالك سمعت.

⁸ شنیدم که گفتی:

⁹قلت انا بريء بلا ذنب. زكي انا ولا اثم لي.

⁹ «من پاک هستم و خطایی نکرده‌ام. بی‌عیب هستم و گناهی ندارم.

¹⁰هوذا يطلب عليّ علل عداوة. يحسبني عدوا له.

¹⁰ خدا بهانه می‌جوید تا گناهی در من بیابد و مرا دشمن خود می‌شمارد.

¹¹وضع رجليّ في المقطرة. يراقب كل طرقي

¹¹ پاهایم را به زنجیر می‌بندد و در هر قدم مراقب من است.»

¹²ها انك في هذا لم تصب. انا اجيبك. لان الله اعظم من الانسان.

¹² امّا ایّوب، من تو را قانع می‌سازم که تو اشتباه می‌‌کنی. خدا بزرگتر از همهٔ انسانهاست.

¹³لماذا تخاصمه. لان كل اموره لا يجاوب عنها.

¹³ چرا خدا را متّهم می‌‌کنی و می‌گویی که او برای کارهایی که می‌کند به انسان توضیح نمی‌دهد.

¹⁴لكن الله يتكلم مرة وباثنتين لا يلاحظ الانسان.

¹⁴ خدا به راههای مختلف با انسان صحبت می‌کند، امّا کسی به کلام او توجّه نمی‌نماید.

¹⁵في حلم في رؤيا الليل عند سقوط سبات على الناس في النعاس على المضجع

¹⁵ در شب، وقتی انسان در خواب عمیق فرو می‌رود، در رؤیا با او حرف می‌زند.

¹⁶حينئذ يكشف آذان الناس ويختم على تاديبهم.

¹⁶ گوشهای او را باز می‌کند. او را می‌ترساند و اخطار می‌دهد

¹⁷ليحول الانسان عن عمله ويكتم الكبرياء عن الرجل

¹⁷ خدا سخن می‌گوید تا او را از گناه کردن باز دارد و از مغرور شدن رهایی‌اش‌‌ بخشد،

¹⁸ليمنع نفسه عن الحفرة وحياته من الزوال بحربة الموت.

¹⁸ تا از مرگ و هلاکت نجات یابد.

¹⁹ايضا يؤدب بالوجع على مضجعه ومخاصمة عظامه دائمة

¹⁹ خدا انسان را با درد و بیماری سرزنش می‌کند.

²⁰فتكره حياته خبزا ونفسه الطعام الشهي.

²⁰ در اثر مرض، انسان اشتهای خود را از دست می‌دهد به طوری که حتّی از لذیذترین غذاها هم بدش می‌آید.

²¹فيبلى لحمه عن العيان وتنبري عظامه فلا ترى

²¹ آن‌قدر لاغر می‌شود که از او فقط پوست و استخوان بجا می‌ماند.

²²وتقرب نفسه الى القبر وحياته الى المميتين.

²² پایش به لب گور می‌رسد و به دنیای مردگان نزدیک می‌شود.

²³ان وجد عنده مرسل وسيط واحد من الف ليعلن للانسان استقامته

²³ امّا اگر یکی از هزاران فرشتهٔ خدا حاضر باشد و از او شفاعت نموده و بگوید که بی‌گناه است،

²⁴يترءاف عليه ويقول اطلقه عن الهبوط الى الحفرة قد وجدت فدية.

²⁴ آنگاه بر او رحم کرده، می‌فرماید: «آزادش کنید و نگذارید که هلاک شود، زیرا کفّاره‌ای برایش یافته‌ام.»

²⁵يصير لحمه اغض من لحم الصبي ويعود الى ايام شبابه.

²⁵ بدن او دوباره جوان و قوی می‌گردد.

²⁶يصلّي الى الله فيرضى عنه ويعاين وجهه بهتاف فيرد على الانسان بره.

²⁶ هر وقت به حضور خدا دعا کند، خدا دعایش را می‌پذیرد و او با شادمانی در پیشگاه او حضور می‌یابد و خدا سعادت گذشته‌اش را به او بازمی‌گرداند.

²⁷يغني بين الناس فيقول قد اخطأت وعوجت المستقيم ولم أجاز عليه.

²⁷ بعد او سرود می‌خواند و به مردم می‌گوید: «من گناه کردم و از راه راست منحرف شدم،

²⁸فدى نفسي من العبور الى الحفرة فترى حياتي النور

²⁸ امّا خدا گناهان مرا بخشید و مرا از مرگ و هلاکت نجات داد.»

²⁹هوذا كل هذه يفعلها الله مرتين وثلاثا بالانسان

²⁹ خدا بارها این کارها را برای انسان انجام می‌دهد،

³⁰ليرد نفسه من الحفرة ليستنير بنور الاحياء.

³⁰ تا جان او را از هلاکت برهاند و از نور حیات برخوردارش سازد.

³¹فاصغ يا ايوب واستمع لي. انصت فانا اتكلم.

³¹ ایّوب، سخنان مرا بشنو و خاموش باش و به آنچه می‌گویم توجّه کن.

³²ان كان عندك كلام فاجبني. تكلم. فاني اريد تبريرك.

³² امّا اگر چیزی برای گفتن داری، بگو. من می‌خواهم بشنوم و اگر گفتارت درست باشد، قبول می‌کنم. وگرنه ساکت باش و به من گوش بده تا به تو حکمت بیاموزم.

³³والا فاستمع انت لي. انصت فاعلمك الحكمة

³³ وگرنه ساکت باش و به من گوش بده تا به تو حکمت بیاموزم.