¹قد كرهت نفسي حياتي. اسيب شكواي. اتكلم في مرارة نفسي

¹என் ஆத்துமா ஜீவனை அரோசிக்கிறது, நான் என் துயரத்துக்கு எனக்குள்ளே இடங்கொடுத்து, என் மனச்சஞ்சலத்தினாலே பேசுவேன்.

²قائلا لله لا تستذنبني. فهمني لماذا تخاصمني.

²நான் தேவனை நோக்கி: என்னைக் குற்றவாளியென்று தீர்க்காதிரும்; நீர் எதினிமித்தம் என்னோடே வழக்காடுகிறீர், அதை எனக்குத் தெரியப்படுத்தும் என்பேன்.

³احسن عندك ان تظلم ان ترذل عمل يديك وتشرق على مشورة الاشرار.

³நீர் என்னை ஒடுக்கி, உம்முடைய கைகளின் கிரியையை வெறுத்து, துன்மார்க்கரின் யோசனையைக் கிருபையாய்ப் பார்க்கிறது உமக்கு நன்றாயிருக்குமோ?

⁴ألك عينا بشر ام كنظر الانسان تنظر.

⁴மாம்சக்கண்கள் உமக்கு உண்டோ? மனுஷன் பார்க்கிறபிரகாரமாய்ப் பார்க்கிறீரோ?

⁵أأيامك كايام الانسان ام سنوك كايام الرجل

⁵நீர் என் அக்கிரமத்தைக் கிண்டிக்கிளப்பி, என் பாவத்தை ஆராய்ந்து விசாரிக்கிறதற்கு,

⁶حتى تبحث عن اثمي وتفتش على خطيتي.

⁶உம்முடைய நாட்கள் ஒரு மனுஷனுடைய நாட்களைப்போலவும், உம்முடைய வருஷங்கள் ஒரு புருஷனுடைய ஜீவகாலத்தைப்போலவும் இருக்கிறதோ?

⁷في علمك اني لست مذنبا ولا منقذ من يدك

⁷நான் துன்மார்க்கன் அல்ல என்பது உமக்குத் தெரியும்; உம்முடைய கைக்கு என்னைத் தப்புவிக்கிறவன் இல்லை.

⁸يداك كوّنتاني وصنعتاني كلي جميعا. أفتبتلعني.

⁸உம்முடைய கரங்கள் என்னையும் எனக்குரிய எல்லாவற்றையும் உருவாக்கிப் படைத்திருந்தும், என்னை நிர்மூலமாக்குகிறீர்.

⁹اذكر انك جبلتني كالطين. أفتعيدني الى التراب.

⁹களிமண்போல என்னை உருவாக்கினீர் என்பதையும், என்னைத் திரும்பத் தூளாகப்போகப்பண்ணுவீர் என்பதையும் நினைத்தருளும்.

¹⁰ألم تصبّني كاللبن وخثّرتني كالجبن.

¹⁰நீர் என்னைப் பால்போல் வார்த்து, தயிர்போல் உறையப்பண்ணினீர் அல்லவோ?

¹¹كسوتني جلدا ولحما فنسجتني بعظام وعصب.

¹¹தோலையும் சதையையும் எனக்குத் தரித்து, எலும்புகளாலும் நரம்புகளாலும் என்னை இசைத்தீர்.

¹²منحتني حياة ورحمة وحفظت عنايتك روحي.

¹²எனக்கு ஜீவனைத் தந்ததும் அல்லாமல், தயவையும் எனக்குப் பாராட்டினீர்; உம்முடைய பராமரிப்பு என் ஆவியைக் காப்பாற்றினது.

¹³لكنك كتمت هذه في قلبك. علمت ان هذا عندك.

¹³இவைகள் உம்முடைய உள்ளத்தில் மறைந்திருந்தாலும், இது உமக்குள் இருக்கிறது என்று அறிவேன்.

¹⁴ان اخطأت تلاحظني ولا تبرئني من اثمي.

¹⁴நான் பாவஞ்செய்தால், அதை நீர் என்னிடத்தில் விசாரித்து, என் அக்கிரமத்தை என்மேல் சுமத்தாமல் விடீர்.

¹⁵ان اذنبت فويل لي. وان تبررت لا ارفع راسي. اني شبعان هوانا وناظر مذلتي.

¹⁵நான் துன்மார்க்கனாயிருந்தால் எனக்கு ஐயோ! நான் நீதிமானாயிருந்தாலும் என் தலையை நான் எடுக்கமாட்டேன்; அவமானத்தால் நிரப்பப்பட்டேன்; நீர் என் சிறுமையைப் பார்த்தருளும், அது அதிகரிக்கிறது.

¹⁶وان ارتفع تصطادني كاسد ثم تعود وتتجبر عليّ.

¹⁶சிங்கத்தைப்போல என்னை வேட்டையாடி, எனக்கு விரோதமாய் உமது அதிசய வல்லமையை விளங்கப்பண்ணுகிறீர்.

¹⁷تجدد شهودك تجاهي وتزيد غضبك عليّ. نوب وجيش ضدي

¹⁷நீர் உம்முடைய சாட்சிகளை எனக்கு விரோதமாய் இரட்டிக்கப்பண்ணுகிறீர்; என்மேல் உம்முடைய கோபத்தை அதிகரிக்கப்பண்ணுகிறீர்; போராட்டத்தின்மேல் போராட்டம் அதிகரிக்கிறது.

¹⁸فلماذا اخرجتني من الرحم. كنت قد اسلمت الروح ولم ترني عين

¹⁸நீர் என்னைக் கர்ப்பத்திலிருந்து புறப்படப்பண்ணினது என்ன? ஒரு கண்ணும் என்னைக் காணாதபடி, நான் அப்பொழுதே ஜீவித்துப்போனால் நலமாமே.

¹⁹فكنت كاني لم اكن فأقاد من الرحم الى القبر.

¹⁹நான் ஒருக்காலும் இல்லாதது போலிருந்து, கர்ப்பத்திலிருந்து பிரேதக்குழிக்குக் கொண்டுபோகப்பட்டிருப்பேன்.

²⁰أليست ايامي قليلة. اترك. كف عني فاتبلج قليلا

²⁰என் நாட்கள் கொஞ்சமல்லவோ?

²¹قبل ان اذهب ولا اعود. الى ارض ظلمة وظل الموت

²¹காரிருளும் மரணாந்தகாரமுமான இருண்ட தேசமும், இருள்சூழ்ந்த ஒழுங்கில்லாத மரணாந்தகாரமுள்ள தேசமும், ஒளியும் இருளாகும் தேசமுமாகிய, போனால் திரும்பிவராத தேசத்துக்கு, நான் போகுமுன்னே,

²²ارض ظلام مثل دجى ظل الموت وبلا ترتيب واشراقها كالدجى

²²நான் சற்று இளைப்பாறும்படி நீர் என்னைவிட்டு ஓய்ந்திரும் என்றான்.