¹فاجاب ايوب وقال

¹அதற்கு யோபு பிரதியுத்தரமாக:

²صحيح. قد علمت انه كذا. فكيف يتبرر الانسان عند الله.

²ஆம், காரியம் இப்படியிருக்கிறது என்று அறிவேன்; தேவனுக்கு முன்பாக மனுஷன் நீதிமானாயிருப்பதெப்படி?

³ان شاء ان يحاجه لا يجيبه عن واحد من الف.

³அவர் அவனோடே வழக்காடச் சித்தமாயிருந்தால், ஆயிரத்தில் ஒன்றுக்காகிலும் அவருக்கு உத்தரவு சொல்லமாட்டானே.

⁴هو حكيم القلب وشديد القوة. من تصلب عليه فسلم.

⁴அவர் இருதயத்தில் ஞானமுள்ளவர், பெலத்தில் பராக்கிரமமுள்ளவர்; அவருக்கு விரோதமாகத் தன்னைக் கடினப்படுத்தி வாழ்ந்தவன் யார்?

⁵المزحزح الجبال ولا تعلم. الذي يقلبها في غضبه

⁵அவர் பர்வதங்களைச் சடிதியாய்ப் பேர்க்கிறார்; தம்முடைய கோபத்தில் அவைகளைப் புரட்டிப்போடுகிறார்.

⁶المزعزع الارض من مقرها فتتزلزل اعمدتها

⁶பூமியின் தூண்கள் அதிரத்தக்கதாய் அதை அதின் ஸ்தானத்தினின்று அசையப்பண்ணுகிறார்.

⁷الآمر الشمس فلا تشرق ويختم على النجوم.

⁷அவர் சூரியனுக்குக் கட்டளையிட அது உதிக்காதிருக்கும்; அவர் நட்சத்திரங்களை மறைத்துப்போடுகிறார்.

⁸الباسط السموات وحده والماشي على اعالي البحر.

⁸அவர் ஒருவரே வானங்களை விரித்து, சமுத்திர அலைகளின்மேல் நடக்கிறவர்.

⁹صانع النعش والجبار والثريا ومخادع الجنوب.

⁹அவர் துருவச்சக்கர நட்சத்திரங்களையும், மிருகசீரிஷத்தையும், அறுமீனையும், தட்சண மண்டலங்களையும் உண்டாக்கினவர்.

¹⁰فاعل عظائم لا تفحص وعجائب لا تعد

¹⁰ஆராய்ந்து முடியாத பெரிய காரியங்களையும், எண்ணி முடியாத அதிசயங்களையும் அவர் செய்கிறார்.

¹¹هوذا يمرّ عليّ ولا اراه ويجتاز فلا اشعر به.

¹¹இதோ, அவர் என் அருகில் போகிறார், நான் அவரைக் காணேன்; அவர் கடந்துபோகிறார், நான் அவரை அறியேன்.

¹²اذا خطف فمن يرده ومن يقول له ماذا تفعل.

¹²இதோ, அவர் பறித்துக்கொண்டுபோகிறார், அவரை மறிப்பவன் யார்? நீர் என்ன செய்கிறீர் என்று அவரைக் கேட்பவன் யார்?

¹³الله لا يرد غضبه. ينحني تحته اعوان رهب.

¹³தேவன் தம்முடைய கோபத்தைத் திருப்பமாட்டார்; ஒருவருக்கொருவர் துணைநிற்கிற அகங்காரிகள் அவருக்கு அடங்கவேண்டும்.

¹⁴كم بالاقل انا اجاوبه واختار كلامي معه.

¹⁴இப்படியிருக்க, அவருக்கு மறுமொழி கொடுக்கவும், அவரோடே வழக்காடும் வார்த்தைகளைத் தெரிந்து கொள்ளவும் நான் எம்மாத்திரம்?

¹⁵لاني وان تبررت لا اجاوب بل استرحم ديّاني.

¹⁵நான் நீதிமானாயிருந்தாலும் அவரோடே வழக்காடாமல், என் நியாயாதிபதியினிடத்தில் இரக்கத்துக்குக் கெஞ்சுவேன்.

¹⁶لو دعوت فاستجاب لي لما آمنت بانه سمع صوتي

¹⁶நான் கெஞ்ச. அவர் எனக்கு உத்தரவு அருளினாலும், அவர் என் விண்ணப்பத்துக்குச் செவிகொடுத்தார் என்று நம்பேன்.

¹⁷ذاك الذي يسحقني بالعاصفة ويكثر جروحي بلا سبب.

¹⁷அவர் புசலினால் என்னை முறிக்கிறார்; முகாந்தரமில்லாமல் அநேகம் காயங்களை எனக்கு உண்டாக்குகிறார்.

¹⁸لا يدعني آخذ نفسي ولكن يشبعني مرائر.

¹⁸நான் மூச்சுவிட எனக்கு இடங்கொடாமல், கசப்பினால் என்னை நிரப்புகிறார்.

¹⁹ان كان من جهة قوة القوي يقول هانذا. وان كان من جهة القضاء يقول من يحاكمني.

¹⁹பெலத்தைப் பார்த்தால், அவரே பெலத்தவர்; நியாயத்தைப் பார்த்தால் என் பட்சத்தில் சாட்சி சொல்லுகிறவன் யார்?

²⁰ان تبررت يحكم عليّ فمي. وان كنت كاملا يستذنبني

²⁰நான் என்னை நீதிமானாக்கினாலும் என் வாயே என்னைக் குற்றவாளியாக்கும்; நான் உத்தமன் என்று சொன்னாலும், நான் மாறுபாடானவன் என்று அது சாட்சிகொடுக்கும்.

²¹كامل انا. لا ابالي بنفسي. رذلت حياتي.

²¹நான் உத்தமனென்றாலும் என் உள்ளத்தை நான் அறியேன்; என் ஜீவனை அரோசிப்பேன்.

²²هي واحدة. لذلك قلت ان الكامل والشرير هو يفنيهما.

²²ஒரு காரியம் உண்டு, அதைச் சொல்லுகிறேன்; சன்மார்க்கனையும் துன்மார்க்கனையும் அவர் அழிக்கிறார்.

²³اذا قتل السوط بغتة يستهزئ بتجربة الابرياء.

²³சவுக்கானது அசுப்பிலே வாதித்துக் கொல்லும்போது, அவர் குற்றமில்லாதவர்களின் சோதனையைப் பார்த்து நகைக்கிறார்.

²⁴الارض مسلّمة ليد الشرير. يغشي وجوه قضاتها. وان لم يكن هو فاذا من.

²⁴உலகம் துன்மார்க்கர் கையில் விடப்பட்டிருக்கிறது; அதிலிருக்கிற நியாயாதிபதிகளின் முகத்தை மூடிப்போடுகிறார்; அவர் இதைச் செய்கிறதில்லையென்றால், பின்னை யார் இதைச் செய்கிறார்.

²⁵ايامي اسرع من عدّاء. تفر ولا ترى خيرا.

²⁵என் நாட்கள் அஞ்சற்காரர் ஓட்டத்திலும் தீவிரமாயிருக்கிறது; அவைகள் நன்மையைக் காணாமல் பறந்துபோம்.

²⁶تمرّ مع سفن البردي. كنسر ينقض الى قنصه.

²⁶அவைகள் வேகமாய் ஓடுகிற கப்பல்களைப்போலவும், இரையின்மேல் பாய்கிற கழுகைப்போலவும் கடந்துபோகிறது.

²⁷ان قلت انسى كربتي اطلق وجهي واتبلج

²⁷என் அங்கலாய்ப்பை நான் மறந்து, என் முகத்தின் துக்கத்தை மாற்றி, திடன்கொள்வேன் என்று சொன்னால்,

²⁸اخاف من كل اوجاعي عالما انك لا تبرئني.

²⁸என் வருத்தங்களைப்பற்றிப் பயமாயிருக்கிறேன்; என்னைக் குற்றமில்லாதவனாக எண்ணமாட்டீர் என்று அறிவேன்.

²⁹انا مستذنب فلماذا اتعب عبثا.

²⁹நான் பொல்லாதவனாயிருந்தால், விருதாவாய்ப் போராடவேண்டியது என்ன?

³⁰ولو اغتسلت في الثلج ونظفت يدي بالاشنان

³⁰நான் உறைந்த மழைத் தண்ணீரில் முழுகி, என் கைகளைச் சவுக்காரத்தினால் சுத்தம்பண்ணினாலும்,

³¹فانك في النقع تغمسني حتى تكرهني ثيابي.

³¹நீர் என்னைச் சேற்றுப்பள்ளத்திலே அமிழ்த்துவீர். அப்பொழுது என் வஸ்திரமே என்னை அருவருக்கும்.

³²لانه ليس هو انسانا مثلي فاجاوبه فنأتي جميعا الى المحاكمة.

³²நான் அவருக்குப் பிரதியுத்தரம் சொல்லுகிறதற்கும், நாங்கள் கூடி நியாயத்திற்கு வருகிறதற்கும், அவர் என்னைப்போல மனுஷன் அல்லவே.

³³ليس بيننا مصالح يضع يده على كلينا.

³³எங்கள் இருவர்மேலும் தன் கையை வைக்கத்தக்க மத்தியஸ்தன் எங்களுக்குள் இல்லையே.

³⁴ليرفع عني عصاه ولا يبغتني رعبه

³⁴அவர் தமது மிலாற்றை என்னைவிட்டு அகற்றுவாராக; அவருடைய பயங்கரம் என்னைக் கலங்கப்பண்ணாதிருப்பதாக.

³⁵اذا اتكلم ولا اخافه. لاني لست هكذا عند نفسي

³⁵அப்பொழுது நான் அவருக்குப் பயப்படாமல் பேசுவேன்; இப்பொழுதோ அப்படிச் செய்ய இடமில்லை.