¹فاجاب ايوب وقال

¹யோபு பிரதியுத்தரமாக:

²اليوم ايضا شكواي تمرد. ضربتي اثقل من تنهدي.

²இன்றையதினமும் என் அங்கலாய்ப்பு முரண்டுத்தனமாக எண்ணப்படுகிறது; என் தவிப்பைப்பார்க்கிலும் என் வாதை கடினமானது.

³من يعطيني ان اجده فآتي الى كرسيه.

³நான் அவரை எங்கே கண்டு சந்திக்கலாம் என்பதை அறிந்தால் நலமாயிருக்கும்; அப்பொழுது நான் அவர் ஆசனத்துக்கு முன்பாக வந்து சேர்ந்து,

⁴احسن الدعوى امامه واملأ فمي حججا.

⁴என் நியாயத்தை அவருக்கு முன்பாக வரிசையாய் வைத்து, காரியத்தை ரூபிக்கும் வார்த்தைகளால் என் வாயை நிரப்புவேன்.

⁵فاعرف الاقوال التي بها يجيبني وافهم ما يقوله لي.

⁵அவருடைய மறுமொழிகளை நான் அறிந்து, அவர் எனக்குச் சொல்வதை உணர்ந்துகொள்ளுவேன்.

⁶أبكثرة قوة يخاصمني. كلا. ولكنه كان ينتبه اليّ.

⁶அவர் தம்முடைய மகா வல்லமையின்படியே என்னோடே வழக்காடுவாரோ? அவர் அப்படிச் செய்யாமல் என்மேல் தயை வைப்பார்.

⁷هنالك كان يحاجه المستقيم وكنت انجو الى الابد من قاضيّ.

⁷அங்கே சன்மார்க்கன் அவரோடே வழக்காடலாம்; அப்பொழுது என்னை நியாயந்தீர்க்கிறவரின் கைக்கு என்றைக்கும் நீங்கலாய்த் தப்புவித்துக்கொள்வேன்.

⁸هانذا اذهب شرقا فليس هو هناك وغربا فلا اشعر به

⁸இதோ, நான் முன்னாகப்போனாலும் அவர் இல்லை; பின்னாகப்போனாலும் அவரைக் காணேன்.

⁹شمالا حيث عمله فلا انظره. يتعطف الجنوب فلا اراه

⁹இடதுபுறத்தில் அவர் கிரியை செய்தும் அவரைக் காணேன்; வலது புறத்திலும் நான் அவரைக் காணாதபடிக்கு ஒளித்திருக்கிறார்.

¹⁰لانه يعرف طريقي. اذا جربني اخرج كالذهب.

¹⁰ஆனாலும் நான் போகும் வழியை அவர் அறிவார்; அவர் என்னைச் சோதித்தபின் நான் பொன்னாக விளங்குவேன்.

¹¹بخطواته استمسكت رجلي حفظت طريقه ولم أحد.

¹¹என் கால்கள் அவர் அடிகளைப் பற்றிப்பிடித்தது; அவருடைய நெறியைவிட்டு நான் சாயாமல் அதைக் கைக்கொண்டேன்.

¹²من وصية شفتيه لم ابرح. اكثر من فريضتي ذخرت كلام فيه.

¹²அவர் உதடுகளின் கற்பனைகளை விட்டு நான் பின்வாங்குவதில்லை; அவருடைய வாயின் வார்த்தைகளை எனக்கு வேண்டிய ஆகாரத்தைப் பார்க்கிலும் அதிகமாய்க் காத்துக்கொண்டேன்.

¹³اما هو فوحده فمن يردّه. ونفسه تشتهي فيفعل.

¹³அவரோவென்றால் ஒரே மனமாயிருக்கிறார்; அவரைத் திருப்பத்தக்கவர் யார்? அவருடைய சித்தத்தின்படியெல்லாம் செய்வார்.

¹⁴لانه يتمم المفروض عليّ وكثير مثل هذه عنده.

¹⁴எனக்குக் குறித்திருக்கிறதை அவர் நிறைவேற்றுவார்; இப்படிப்பட்டவைகள் இன்னும் அநேகம் அவரிடத்தில் உண்டு.

¹⁵من اجل ذلك ارتاع قدامه. اتأمل فارتعب منه.

¹⁵ஆகையால் அவருக்கு முன்பாகக் கலங்குகிறேன்; நான் சிந்திக்கிறபோது, அவருக்குப் பயப்படுகிறேன்.

¹⁶لان الله قد اضعف قلبي والقدير روّعني.

¹⁶தேவன் என் இருதயத்தை இளக்கரிக்கப்பண்ணினார்; சர்வவல்லவர் என்னைக் கலங்கப்பண்ணினார்.

¹⁷لاني لم أقطع قبل الظلام ومن وجهي لم يغط الدجى

¹⁷அந்தகாரம் வராததற்கு முன்னே நான் சங்கரிக்கப்படாமலும், இருளை அவர் எனக்கு மறைக்காமலும் போனதினால் இப்படியிருக்கிறேன்.