¹وعاد ايوب ينطق بمثله فقال

¹பின்னும் யோபு தன் பிரசங்க வாக்கியத்தைத் தொடர்ந்து சொன்னது:

²يا ليتني كما في الشهور السالفة وكالايام التي حفظني الله فيها

²சென்றுபோன மாதங்களிலும், தேவன் என்னைக் காப்பாற்றிவந்த நாட்களிலும் எனக்கு உண்டாயிருந்த சீர் இப்பொழுது இருந்தால் நலமாயிருக்கும்.

³حين اضاء سراجه على راسي وبنوره سلكت الظلمة.

³அப்பொழுது அவர் தீபம் என்தலையின்மேல் பிரகாசித்தது; அவர் அருளின வெளிச்சத்தினால் இருளைக் கடந்துபோனேன்.

⁴كما كنت في ايام خريفي ورضا الله على خيمتي

⁴தேவனுடைய இரகசியச்செயல் என் கூடாரத்தின்மேல் இருந்தது.

⁵والقدير بعد معي وحولي غلماني

⁵அப்பொழுது சர்வவல்லவர் என்னோடிருந்தார்; என் பிள்ளைகள் என்னைச் சூழ்ந்திருந்தார்கள்.

⁶اذ غسلت خطواتي باللبن والصخر سكب لي جداول زيت

⁶என் பாதங்களை நான் நெய்யினால் கழுவினேன்; கன்மலைகளிலிருந்து எனக்காக எண்ணெய் நதிபோல ஓடிவந்தது; அந்தச் செல்வநாட்களின் சீர் இப்போதிருந்தால் நலமாயிருக்கும்.

⁷حين كنت اخرج الى الباب في القرية واهيّئ في الساحة مجلسي.

⁷நான் பட்டணவீதியால் வாசலுக்குள் புறப்பட்டுப்போய், வீதியில் என் ஆசனத்தைப் போடும்போது,

⁸رآني الغلمان فاختبأوا والاشياخ قاموا ووقفوا.

⁸வாலிபர் என்னைக் கண்டு ஒளித்துக்கொள்வார்கள்; முதியோர் எழுந்திருந்து நிற்பார்கள்.

⁹العظماء امسكوا عن الكلام ووضعوا ايديهم على افواههم.

⁹பிரபுக்கள் பேசுகிறதை நிறுத்தி, கையினால் தங்கள் வாயைப் பொத்திக்கொள்வார்கள்.

¹⁰صوت الشرفاء اختفى ولصقت ألسنتهم باحناكهم.

¹⁰பெரியோரின் சத்தம் அடங்கி, அவர்கள் நாக்கு அவர்கள் மேல்வாயோடு ஒட்டிக்கொள்ளும்.

¹¹لان الاذن سمعت فطوّبتني والعين رأت فشهدت لي.

¹¹என்னைக் கேட்ட காது என்னைப் பாக்கியவான் என்றது; என்னைக் கண்ட கண் எனக்குச் சாட்சியிட்டது.

¹²لاني انقذت المسكين المستغيث واليتيم ولا معين له.

¹²முறையிடுகிற ஏழையையும், திக்கற்ற பிள்ளையையும், உதவியற்றவனையும் இரட்சித்தேன்.

¹³بركة الهالك حلت عليّ وجعلت قلب الارملة يسرّ.

¹³கெட்டுப்போக இருந்தவனுடைய ஆசீர்வாதம் என்மேல் வந்தது; விதவையின் இருதயத்தைக் கெம்பீரிக்கப்பண்ணினேன்.

¹⁴لبست البر فكساني. كجبّة وعمامة كان عدلي.

¹⁴நீதியைத் தரித்துக்கொண்டேன்; அது என் உடுப்பாயிருந்தது; என் நியாயம் எனக்குச் சால்வையும் பாகையுமாய் இருந்தது.

¹⁵كنت عيونا للعمي وارجلا للعرج.

¹⁵நான் குருடனுக்குக் கண்ணும், சப்பாணிக்குக் காலுமாயிருந்தேன்.

¹⁶اب انا للفقراء ودعوى لم اعرفها فحصت عنها.

¹⁶நான் எளியவர்களுக்குத் தகப்பனாயிருந்து, நான் அறியாத வழக்கை ஆராய்ந்துபார்த்தேன்.

¹⁷هشمت اضراس الظالم ومن بين اسنانه خطفت الفريسة.

¹⁷நான் அநியாயக்காரருடைய கடைவாய்ப் பற்களை உடைத்து, அவர்கள் பறித்ததை அவர்கள் பற்களிலிருந்து பிடுங்கினேன்.

¹⁸فقلت اني في وكري اسلم الروح ومثل السمندل اكثر اياما.

¹⁸என் கூட்டிலே நான் ஜீவித்துப் போவேன்; என் நாட்களை மணலத்தனையாய்ப் பெருகப்பண்ணுவேன் என்றேன்.

¹⁹أصلي كان منبسطا الى المياه والطل بات على اغصاني.

¹⁹என் வேர் தண்ணீர்களின் ஓரமாய்ப் படர்ந்தது; என் கிளையின்மேல் பனி இராமுழுவதும் தங்கியிருந்தது.

²⁰كرامتي بقيت حديثة عندي وقوسي تجددت في يدي.

²⁰என் மகிமை என்னில் செழித்தோங்கி, என் கையிலுள்ள என் வில் புதுப்பெலன் கொண்டது.

²¹لي سمعوا وانتظروا ونصتوا عند مشورتي.

²¹எனக்குச் செவிகொடுத்துக் காத்திருந்தார்கள்; என் ஆலோசனையைக் கேட்டு மவுனமாயிருந்தார்கள்.

²²بعد كلامي لم يثنّوا وقولي قطر عليهم.

²²என் பேச்சுக்குப் பேசாமலிருந்தார்கள்; என் வசனம் அவர்கள்மேல் துளிதுளியாய் விழுந்தது.

²³وانتظروني مثل المطر وفغروا افواههم كما للمطر المتأخر.

²³மழைக்குக் காத்திருக்கிறதுபோல் எனக்குக் காத்திருந்து, பின் மாரிக்கு ஆசையுள்ளவர்கள்போல் தங்கள் வாயை ஆவென்று திறந்திருந்தார்கள்.

²⁴ان ضحكت عليم لم يصدقوا ونور وجهي لم يعبسوا.

²⁴நான் அவர்களைப் பார்த்து நகைக்கும்போது, அவர்கள் துணிகரங்கொள்ளவில்லை; என் முகக்களையை மாறச்செய்யவும் இல்லை.

²⁵كنت اختار طريقهم واجلس راسا واسكن كملك في جيش كمن يعزي النائحين

²⁵அவர்கள் வழியேபோக எனக்குச் சித்தமாகும்போது, நான் தலைவனாய் உட்கார்ந்து, இராணுவத்துக்குள் ராஜாவைப்போலும், துக்கித்தவர்களைத் தேற்றரவுபண்ணுகிறவனைப்போலும் இருந்தேன்.