¹بعد هذا فتح ايوب فاه وسبّ يومه

¹அதற்குப்பின்பு யோபு தன் வாயைத்திறந்து, தான் பிறந்த நாளைச் சபித்து,

²واخذ ايوب يتكلم فقال

²வசனித்துச் சொன்னது என்னவென்றால்:

³ليته هلك اليوم الذي ولدت فيه والليل الذي قال قد حبل برجل.

³நான் பிறந்தநாளும் ஒரு ஆண்பிள்ளை உற்பத்தியாயிற்றென்று சொல்லப்பட்ட இராத்திரியும் அழிவதாக.

⁴ليكن ذلك اليوم ظلاما. لا يعتن به الله من فوق ولا يشرق عليه نهار.

⁴அந்த நாள் அந்தகாரப்படுவதாக; தேவன் உயரத்திலிருந்து அதை விசாரியாமலும், ஒளி அதின்மேல் பிரகாசியாமலும்,

⁵ليملكه الظلام وظل الموت. ليحل عليه سحاب. لترعبه كاسفات النهار.

⁵அந்தகாரமும் மரணஇருளும் அதைக் கறைப்படுத்தி, மப்பு அதை மூடி, மந்தாரநாளின் பயங்கரங்கள் அதை அருக்களிப்பாக்குவதாக.

⁶اما ذلك الليل فليمسكه الدجى ولا يفرح بين ايام السنة ولا يدخلنّ في عدد الشهور.

⁶அந்த இராத்திரியை அந்தகாரம் பிடிப்பதாக; வருஷத்தின் நாட்களில் அது சந்தோஷப்படுகிற நாளாயிராமலும் மாதங்களின் கணக்கிலே அது வராமலும் போவதாக.

⁷هوذا ذلك الليل ليكن عاقرا. لا يسمع فيه هتاف.

⁷அந்த இராத்திரி தனிமையாயிருப்பதாக; அதிலே கெம்பீரசத்தம் இல்லாமற்போவதாக.

⁸ليلعنه لاعنو اليوم المستعدون لايقاظ التنين.

⁸நாளைச் சபிக்கிறவர்களும், லிவியாதானை எழும்பப்பண்ணத்தக்கவர்களும், அதைச் சபிப்பார்களாக.

⁹لتظلم نجوم عشائه. لينتظر النور ولا يكن ولا ير هدب الصبح.

⁹அதின் அஸ்தமனகாலத்தில் தோன்றிய நட்சத்திரங்கள் இருண்டு, அது எதிர்பார்த்திருந்த வெளிச்சம் உண்டாகாமலும், விடியற்காலத்து வெளுப்பை அது காணாமலும் இருப்பதாக.

¹⁰لانه لم يغلق ابواب بطن امي ولم يستر الشقاوة عن عينيّ.

¹⁰நான் இருந்த கர்ப்பத்தின் வாசலை அது அடைக்காமலும், என் கண்கள் காண்கிற வருத்தத்தை மறைத்துவிடாமலும் இருந்ததே.

¹¹لم لم امت من الرحم. عندما خرجت من البطن لم لم اسلم الروح.

¹¹நான் கர்ப்பத்தில்தானே அழியாமலும், கர்ப்பத்திலிருந்து புறப்படுகிறபோதே சாகாமலும் போனதென்ன?

¹²لماذا اعانتني الركب ولم الثدي حتى ارضع.

¹²என்னை ஏந்திக்கொள்ள மடியும், நான் பாலுண்ண ஸ்தனங்களும் உண்டாயிருந்ததென்ன?

¹³لاني قد كنت الآن مضطجعا ساكنا. حينئذ كنت نمت مستريحا

¹³அப்படியில்லாதிருந்தால், அசையாமல்கிடந்து அமர்ந்திருந்து,

¹⁴مع ملوك ومشيري الارض الذين بنوا اهراما لانفسهم

¹⁴பாழ்நிலங்களில் தங்களுக்கு மாளிகையைக் கட்டின பூமியின் ராஜாக்களோடும் மந்திரிமார்களோடும்,

¹⁵او مع رؤساء لهم ذهب المالئين بيوتهم فضة

¹⁵அல்லது, பொன்னை உடையவர்களும், தங்கள் வீடுகளை வெள்ளியினால் நிரப்பினவர்களுமான பிரபுக்களோடுங்கூட நான் இப்பொழுது தூங்கி இளைப்பாறுவேனே.

¹⁶او كسقط مطمور فلم اكن. كأجنّة لم يروا نورا.

¹⁶அல்லது, வெளிப்படாத முதிராப்பிண்டம்போலவும், வெளிச்சத்தைக் காணாத சிசுக்கள்போலவும் இருப்பேனே.

¹⁷هناك يكف المنافقون عن الشغب وهناك يستريح المتعبون.

¹⁷துன்மார்க்கருடைய தொந்தரவு அங்கே ஓய்ந்திருக்கிறது; பெலனற்று விடாய்த்துப்போனவர்கள் அங்கே இளைப்பாறுகிறார்கள்.

¹⁸الاسرى يطمئنون جميعا. لا يسمعون صوت المسخّر

¹⁸கட்டுண்டிருந்தவர்கள் அங்கே ஏகமாக அமைந்திருக்கிறார்கள்; ஒடுக்குகிறவனுடைய சத்தம் அங்கே கேட்கப்படுகிறதில்லை.

¹⁹الصغير كما الكبير هناك العبد حر من سيده

¹⁹சிறியவனும் பெரியவனும் அங்கே சரியாயிருக்கிறார்கள்; அடிமை தன் எஜமானுக்கு நீங்கலாயிருக்கிறான்.

²⁰لم يعطى لشقي نور وحياة لمري النفس

²⁰மரணத்துக்கு ஆசையாய்க் காத்திருந்து, புதையலைத் தேடுகிறதுபோல அதைத் தேடியும் அடையாமற்போகிறவர்களும்,

²¹الذين ينتظرون الموت وليس هو ويحفرون عليه اكثر من الكنوز

²¹பிரேதக்குழியைக் கண்டுபிடித்ததினால் மிகவும் களிகூர்ந்து,

²²المسرورين الى ان يبتهجوا الفرحين عندما يجدون قبرا.

²²அதற்காகச் சந்தோஷப்படுகிற நிர்ப்பாக்கியருமாகிய இவர்களுக்கு வெளிச்சமும், மனச்சஞ்சலமுள்ள இவர்களுக்கு ஜீவனும் கொடுக்கப்படுகிறதினால் பலன் என்ன?

²³لرجل قد خفي عليه طريقه وقد سيج الله حوله.

²³தன் வழியைக் காணக்கூடாதபடிக்கு, தேவனால் வளைந்துகொள்ளப்பட்டவனுக்கு வெளிச்சத்தினால் பலன் என்ன?

²⁴لانه مثل خبزي ياتي انيني ومثل المياه تنسكب زفرتي

²⁴என் போஜனத்துக்கு முன்னே எனக்குப் பெருமூச்சு உண்டாகிறது; என் கதறுதல் வெள்ளம்போல் புரண்டுபோகிறது.

²⁵لاني ارتعابا ارتعبت فأتاني والذي فزعت منه جاء عليّ.

²⁵நான் பயந்த காரியம் எனக்கு நேரிட்டது; நான் அஞ்சினது எனக்கு வந்தது.

²⁶لم اطمئن ولم اسكن ولم استرح وقد جاء الرجز

²⁶எனக்குச் சுகமுமில்லை, இளைப்பாறுதலுமில்லை, அமைதலுமில்லை; எனக்குத் தத்தளிப்பே நேரிட்டது.