¹فاجاب اليفاز التيماني وقال

¹அப்பொழுது தேமானியனாகிய எலிப்பாஸ் பிரதியுத்தரமாக:

²ان امتحن احد كلمة معك فهل تستاء. ولكن من يستطيع الامتناع عن الكلام.

²நாங்கள் உம்முடனே பேசத்துணிந்தால், ஆயாசப்படுவீரோ? ஆனாலும் பேசாமல் அடக்கிக்கொள்ளத்தக்கவன் யார்?

³ها انت قد ارشدت كثيرين وشددت ايادي مرتخية.

³இதோ, நீர் அநேகருக்குப் புத்திசொல்லி, இளைத்த கைகளைத் திடப்படுத்தினீர்.

⁴قد اقام كلامك العاثر وثبت الركب المرتعشة.

⁴விழுகிறவனை உம்முடைய வார்த்தைகளால் நிற்கப்பண்ணி, தள்ளாடுகிற முழங்கால்களைப் பலப்படுத்தினீர்.

⁵والآن اذ جاء عليك ضجرت. اذ مسّك ارتعت.

⁵இப்பொழுதோ துன்பம் உமக்கு நேரிட்டபடியினால் ஆயாசப்படுகிறீர்; அது உம்மைத் தொட்டதினால் கலங்குகிறீர்.

⁶أليست تقواك هي معتمدك ورجاؤك كمال طرقك.

⁶உம்முடைய தேவபக்தி உம்முடைய உறுதியாயும், உம்முடைய வழிகளின் உத்தமம் உம்முடைய நம்பிக்கையாயும் இருக்கவேண்டியதல்லவோ?

⁷اذكر من هلك وهو بري واين أبيد المستقيمون.

⁷குற்றமில்லாமல் அழிந்தவன் உண்டோ? சன்மார்க்கர் அதம்பண்ணப்பட்டது எப்போ? இதை நினைத்துப்பாரும்.

⁸كما قد رايت ان الحارثين اثما والزارعين شقاوة يحصدونها.

⁸நான் கண்டிருக்கிறபடி, அநியாயத்தை உழுது, தீவினையை விதைத்தவர்கள், அதையே அறுக்கிறார்கள்.

⁹بنسمة الله يبيدون وبريح انفه يفنون.

⁹தேவனுடைய சுவாசத்தினாலே அவர்கள் அழிந்து, அவருடைய நாசியின் காற்றினாலே நிர்மூலமாகிறார்கள்.

¹⁰زمجرة الاسد وصوت الزئير وانياب الاشبال تكسرت.

¹⁰சிங்கத்தின் கெர்ச்சிப்பும், துஷ்டசிங்கத்தின் முழக்கமும் அடங்கும்; பாலசிங்கங்களின் பற்களும் தகர்ந்துபோகும்.

¹¹الليث هالك لعدم الفريسة واشبال اللبوة تبددت

¹¹கிழச்சிங்கம் இரையில்லாமையால் மாண்டுபோகும், பாலசிங்கங்கள் சிதறுண்டுபோகும்.

¹²ثم اليّ تسللت كلمة فقبلت اذني منها ركزا.

¹²இப்போதும் ஒரு வார்த்தை என்னிடத்தில் இரகசியமாய் அறிவிக்கப்பட்டது, அதினுடைய மெல்லிய ஓசை என் செவியில் விழுந்தது.

¹³في الهواجس من رؤى الليل عند وقوع سبات على الناس

¹³மனுஷர்மேல் அயர்ந்த நித்திரை இறங்குகையில், இராத்தரிசனங்களில் பலவித தோற்றங்கள் உண்டாகும்போது,

¹⁴اصابني رعب ورعدة فرجفت كل عظامي.

¹⁴திகிலும் நடுக்கமும் என்னைப் பிடித்தது, என் எலும்புகளெல்லாம் நடுங்கினது.

¹⁵فمرّت روح على وجهي. اقشعر شعر جسدي.

¹⁵அப்பொழுது ஒரு ஆவி என் முகத்துக்கு முன்பாகக் கடந்தது, என் உடலின் மயிர் சிலிர்த்தது.

¹⁶وقفت ولكني لم اعرف منظرها. شبه قدام عينيّ. سمعت صوتا منخفضا

¹⁶அது ஒரு உருப்போல என் கண்களுக்குமுன் நின்றது, ஆனாலும் அதின் ரூபம் இன்னதென்று விளங்கவில்லை; அமைதலுண்டாயிற்று, அப்பொழுது நான் கேட்ட சத்தமாவது:

¹⁷أالانسان ابرّ من الله ام الرجل اطهر من خالقه.

¹⁷மனுஷன் தேவனைப்பார்க்கிலும் நீதிமானாயிருப்பானோ? மனுபுத்திரன் தன்னை உண்டாக்கினவரைப்பார்க்கிலும் சுத்தமாயிருப்பானோ?

¹⁸هوذا عبيده لا يأتمنهم والى ملائكته ينسب حماقة.

¹⁸கேளும், அவர் தம்முடைய பணிவிடைக்காரரிடத்தில் நம்பிக்கை வைப்பதில்லை; தம்முடைய தூதரின்மேலும் புத்தியீனத்தைச் சுமத்துகிறாரே,

¹⁹فكم بالحري سكان بيوت من طين الذين اساسهم في التراب ويسحقون مثل العث.

¹⁹புழுதியில் அஸ்திபாரம் போட்டு, மண் வீடுகளில் வாசம்பண்ணி, பொட்டுப்பூச்சியால் அரிக்கப்படுகிறவர்கள்மேல் அவர் நம்பிக்கை வைப்பது எப்படி?

²⁰بين الصباح والمساء يحطمون. بدون منتبه اليهم الى الابد يبيدون

²⁰காலைமுதல் மாலைவரைக்கும் மடிந்து, கவனிப்பார் ஒருவருமில்லாமல், நித்திய அழிவடைகிறார்கள்.

²¹أما انتزعت منهم طنبهم. يموتون بلا حكمة

²¹அவர்களிலிருக்கிற அவர்களுடைய மேன்மை போய்விடுமல்லவோ? ஞானமடையாமல் சாகிறார்களே என்று சொன்னான்.