¹فاجاب ايوب وقال

¹แล้วโยบตอบว่า

²حتى متى تعذبون نفسي وتسحقونني بالكلام.

²"ท่านทั้งหลายจะทรมานจิตใจข้านานสักเท่าใด ทั้งทุบข้าเป็นชิ้นๆด้วยถ้อยคำ

³هذه عشر مرات اخزيتموني. لم تخجلوا من ان تحكروني.

³ท่านทั้งหลายพูดสบประมาทข้าสิบหนแล้ว และที่ทำตัวเป็นคนแปลกหน้าต่อข้านั้นท่านก็ไม่อายเลย

⁴وهبني ضللت حقا. عليّ تستقر ضلالتي.

⁴ถ้าแม้ว่าข้าหลงทำผิดจริง ความผิดของข้าก็อยู่กับข้า

⁵ان كنتم بالحق تستكبرون عليّ فثبتوا عليّ عاري.

⁵ถ้าท่านทั้งหลายจะผยองเพราะข้าจริง และใช้ความต่ำต้อยของข้าปรักปรำข้า

⁶فاعلموا اذا ان الله قد عوّجني ولف عليّ احبولته.

⁶จงทราบเถิดว่าพระเจ้าทรงคว่ำข้าลงแล้ว และได้ทรงเอาตาข่ายของพระองค์ล้อมข้าไว้

⁷ها اني اصرخ ظلما فلا أستجاب. ادعو وليس حكم.

⁷ดูเถิด ข้าร้องออกมาเพราะเหตุความทารุณ แต่ไม่มีใครฟัง ข้าร้องให้ช่วย แต่ไม่มีความยุติธรรมที่ไหน

⁸قد حوّط طريقي فلا اعبر وعلى سبلي جعل ظلاما.

⁸พระองค์ทรงก่อกำแพงกั้นทางข้าไว้ ข้าจึงข้ามไปไม่ได้ และพระองค์ทรงให้ทางของข้ามืดไป

⁹ازال عني كرامتي ونزع تاج راسي.

⁹พระองค์ทรงปลดสง่าราศีของข้าไปจากข้าเสีย และทรงถอดมงกุฎจากศีรษะของข้า

¹⁰هدمني من كل جهة فذهبت. وقلع مثل شجرة رجائي.

¹⁰พระองค์ทรงพังข้าลงเสียทุกด้านและข้าก็สิ้นไป พระองค์ทรงทึ้งความหวังของข้าขึ้นเหมือนถอนต้นไม้

¹¹واضرم عليّ غضبه وحسبني كاعدائه.

¹¹พระพิโรธของพระองค์พลุ่งขึ้นใส่ข้า และทรงนับข้าว่าเป็นปรปักษ์ของพระองค์

¹²معا جاءت غزاته واعدّوا عليّ طريقهم وحلّوا حول خيمتي.

¹²กองทหารของพระองค์เข้ามาพร้อมกัน เขาทั้งหลายก่อเชิงเทินต่อสู้ข้า และตั้งค่ายล้อมเต็นท์ของข้า

¹³قد ابعد عني اخوتي. ومعارفي زاغوا عني.

¹³พระองค์ทรงให้พี่น้องของข้าห่างไกลจากข้า ผู้ที่คุ้นเคยของข้าก็หันไปจากข้าเสีย

¹⁴اقاربي قد خذلوني والذين عرفوني نسوني.

¹⁴ญาติของข้าละข้าเสีย และเพื่อนสนิทของข้าได้ลืมข้าเสียแล้ว

¹⁵نزلاء بيتي وامائي يحسبونني اجنبيا. صرت في اعينهم غريبا.

¹⁵คนทั้งหลายที่อาศัยอยู่ในบ้านของข้าและสาวใช้ของข้า นับข้าเป็นคนต่างด้าว ข้ากลายเป็นคนต่างด้าวในสายตาของเขา

¹⁶عبدي دعوت فلم يجب. بفمي تضرعت اليه.

¹⁶ข้าเรียกคนใช้ของข้า แต่เขาไม่ตอบข้า ข้าต้องวิงวอนเขาด้วยปากของข้า

¹⁷نكهتي مكروهة عند امرأتي وخممت عند ابناء احشائي.

¹⁷ลมหายใจข้าเป็นที่ขยะแขยงแก่ภรรยาของข้า ถึงแม้ข้าได้อ้อนวอนเพื่อลูกๆที่บังเกิดแก่ข้าเอง

¹⁸الاولاد ايضا قد رذلوني. اذا قمت يتكلمون عليّ.

¹⁸แม้เด็กๆดูหมิ่นข้า เมื่อข้าลุกขึ้นเขาก็ว่าข้า

¹⁹كرهني كل رجالي والذين احببتهم انقلبوا عليّ.

¹⁹สหายสนิททั้งสิ้นของข้ารังเกียจข้า และคนเหล่านั้นที่ข้ารัก เขาหันหลังให้ข้า

²⁰عظمي قد لصق بجلدي ولحمي ونجوت بجلد اسناني.

²⁰กระดูกของข้าเกาะติดหนังและติดเนื้อของข้า และข้ารอดได้อย่างหวุดหวิด

²¹تراءفوا تراءفوا انتم عليّ يا اصحابي لان يد الله قد مسّتني.

²¹ข้าแต่ท่าน สหายของข้า สงสารข้าเถิด สงสารข้าเถิด เพราะพระหัตถ์ของพระเจ้าได้แตะต้องข้า

²²لماذا تطاردونني كما الله ولا تشبعون من لحمي

²²ทำไมท่านทั้งหลายจึงข่มเหงข้าอย่างกับเป็นพระเจ้า ทำไมท่านไม่พอใจกับเนื้อของข้า

²³ليت كلماتي الآن تكتب. يا ليتها رسمت في سفر

²³โอ ข้าอยากให้ถ้อยคำของข้าได้ถูกบันทึกไว้ โอ ข้าอยากให้จารึกไว้ในหนังสือ

²⁴ونقرت الى الابد في الصخر بقلم حديد وبرصاص.

²⁴ข้าอยากให้สลักไว้ในศิลาเป็นนิตย์ ด้วยปากกาเหล็กและตะกั่ว

²⁵اما انا فقد علمت ان وليّي حيّ والآخر على الارض يقوم

²⁵แต่ส่วนข้า ข้าทราบว่า พระผู้ไถ่ของข้าทรงพระชนม์อยู่ และในที่สุดพระองค์จะทรงประทับยืนบนแผ่นดินโลก

²⁶وبعد ان يفنى جلدي هذا وبدون جسدي ارى الله

²⁶และหลังจากตัวหนอนแห่งผิวหนังทำลายร่างกายนี้แล้ว ในเนื้อหนังของข้า ข้าจะเห็นพระเจ้า

²⁷الذي اراه انا لنفسي وعيناي تنظران وليس آخر. الى ذلك تتوق كليتاي في جوفي.

²⁷ผู้ซึ่งข้าจะได้เห็นเอง และนัยน์ตาของข้าจะได้เห็น ไม่ใช่คนอื่น แม้ว่าจิตใจในตัวข้าก็อ่อนโหย

²⁸فانكم تقولون لماذا نطارده. والكلام الاصلي يوجد عندي.

²⁸แต่ท่านทั้งหลายควรว่า `ทำไมพวกเราข่มเหงท่าน เมื่อรากของเรื่องนั้นพบอยู่ในตัวเรา'

²⁹خافوا على انفسكم من السيف لان الغيظ من آثام السيف. لكي تعلموا ما هو القضاء

²⁹จงกลัวดาบ เพราะพระพิโรธนำโทษของดาบมา เพื่อท่านจะทราบว่ามีการพิพากษา"