1(По слав. 136) При реките на Вавилона, там седнахме, Да! плакахме, когато си спомняхме за Сиона;
1На водама вавилонским сеђасмо и плакасмо опомињући се Сиона.
2На върбите всред него Окачихме арфите си.
2О врбама сред њега вешасмо харфе своје.
3Защото там ония, които ни бяха пленили, Поискаха от нас да пеем думи; И ония, които ни бяха запустили, [поискаха] веселие, [казвайки]: Попейте ни от сионските песни.
3Онде искаху који нас заробише да певамо, и који нас оборише да се веселимо: "Певајте нам песму сионску."
4Как да пеем песента Господна В чужда земя?
4Како ћемо певати песму Господњу у земљи туђој?
5Ако те забравя, Ерусалиме, Нека забрави десницата ми [изкуството си!]
5Ако заборавим тебе, Јерусалиме, нека ме заборави десница моја.
6Нека се залепи езикът ми за небцето ми, ако не те помня, Ако не предпочета Ерусалим пред главното си веселие.
6Нека прионе језик мој за уста моја, ако тебе не успамтим, ако не уздржим Јерусалима сврх весеља свог.
7Помни, Господи, против едомците Деня [на разорението] на Ерусалим, когато казваха: Съсипете, съсипете [го] до основата му!
7Напомени, Господе, синовима Едомовим дан јерусалимски, кад говорише: Раскопајте, раскопајте га до темеља.
8Дъщерьо вавилонска, която ще бъдеш запустена, Блазе на онзи, който ти въздаде За всичко що си сторила нам!
8Кћери вавилонска, крвницо, благо ономе ко ти плати за дело које си нама учинила!
9Блазе на онзи, който хване и разбие о камък Малките ти деца!
9Благо ономе који узме и разбије децу твоју о камен.