1Unya mitubag si Sophar nga Naamathitanhon, ug miingon:
1瑣法首次發言，責約伯自義拿瑪人瑣法回答說：
2Dili ba kinahanglan tubagon ang daghang mga pulong? Ug pakamatarungon ba ang tawo nga hinulti?
2“這許多的話怎可不回答，多嘴多舌的人怎能算為義呢？
3Makapahilum ba sa mga katawohan ang imong mga pagpangandak? Ug sa magayubit ikaw wala bay tawo nga arang makapakaulaw kanimo?
3你胡言亂語可使人不作聲嗎？你嘲笑的時候，無人責備嗎？
4Kay ikaw nagaingon: Ang akong pagtolon-an ulay man, Ug ako mahinlo sa atubangan sa imong mga mata.
4你說：‘我的道理純全，我在你眼前潔淨。’
5Apan oh, nga mosulti pa lamang unta ang Dios, Ug magabuka sa iyang mga ngabil batok kanimo,
5但願 神說話，願他開口跟你說話，
6Ug nga tudloan ka niya sa mga tinago sa kaalam! Kay kaniya sa pagkamasinabuton walay makatupong. Busa hibaloi nga ang Dios nagapaningil sa labing diyutay kay sa silot nga angay sa imong kasal-anan.
6把智慧的奧祕向你顯明，因為真的智慧有兩面。你當知道 神已忘記了你一部分的罪孽。
7Makakaplag ka ba sa Dios pinaagi sa pagpangita? Makakab-ut ka ba sa pagkahingpit sa Makagagahum?
7 神洞悉人的罪 神高深莫測之事你怎能查出呢？全能者的終極你怎能洞悉呢？
8Sama sa gitas-on sa kalangitan; unsa ang arang mong mahimo? Labing halalum kay sa Sheol; unsa ang arang mong kahibaloan?
8他的智慧高於諸天，你能作甚麼呢？比陰間還深，你怎能識透？
9Ang iyang gidak-on labing daku kay sa kalibutan, Ug labing halapad kay sa kadagatan.
9他的智慧比地長，比海寬。
10Kong siya molabang, ug kong iyang pagatak-umon, Ug kong iyang tigumon ngadto sa paghukom, nan kinsa ang arang makasalanta kaniya?
10他若過來把人囚禁，召人受審，誰能阻止他呢？
11Kay siya nasayud sa mga tawong malimbongon: Siya makakita usab sa kasal-anan, bisan tuod dili siya magatagad niana.
11因為他認識虛謊的人，他看見欺詐，怎能不鑒察？
12Ang tawong hungog walay salabutan, Oo, ang tawo ipanganak ingon sa anak sa usa ka asnong ihalas.
12虛妄的人悟出慧心，就像野驢生子為人。
13Kong ikaw magtarung sa imong kasingkasing, Ug ituy-od mo kaniya ang imong kamot:
13勸約伯悔改離罪你若心裡歸向他，又向他伸手禱告；
14Kong ang kasal-anan anaa sa imong kamot, ipahilayo kana kanimo , Ug ang pagkadili-matarung ayaw papuy-a sa imong mga balong-balong.
14你若遠遠地除掉你手裡的欺詐，不讓不義居在你的帳棚裡；
15Sa walay duhaduha makayahat ka unya sa imong nawong nga walay buling; Oo, ikaw mahimong lig-on ug dili magakahadlok:
15那麼你必仰面，毫無愧色；你也必堅定穩妥，無所懼怕。
16Kay ikaw mahakalimot sa imong kaalaut; Ikaw mahinumdum niana ingon sa mga tubig nga manglabay.
16你必忘記你的苦楚，回憶好像逝去的流水，
17Ug ang imong kinabuhi modan-ag labi pa kay sa udto; Maingon kana sa kabuntagon bisan pa anaay kangitngit.
17你們的人生必明亮如正午，雖然黑暗仍像早晨。
18Ug ikaw magmalig-on kay anaa may paglaum; Oo, ikaw magapangita sa libut nimo , ug sa lig-on ikaw mopahulay.
18因為有指望，你必安穩，你必四處巡查，安然睡覺。
19Ikaw magahigda usab, ug walay bisan kinsa nga makapahadlok kanimo; Oo, daghanan ang mohangyo kanimo.
19你躺臥，不受驚嚇，必有很多人求你的情面。
20Apan ang mga mata sa mga malinapason makawang, Ug sila walay dalangpanan nga ilang pagakalagiwan; Ug ang ilang paglaum mao ang pagpanugyan sa espiritu.
20但惡人的眼目必昏花，逃亡之路也必斷絕，他們的指望就是最後的一口氣。”