¹Ang akong espiritu maluya na, nahurot na ang akong mga adlaw, Ang lubnganan andam na alang kanako.

¹Il mio soffio vitale si spenge, i miei giorni si estinguono, il sepolcro m’aspetta!

²Sa pagkamatuod adunay nga yubitan uban kanako, Ug ang akong mata nagasud-ong sa ilang mga hagit.

²Sono attorniato di schernitori e non posso chiuder occhio per via delle lor parole amare.

³Ibutang karon ang pagsalig, ug pangakohon mo ako uban kanimo; Kinsa karon ang buot makigsangka kanako?

³O Dio, da’ un pegno, sii tu il mio mallevadore presso di te; se no, chi metterà la sua nella mia mano?

⁴Kay gitagoan mo ang ilang mga kasingkasing gikan sa salabutan: Busa ikaw dili motuboy kanila sa itaas.

⁴Poiché tu hai chiuso il cuor di costoro alla ragione, e però non li farai trionfare.

⁵Ang tawo nga nagadumili sa iyang mga higala mahitungod sa ilang bahin, Bisan ang mga mata sa iyang mga anak mangalubog.

⁵Chi denunzia un amico sì che diventi preda altrui, vedrà venir meno gli occhi de’ suoi figli.

⁶Apan ako gihimo niya nga pagya sa mga tawo; Ug ilang ginalud-an ang akong nawong.

⁶Egli m’ha reso la favola dei popoli, e son divenuto un essere a cui si sputa in faccia.

⁷Ang akong mata usab malubog tungod sa kasubo, Ug ang akong mga panumduman ang tanan ingon sa usa ka landong.

⁷L’occhio mio si oscura pel dolore, tutte le mie membra non son più che un’ombra.

⁸Ang mga tawong matarung nahitingala niini, Ug ang walay sala moasdang batok sa mga walay Dios.

⁸Gli uomini retti ne son colpiti di stupore, e l’innocente insorge contro l’empio;

⁹Apan ang mga matarung magapadayon sa iyang ginalaktan, Ug ang mahinlo ug mga kamot magatubo sa kalig-on.

⁹ma il giusto si attiene saldo alla sua via, e chi ha le mani pure viepiù si fortifica.

¹⁰Apan mahitungod kaninyong tanan, dumuol kamo karon pag-usab; Kay wala pa ing mausa ka maalam nga akong hingkit-an.

¹⁰Quanto a voi tutti, tornate pure, fatevi avanti, ma fra voi non troverò alcun savio.

¹¹Ang akong mga adlaw nangagi na, ang akong mga tuyo nangakawang, Bisan ang mga hunahuna sa akong kasingkasing.

¹¹I miei giorni passano, i miei disegni, i disegni cari al mio cuore, sono distrutti,

¹²Ang gabii ilang gihimong adlaw; Ang kahayag, matud pa nila , haduol sa kangitngitan.

¹²e costoro pretendon che la notte sia giorno, che la luce sia vicina, quando tutto è buio!

¹³Kong sa Sheol ako magapangita ingon nga akong pinuy-anan; Kong sa kangitngitan anaa ko ibuklad ang akong higdaanan;

¹³Se aspetto come casa mia il soggiorno de’ morti, se già mi son fatto il letto nelle tenebre,

¹⁴Kong sa kadunotan ako nagaingon: Ikaw maoy akong amahan; Sa sulod: Ikaw ang akong inahan, ug ang akong igsoong babaye;

¹⁴se ormai dico al sepolcro "tu sei mio padre" e ai vermi: "siete mia madre e mia sorella",

¹⁵Nan, hain man ang akong kalauman? Ug mahitungod sa akong paglaum, kinsa ang makakita niana?

¹⁵dov’è dunque la mia speranza? questa speranza mia chi la può scorgere?

¹⁶Kini mopadulong ngadto sa mga trangka sa Sheol, Kay didto lamang sa abug adunay pahulay.

¹⁶Essa scenderà alle porte del soggiorno de’ morti, quando nella polvere troverem riposo assieme".