1Napokon otvori Job usta i prokle dan svoj;
1Atëherë Jobi hapi gojën dhe mallkoi ditën e lindjes së tij.
2poče svoju besjedu i reče:
2Kështu Jobi mori fjalën dhe tha:
3"O, ne bilo dana kad sam se rodio i noći što javi: 'Začeo se dječak!'
3"Humbtë dita në të cilën linda dhe nata që tha: "U ngjiz një mashkull!".
4U crnu tminu dan taj nek se prometne! S visina se njega Bog ne spominjao, svjetlost sunčeva ne svijetlila mu više!
4Ajo ditë u bëftë terr, mos u kujdesoftë për të Perëndia nga lart, dhe mos shkëlqeftë mbi të drita!
5Mrak i sjena smrtna o nj se otimali, posvema ga tmina gusta prekrila, pomrčine dnevne stravom ga morile!
5E marrshin përsëri terri dhe hija e vdekjes, qëndroftë mbi të një re, furtuna e ditës e tmerroftë!
6O, da bi ga tama svega presvojila, nek' se ne dodaje danima godine, nek' ne ulazi u brojenje mjeseci!
6Atë natë e marrtë terri, mos hyftë në ditët e vitit, mos hyftë në llogaritjen e muajve!
7A noć ona bila žalosna dovijeka, ne čulo se u njoj radosno klicanje!
7Po, ajo natë qoftë natë shterpe, mos depërtoftë në të asnjë britmë gëzimi.
8Prokleli je oni štono dan proklinju i Levijatana probudit' su kadri!
8E mallkofshin ata që mallkojnë ditën, ata që janë gati të zgjojnë Leviathanin.
9Pomrčale zvijezde njezina svanuća, zaludu se ona vidjelu nadala, i zorinih vjeđa ne gledala nigda!
9U errësofshin yjet e muzgut të tij, le të presë dritën; por mos e pastë fare dhe mos paftë ditën që agon,
10Što mi od utrobe ne zatvori vrata da sakrije muku od mojih očiju!
10sepse nuk e mbylli portën e barkut të nënës sime dhe nuk ua fshehu dhembjen syve të mi.
11Što nisam mrtav od krila materina, što ne izdahnuh izlazeć' iz utrobe?
11Pse nuk vdiqa në barkun e nënës sime? Pse nuk vdiqa sapo dola nga barku i saj?
12Čemu su me dva koljena prihvatila i dojke dvije da me nejaka podoje?
12Pse vallë më kanë pritur gjunjët, dhe sisët për të pirë?
13U miru bih vječnom počivao sada, spavao bih, pokoj svoj bih uživao
13Po, tani do të dergjesha i qetë, do të flija dhe do të pushoja,
14s kraljevima i savjetnicima zemlje koji su sebi pogradili grobnice,
14bashkë me mbretërit dhe me këshilltarët e dheut, që kanë ndërtuar për vete rrënoja të shkretuara,
15ili s knezovima, zlatom bogatima, što su kuće svoje srebrom napunili.
15ose bashkë me princat që kishin ar ose që mbushën me argjend pallatet e tyre.
16Ne bih bio - k'o nedonošče zakopano, k'o novorođenče što svjetla ne vidje.
16Ose pse nuk qeshë si një dështim i fshehur, si fëmijët që nuk e kanë parë kurrë dritën?
17Zlikovci se više ne obijeste ondje, iznemogli tamo nalaze počinka.
17Atje poshtë të këqinjtë nuk brengosen më, atje poshtë çlodhen të lodhurit.
18Sužnjeve na miru tamo ostavljaju: ne slušaju više poviku stražara.
18Atje poshtë të burgosurit janë të qetë bashkë, dhe nuk e dëgjojnë më zërin e xhelatit.
19Malen ondje leži zajedno s velikim, rob je slobodan od gospodara svoga.
19Atje poshtë ka të vegjël dhe të mëdhenj, dhe skllavi është i lirë nga pronari i tij.
20Čemu darovati svjetlo nesretniku i život ljudima zagorčene duše
20Pse t'i japësh dritë fatkeqit dhe jetën atij që ka shpirtin në hidhërim,
21koji smrt ištu, a ona ne dolazi, i kao za blagom za njome kopaju?
21të cilët presin vdekjen që nuk vjen, dhe e kërkojnë më tepër se thesaret e fshehura;
22Grobnom bi se humku oni radovali, klicali od sreće kad bi grob svoj našli.
22gëzohen shumë dhe ngazëllojnë kur gjejnë varrin?
23Što će to čovjeku kom je put sakriven, koga je Bog sa svih strana zapriječio?
23Pse të lindë një njeri rruga e të cilit është fshehur, dhe që Perëndia e ka rrethuar nga çdo anë?
24Zato videć' hranu, uzdahnuti moram, k'o voda se moji razlijevaju krici.
24Në vend që të ushqehem, unë psherëtij, dhe rënkimet e mia burojnë si uji.
25Obistinjuje se moje strahovanje, snalazi me, evo, čega god se bojah.
25Sepse ajo që më tremb më shumë më bie mbi krye, dhe ajo që më tmerron më ndodh.
26Pokoja ni mira meni više nema, u mukama mojim nikad mi počinka."
26Nuk kam qetësi, nuk kam prehje, por më pushton shqetësimi".