1Tad prozbori Elifaz Temanac i reče:
1Atëherë Elifazi nga Temani u përgjigj dhe tha:
2"Možeš li podnijeti da ti progovorim? Ali tko se može uzdržat' od riječi!
2"A do të të bezdiste ndokush në rast se do të provonte të të fliste? Por kush mund t'i ndalë fjalët?
3Eto, mnoge ljude ti si poučio, okrijepio si iznemogle mišice;
3Ja ti ke mësuar shumë prej tyre dhe ua ke fortësuar duart e lodhura;
4riječju svojom klonule si pridizao, ojačavao si koljena klecava.
4fjalët e tua u kanë dhënë zemër të lëkundurve dhe kanë forcuar gjunjët që gjunjëzohen.
5A kad tebe stiže, klonuo si duhom, na tebe kad pade, čitav si se smeo!
5Por tani që e keqja të zuri ty, nuk je në gjendje të veprosh; të ka goditur ty, dhe ti e ke humbur fare.
6Zar pobožnost tvoja nadu ti ne daje, neporočnost tvoja životu ufanje?
6Mëshira jote a nuk është vallë besimi yt, dhe ndershmëria e sjelljes sate, shpresa jote?
7TÓa sjeti se: nevin - propade li kada? Kada su zatrti bili pravednici?
7Mbaje mend: cili i pafajmë është zhdukur vallë, dhe a janë shkatërruar vallë njerëzit e ndershëm?
8Iz iskustva zborim: nesrećom tko ore i nevolju sije, nju će i požeti.
8Ashtu siç e kam parë unë vetë, ata që lërojnë paudhësinë dhe mbjellin mjerimin, vjelin frytet e tyre.
9Od daha Božjega oni pogibaju, na gnjevni mu disaj nestaju sa zemlje.
9Me frymën e Perëndisë ata vdesin, era e zemërimit të tij i tret ata.
10Rika lavlja, urlik leopardov krše se k'o zubi u lavića.
10Vrumbullima e luanit, zëri i luanit të egër dhe dhëmbët e luanëve të vegjël janë thyer.
11Lav ugiba jer mu nesta plijena, rasuli se mladi lavičini.
11Luani vdes për mungesë gjahu dhe të vegjlit e luaneshës shpërndahen.
12Tajna riječ se meni objavila, šapat njen je uho moje čulo.
12Një fjalë më ka ardhur fshehurazi dhe veshi im ka zënë pëshpëritjen e saj.
13Noću, kada snovi duh obuzmu i san dubok kad na ljude pada,
13Midis mendimeve të vizioneve të natës, kur një gjumë i rëndë bie mbi njerëzit,
14strah i trepet mene su svladali, kosti moje žestoko se stresle.
14më pushtoi një llahtari e madhe dhe një rrëqethje që bëri të dridhen gjithë kockat e mia.
15Dah mi neki preko lica prođe, digoše se dlake na mom tijelu.
15Një frymë më kaloi përpara, dhe m'u ngritën përpjetë qimet e trupit.
16Stajao je netko - lica mu ne poznah - ali likom bješe pred očima mojim. Posvuda tišina; uto začuh šapat:
16Ai u ndal, por nuk munda ta dalloj pamjen e tij; një figurë më rrinte para syve; kishte heshtje, pastaj dëgjova një zë që thoshte:
17'Zar je smrtnik koji pred Bogom pravedan? Zar je čovjek čist pred svojim Stvoriteljem?
17"A mund të jetë një i vdekshëm më i drejtë se Perëndia? A mund të jetë një njeri më i pastër se Krijuesi i tij?
18Ni slugama svojim više ne vjeruje, i anđele svoje za grijeh okrivljuje -
18Ja, ai nuk u zë besë as shërbëtorëve të tij, dhe gjen madje të meta edhe tek engjëjt e tij;
19kako ne bi onda goste stanova glinenih kojima je temelj u prahu zemaljskom. Gle, kao moljce njih sveudilj satiru:
19aq më tepër tek ata që banojnë në shtëpi prej argjile, themelet e të cilave janë në pluhur, dhe shtypen si një tenjë.
20od jutra do mraka u prah pretvore, nestaju zasvagda - nitko i ne vidi.
20Nga mëngjesi deri në mbrëmje shkatërrohen; zhduken për fare, dhe asnjeri nuk i vë re.
21Iščupan je kolčić njihova šatora, pogibaju skoro, mudrost ne spoznavši.'
21Litarin e çadrës së tyre vallë a nuk ua këpusin? Ata vdesin, por pa dituri"".