1Psalam. Davidov. Za spomen.
1O Zot, mos më shaj në indinjatën tënde dhe mos më dëno në zemërimin tënd.
2Jahve, u srdžbi svojoj nemoj ne karati, i nemoj me kazniti u svojemu gnjevu.
2Sepse shigjtat e tua më kanë shpuar dhe dora jote më shtyp.
3Strijele se tvoje u me zabodoše, ruka me tvoja teško pritisnu:
3Nuk ka asgjë të shëndoshë në mishin tim për shkak të zemërimit tënd; nuk ka qetësi në kockat e mia për shkak të mëkatit tim.
4na tijelu mi ništa zdravo nema zbog gnjeva tvog, od grijeha mojih mira mi nema kostima.
4Paudhësitë e mia e kalojnë në fakt kohën time, janë si një barrë e madhe, shumë e rëndë për mua.
5Zloće moje glavu su mi nadišle, kao preteško breme tište me.
5Plagët e mia janë të fëlliqura dhe të qelbëzuara nga marrëzia ime.
6Rane moje zaudaraju i gnjiju zbog bezumnosti moje.
6Jam krejt i kërrusur dhe i dëshpëruar; sillem tërë ditën rreth e qark duke mbajtur zi,
7Pogurih se sav i zgrčih, povazdan lutam žalostan.
7sepse ijet e mia janë të pezmatuara dhe nuk ka asgjë të shëndoshë në mishin tim.
8Moji bokovi puni su ognjice, na tijelu mi ništa zdravo nema.
8Jam i sfilitur dhe i vrarë; vrumbulloj nga drithma e zemrës sime.
9Iscrpljen sam i satrven posve, stenjem od jecanja srca svojega.
9O Zot, çdo dëshirë që kam është para teje dhe psherëtimat e mia nuk të janë fshehur.
10O Gospode, sve su mi želje pred tobom, i vapaji moji nisu ti skriveni.
10Zemra ime rreh, fuqia po më lë; vetë drita e syve të mi ka ikur.
11Srce mi udara silno, snaga me ostavlja i svjetlost vida očinjeg gasi se.
11Miqtë e mi dhe shokët e mi rrinë larg plagës sime, dhe fqinjët e mi ndalojnë larg meje.
12Prijatelji i drugovi od rana mojih uzmakoše, i moji najbliži stoje daleko.
12Ata që kërkojnë jetën time më ngrejnë kurthe dhe ata që duan të më bëjnë të keqen flasin për shkatërrimin dhe mendojnë mashtrime tërë ditën.
13Namještaju mi zamke oni koji mi život vrebaju, koji mi žele nesreću, propašću mi prijete i uvijek smišljaju prijevare.
13Por unë jam si një i shurdhër që nuk dëgjon dhe një memec që nuk e hap gojën.
14A ja sam kao gluh i ništa ne čujem i, kao nijem, usta ne otvaram.
14Po, jam si një njeri që nuk dëgjon dhe që nuk mund të përgjigjet me gojën e tij.
15Postadoh k'o čovjek koji ne čuje i koji u ustima nema odgovora.
15Sepse shpresoj te ti, o Zot, ti do të përgjigjesh, o Zot, Perëndia im.
16Jer u tebe se, o Jahve, uzdam, ti ćeš me uslišati, Jahve, Bože moj!
16Sepse kam thënë: "U gëzofshin me mua, dhe kur këmba ime pengohet, mos u çofshin kundër meje".
17Rekoh: "Nek' se ne raduju nada mnom; kad mi noga posrne, nek' se ne uzdižu nada mnom!"
17Ndërsa jam duke rënë dhe dhembja ime është vazhdimisht para meje,
18Jer umalo ne propadoh, i moja je bol svagda preda mnom.
18ndërsa rrëfej mëkatin tim dhe jam tepër i shqetësuar për mëkatin,
19Bezakonje svoje ja priznajem i pun sam žalosti zbog grijeha svojega.
19armiqtë e mi janë tërë gjallëri dhe janë të fortë, dhe ata që më urrejnë pa shkak shumohen.
20A koji su bez razloga protiv mene, moćni su, i mnogi su koji me mrze nepravedno.
20Edhe ata që ma shpërblejnë të mirën me të keqen më përndjekin, sepse unë ndjek rrugën e së mirës.
21Za dobro zlom mi uzvraćaju, protive mi se što tražim dobro.
21O Zot, mos më braktis; Perëndia im, mos u largo nga unë.
22O Jahve, ne ostavljaj me! Bože moj, ne udaljuj se od mene!
22Nxito të më ndihmosh, o Zot, o shpëtimi im.
23Požuri se meni u pomoć, Gospode, spase moj!