1Poučna pjesma. Asafova. Zašto si, Bože, posve zabacio, zašto kiptiš gnjevom na ovce paše svoje?
1O Perëndi, pse na ke hedhur poshtë për gjithnjë? Pse vlon zemërimi yt kundër kopesë së kullotës sate?
2Sjeti se zajednice koju si davno stekao, plÓemena koje namače kao svoju baštinu i brda Siona gdje si Šator svoj udario!
2Kujto popullin tënd, që dikur e more, që ti e shpengove që të ishte fisi i trashëgimisë sate, të këtij mali të Sionit, mbi të cilin ke banuar.
3Korakni k ruševinama vječnim - sve je u Svetištu razorio neprijatelj.
3Drejto hapat e tua në këto rrënoja të pandreqshme; armiku i ka prishur të gjitha në shenjtërore.
4Protivnici tvoji vikahu posred skupštine tvoje, znakove svoje postaviše k'o pobjedne znakove.
4Armiqtë e tu vrumbullojnë në vendin e kuvendeve të tua; kanë vënë aty shenjat e tyre si flamuj.
5Bijahu kao oni koji mašu sjekirom po guštari,
5Dukej sikur godisnin me sëpata në pjesën e dëndur të një pylli.
6sjekirom i maljem vrata mu razbijali.
6Dhe tani me sqeparë dhe çekane po prishin tërë skulpturat e tij.
7Ognju predadoše Svetište tvoje, do zemlje oskvrnuše Prebivalište tvoga imena.
7I kanë vënë zjarrin shenjtërores sate; kanë përdhosur banesën që mban emrin tënd, duke e hedhur poshtë.
8Rekoše u srcu: "Istrijebimo ih zajedno; spalite sva svetišta Božja na zemlji!"
8Kanë thënë në zemër të tyre: "T'i shkatërrojmë të gjithë"; kanë djegur tërë qendrat e kuvendeve të shenjta në vend.
9Ne vidimo znakova svojih, proroka više nema, i nitko među nama ne zna dokle ...
9Ne nuk i shohim më shenjat tona; nuk ka më profet dhe midis nesh nuk ka asnjë që të dijë deri kur.
10Dokle će se još, o Bože, dušmanin rugati? Hoće li protivnik dovijeka prezirati ime tvoje?
10Deri kur, o Perëndi, kundërshtari do të fyejë? Armiku vallë, do ta përçmojë emrin tënd përjetë?
11Zašto povlačiš ruku, zašto u krilu sakrivaš desnicu svoju?
11Pse e tërheq dorën tënde, pikërisht të djathtën? Nxirre nga gjiri yt dhe shkatërroji.
12No Bog je moj kralj od davnine, on koji posred zemlje spasava!
12Por Perëndia është mbreti im qysh prej kohëve të lashta; ai sjell shpëtimin mbi tokë.
13Ti svojom silom rasječe more, smrska glave nakazama u vodi.
13Me forcën tënde ndave detin dhe shtype kokën e përbindëshve të detit në ujërat.
14Ti si Levijatanu glave zdrobio, dao ga za hranu nemanima morskim.
14Copëtove kokat e Levitanëve dhe ia dhe për të ngrënë popullit të shkretëtirës.
15Ti si dao da provre izvor i bujica, ti si presušio rijeke nepresušne.
15Bëre që të dalin burime dhe përrenj dhe thave lumenj të përhershëm.
16Tvoj je dan i noć je tvoja, ti učvrsti mjesec i sunce;
16Jotja është dita, jotja është edhe nata; ti ke vendosur dritën dhe diellin.
17ti sazda sve granice zemlji, ti stvori ljeto i zimu.
17Ti ke caktuar tërë kufijtë e tokës dhe ke bërë verën dhe dimrin.
18Spomeni se ovoga: dušmanin ti se rugaše, Jahve, i bezumni narod pogrdi ime tvoje.
18Mbaje mend këtë, o Zot, që armiku të ka fyer dhe që një popull i pamend ka përbuzur emrin tënd.
19Ne predaj jastrebu život grlice svoje, i život svojih siromaha ne zaboravi zauvijek!
19Mos ia braktis bishave jetën e turtulleshës sate; mos harro përjetë jetën e të përvuajturve të tu.
20Pogledaj na Savez svoj, jer svi su zakuci zemlje puni tmina i nasilja.
20Respekto besëlidhjen, sepse vendet e errëta të tokës janë plot me strofka dhune.
21Ne daj da jadnik otiđe postiđen: neka siromah i ubog hvale ime tvoje!
21Mos lejo që i shtypuri të kthehet i turpëruar; bëj që i përvuajturi dhe nevojtari të lëvdojnë emrin tënd.
22Ustani, Bože, zauzmi se za svoju parnicu, spomeni se pogrde koju ti bezumnik svaki dan nanosi.
22Çohu o Perëndi, mbro kauzën tënde! Mos harro që i pamendi të fyen tërë ditën.
23Ne zaboravi vike neprijatelja svojih: buka buntovnika još se diže k tebi!
23Mos harro britmën e armiqve të tu; zhurma e tyre që ngrihen kundër teje ngjitet vazhdimisht në qiell.