¹Modlitba Mojžíše, muže Božího. Pane, ty jsi býval příbytek náš od národu do pronárodu.

¹O Zot, ti ke qenë për ne një strehë brez pas brezi.

²Prvé, než hory stvořeny byly, nežlis sformoval zemi, a okršlek světa, ano hned od věků a až na věky, ty jsi Bůh silný.

²Para se të kishin lindur malet dhe para se ti të kishe formuar tokën dhe botën, madje nga mot dhe përjetë ti je Perëndia.

³Ty přivodíš člověka na to, aby setřín byl, říkaje: Navraťtež se zase, synové lidští.

³Ti e kthen njeriun në pluhur dhe thua: "Kthehuni, o bij të njerëzve".

⁴Nebo by tisíc let přetrval, jest to před očima tvýma jako den včerejší, a bdění noční.

⁴Sepse një mijë vjet në sytë e tu janë si dita e djeshme që ka kaluar, ose sikur të gdhish një natë.

⁵Povodní zachvacuješ je; jsou sen, a jako bylina hned v jitře pomíjející.

⁵Ti i përlan si një përmbytje. Ato janë si një ëndërr, janë si barr që gjelbëron në mëngjes.

⁶Toho jitra, kteréhož vykvetne, mění se, u večer pak jsuc podťata, usychá.

⁶Në mëngjes ai lulëzon dhe gjelbëron, në mbrëmje kositet dhe thahet.

⁷Ale my hyneme od hněvu tvého, a prochlivostí tvou jsme zděšeni.

⁷Sepse jemi të konsumuar nga zemërimi yt dhe jemi të tmerruar nga tërbimi yt.

⁸Nebo jsi položil nepravosti naše před sebe, a tajnosti naše na světlo oblíčeje svého.

⁸Ti i vë fajet tona para teje, mëkatet tona të fshehta në dritën e fytyrës sate.

⁹Pročež všickni dnové naši v náhle přebíhají pro tvé rozhněvání; k skončení let svých docházíme jako řeč.

⁹Sepse tërë ditët tona zhduken në zemërimin tënd; ne po i mbarojmë vitet tona si një psherëtimë.

¹⁰Všech dnů let našich jest let sedmdesáte, aneb jest-li kdo silnějšího přirození, osmdesát let, a i to, což nejzdárnějšího v nich, jest práce a bída, a když to pomine, tožť ihned rychle zaletíme.

¹⁰Ditët e viteve tona shkojnë deri në shtatëdhjetë vjet dhe për më të fortët në tetëdhjetë, por ajo që përbën krenarinë e tyre nuk është veçse mundim dhe dëshirë për t'u dukur, sepse kalon me të shpejtë dhe ne fluturojmë tutje.

¹¹Ale kdo jest, ješto by znal přísnost hněvu tvého, a ostýchal se zůřivosti tvé?

¹¹Kush e njeh forcën e zemërimit tënd dhe mërinë tënde sipas frikës që duhet pasur prej teje?

¹²Naučiž nás počítati dnů našich, abychom uvodili moudrost v srdce.

¹²Na mëso, pra, të numërojmë ditët tona për të pasur një zemër të urtë.

¹³Navrať se zase, Hospodine, až dokud prodléváš? Mějž lítost nad služebníky svými.

¹³Kthehu, o Zot! Deri kur? Dhe ki mëshirë për shërbëtorët e tu.

¹⁴Nasyť nás hned v jitře svým milosrdenstvím, tak abychom prozpěvovati, a veseliti se mohli po všecky dny naše.

¹⁴Na ngop në mëngjes me mirësinë tënde, dhe ne do të ngazëllojmë dhe do të kënaqemi në të gjitha ditët tona.

¹⁵Obveseliž nás podlé dnů, v nichž jsi nás ssužoval, a let, v nichž jsme okoušeli zlého.

¹⁵Na gëzo në përpjestim me ditët që na ke pikëlluar dhe në kompensim të viteve që kemi vuajtur nga fatkeqësitë.

¹⁶Budiž zřejmé při služebnících tvých dílo tvé, a okrasa tvá při synech jejich.

¹⁶Qoftë e qartë vepra jote shërbëtorëve të tu dhe lavdia jote bijve të tyre.

¹⁷Budiž nám přítomná i ochotnost Hospodina Boha našeho, a díla rukou našich potvrď mezi námi, díla, pravím, rukou našich potvrď.

¹⁷Hiri i Zotit Perëndisë tonë qoftë mbi ne dhe e bëftë të qëndrueshme veprën e duarve tona; po, bëje të qëndrueshme veprën e duarve tona.