1Ještě mluvil Elihu, a řekl:
1Elihu konuşmasına şöyle devam etti:
2Poslouchejte, moudří, řečí mých, a rozumní, ušima pozorujte.
2‹‹Ey bilgeler, sözlerimi dinleyin,Kulak verin bana, ey bilgi sahipleri.
3Nebo ucho řečí zkušuje, tak jako dásně okoušejí pokrmu.
3Çünkü damak nasıl yemeği tadarsa,Kulak da sözleri sınar.
4Soud sobě zvolme, a vyhledejme mezi sebou, co by bylo dobrého.
4Gelin, doğruyu seçelim,İyiyi birlikte öğrenelim.
5Nebo řekl Job: Spravedliv jsem, a Bůh silný zavrhl při mou.
5‹‹Çünkü Eyüp, ‹Ben suçsuzum› diyor,‹Tanrı hakkımı elimden aldı.
6Své-liž bych pře ukrývati měl? Přeplněna jest bolestí rána má bez provinění.
6Haklı olduğum halde yalancı sayılıyorum,Suçsuz olduğum halde okunla yaraladın beni.›
7Který muž jest podobný Jobovi, ješto by pil posměch jako vodu?
7Eyüp gibisi var mı?Alayı su gibi içiyor!
8A že by všel v tovaryšství s činiteli nepravosti, a chodil by s lidmi nešlechetnými?
8Kötülük yapanlarla dostluk edip geziyor,Kötülerle aynı yolda yürüyor.
9Nebo řekl: Neprospívá to člověku líbiti se Bohu.
9Çünkü, ‹Tanrıyı hoşnut etmeye çalışmakİnsana yarar getirmez› diyor.
10A protož, muži rozumní, poslouchejte mne. Odstup od Boha silného nešlechetnost a od Všemohoucího nepravost.
10‹‹Bu yüzden, ey sağduyulu insanlar, beni dinleyin!Tanrı kötülük yapar mı,Her Şeye Gücü Yeten haksızlık eder mi? Asla!
11Nebo on podlé skutků člověka odplací, a podlé toho, jaká jest čí cesta, působí, aby to nalézal.
11Çünkü O herkese yaptığının karşılığını öder,Hak ettiğini başına getirir.
12A naprosto Bůh silný nečiní nic nešlechetně, a Všemohoucí nepřevrací soudu.
12Tanrı kesinlikle kötülük etmez,Her Şeye Gücü Yeten adaleti saptırmaz.
13Kdo svěřil jemu zemi? A kdo zpořádal všecken okršlek?
13Kim yeryüzünü Ona emanet etti?Kim Onu bütün dünyanın başına atadı?
14Kdyby se na něj obrátil, a ducha jeho i duši jeho k sobě vzal,
14Eğer niyet eder deRuhunu ve soluğunu geri çekerse,
15Umřelo by všeliké tělo pojednou, a tak by člověk do prachu se navrátil.
15Bütün insanlık bir anda yok olur,İnsan yine toprağa döner.
16Máš-li tedy rozum, poslyš toho, pusť v uši své hlas řečí mých.
16‹‹Aklın varsa dinle,Kulak ver sözlerime.
17Ješto ten, kterýž by v nenávisti měl soud, zdaliž by panovati mohl? Čili toho, jenž jest svrchovaně spravedlivý, za nešlechetného vyhlásíš?
17Adaletten nefret eden hiç hüküm sürebilir mi?Adil ve güçlü olanı suçlayacak mısın?
18Zdaliž sluší králi říci: Ó nešlechetný, a šlechticům: Ó bezbožní?
18Krallara, ‹Değersizsiniz›,Soylulara, ‹Kötüsünüz› diyen,
19Mnohem méně tomu, kterýž nepřijímá osob knížat, aniž u něho má přednost urozený před nuzným; nebo dílo rukou jeho jsou všickni.
19Önderlere ayrıcalık tanımayan,Zengini yoksuldan çok önemsemeyen O değil mi?Çünkü hepsi Onun ellerinin işidir.
20V okamžení umírají, třebas o půl noci postrčeni bývají lidé, a pomíjejí, a zachvácen bývá silný ne rukou lidskou.
20Gece yarısı bir anda ölürler,Herkes sarsılır, ölüp gider,Güçlüler de insan eli değmeden alınıp götürülür.
21Nebo oči jeho hledí na cesty člověka, a všecky kroky jeho on spatřuje.
21‹‹Tanrının gözleri insanların yolundan ayrılmaz,Attıkları her adımı görür.
22Neníť žádných temností, ani stínu smrti, kdež by se skryli činitelé nepravosti.
22Kötülük yapanların gizlenebileceğiNe karanlık bir yer vardır, ne de ölüm gölgesi.
23Aniž zajisté vzkládá na koho více, tak aby se s Bohem silným souditi mohl.
23Yargılanmak için önüne gelsinler diye,Tanrı insanları sorgulamaya pek gerek duymaz.
24Pyšné stírá bez počtu, a postavuje jiné na místa jejich.
24Araştırmadan güçlü insanları kırar,Onların yerine başkalarını diker.
25Nebo zná skutky jejich; pročež na ně obrací noc, a potříni bývají.
25Çünkü ne yaptıklarını bilir,Gece onları deviriverir, ezilirler.
26Jakožto bezbožné rozráží je na místě patrném,
26Herkesin gözü önündeKötülükleri yüzünden onları cezalandırır;
27Proto že odstoupili od něho, a žádných cest jeho nešetřili,
27Artık Onun ardından gitmedikleri,Yollarının hiçbirini dikkate almadıkları için.
28Aby dokázal, že připouští k sobě křik nuzného, a volání chudých že vyslýchá.
28Yoksulun feryadını Ona duyurdular;Düşkünlerin feryadını işitti.
29(Nebo když on spokojí, kdo znepokojí? A když skryje tvář svou, kdo jej spatří?)Tak celý národ, jako i každého člověka jednostejně,
29Ama Tanrı sessiz kalırsa kim Onu suçlayabilir?Yüzünü gizlerse kim Onu görebilir?Bir ulusa karşı da bir insana karşı da O hep aynıdır,
30Aby nekraloval člověk pokrytý, aby nebylo lidem ourazu.
30Tanrısız insan krallık etmesin,Halka tuzak kurmasın diye.
31Jistě žeť k Bohu silnému raději toto mluveno býti má: Ponesuť, nezruším.
31‹‹Kimse Tanrıya,‹Suçluyum, artık kötülük yapmayacağım› dedi mi,
32Mimo to, nevidím-li čeho, ty vyuč mne; jestliže jsem nepravost páchal, neučiním toho víc.
32‹Göremediğimi sen bana öğret,Haksızlık ettimse, bir daha etmem?›
33Nebo zdali vedlé tvého zdání odplacovati má, že bys ty toho neliboval, že bys ono zvoloval, a ne on? Pakli co víš jiného, mluv.
33Onu reddettiğin halde,Senin keyfince mi seni ödüllendirmeli?Çünkü karar verecek olan sensin, ben değil,Öyleyse anlat bana bildiğini.
34Muži rozumní se mnou řeknou, i každý moudrý poslouchaje mne,
34‹‹Sağduyulu insanlar,Beni dinleyen bilgeler diyecekler ki,
35Že Job hloupě mluví, a slova jeho nejsou rozumná.
35‹Eyüp bilgisizce konuşuyor,Sözlerinin değeri yok.›
36Ó by zkušen byl Job dokonale, pro odmlouvání nám jako lidem nepravým,
36Kötü biri gibi yanıtladığı içinKeşke Eyüpün sınanması sonsuza dek sürse!
37Poněvadž k hříchu svému přidává i nešlechetnost, mezi námi také jen chloubu svou vynáší, a rozmnožuje řeči své proti Bohu.
37Çünkü günahına isyan da ekliyor,Önümüzde alay edercesine el çırpıyor,Tanrı'ya karşı konuştukça konuşuyor.››