¹Žalm Azafův. Bůh stojí v shromáždění Božím, u prostřed bohů soud čině, a dí:

¹Tanrı yerini aldı tanrısal kurulda,Yargısını açıklıyor ilahların ortasında:

²Dokudž souditi budete nespravedlivě, a osoby nešlechetných přijímati? Sélah.

²‹‹Ne zamana dek haksız karar verecek,Kötüleri kayıracaksınız? |iSela

³Zastávejte bídného a sirotka, utištěného a chudého spravedliva vyhlašujte.

³Zayıfın, öksüzün davasını savunun,Mazlumun, yoksulun hakkını arayın.

⁴Vytrhněte bídného a nuzného, z ruky nešlechetných vytrhněte ho.

⁴Zayıfı, düşkünü kurtarın,Onları kötülerin elinden özgür kılın.››

⁵Ale nevědí nic, nerozumějí nic; ve tmách ustavně chodí, až se proto všickni základové země pohybují.

⁵Bilmiyor, anlamıyorlar,Karanlıkta dolaşıyorlar. Yeryüzünün temelleri sarsılıyor.

⁶Řeklť jsem já byl: Bohové jste, a synové Nejvyššího vy všickni;

⁶‹‹ ‹Siz ilahlarsınız› diyorum,‹Yüceler Yücesinin oğullarısınız hepiniz!›

⁷A však jako i jiní lidé zemřete, a jako jeden z knížat padnete.

⁷Yine de insanlar gibi öleceksiniz,Sıradan bir önder gibi düşeceksiniz!››

⁸Povstaniž, ó Bože, suď zemi; nebo ty dědičně vládneš všemi národy.

⁸Kalk, ey Tanrı, yargıla yeryüzünü!Çünkü bütün uluslar senindir.