1 "Y mae pob un a anwyd o wraig yn fyr ei oes ac yn llawn helbul.
1“Žmogus, gimęs iš moters, gyvena trumpai, bet daug vargsta.
2 Y mae fel blodeuyn yn tyfu ac yna'n gwywo; diflanna fel cysgod ac nid erys.
2Jis kaip gėlė auga ir nuvysta. Jis dingsta kaip šešėlis ir nepasilieka.
3 A roi di sylw i un fel hyn, a'i ddwyn ef i farn gyda thi?
3Ar Tu atversi savo akis į tokį ir nusivesi mane į teismą su savimi?
4 Pwy a gaiff lendid allan o aflendid? Neb!
4Kas gali iš netyro padaryti tyrą? Niekas!
5 Gan fod terfyn i'w ddyddiau, a chan iti rifo'i fisoedd, a gosod iddo ffin nas croesir,
5Jo dienos yra tiksliai nustatytos ir mėnesiai suskaičiuoti. Tu nustatai jam ribą, ir jis jos neperžengs.
6 yna tro oddi wrtho fel y caiff lonydd, fel gwas cyflog yn mwynhau ei ddiwrnod gwaith.
6Atsitrauk nuo jo, kad jis pailsėtų, kol kaip samdinys sulauks savo dienos.
7 "Er i goeden gael ei thorri, y mae gobaith iddi ailflaguro, ac ni pheidia ei blagur � thyfu.
7Medžiui yra viltis, kad ir nukirstas atžels ir iš kelmo išaugs atžalos.
8 Er i'w gwraidd heneiddio yn y ddaear, ac i'w boncyff farweiddio yn y pridd,
8Nors žemėje jo šaknys pasensta ir jo kelmas apmiršta dulkėse,
9 pan synhwyra ddu373?r fe adfywia, ac fe flagura fel planhigyn ifanc.
9bet, gavęs vandens, jis atželia, krauna pumpurus ir išleidžia šakeles kaip jaunas augalas.
10 Ond pan fydd rhywun farw, �'n ddi-nerth, a phan rydd ei anadl olaf, nid yw'n bod mwyach.
10O žmogus miršta, ir nebėra jo; atiduoda žmogus savo dvasią, kur jis yra?
11 Derfydd y du373?r o'r llyn; disbyddir a sychir yr afon;
11Kaip vanduo išgaruoja iš jūrų, upės nusenka ir išdžiūsta,
12 felly'r meidrol, fe orwedd ac ni chyfyd, ni ddeffry tra pery'r nefoedd, ac nis cynhyrfir o'i gwsg.
12taip žmogus atsigula ir nebeatsikelia. Kol dangūs pasibaigs, jis neatsibus; niekas jo nepažadins iš miego.
13 O na bait yn fy nghuddio yn Sheol, ac yn fy nghadw o'r golwg nes i'th lid gilio, a phennu amser arbennig imi, a'm dwyn i gof!
13O kad paslėptum mane kape ir laikytum paslėpęs, kol praeis Tavo rūstybė; nustatytam laikui praėjus, vėl mane atsimintum.
14 (Pan fydd meidrolyn farw, a gaiff ef fyw drachefn?) Yna fe obeithiwn holl ddyddiau fy llafur, hyd nes i'm rhyddhad ddod.
14Ar miręs žmogus prisikels? Per visas man skirtas dienas aš lauksiu permainos.
15 Gelwit arnaf, ac atebwn innau; hiraethit am waith dy ddwylo.
15Tu šauksi, ir aš atsiliepsiu; Tu ilgėsiesi savo rankų kūrinio.
16 Yna cedwit gyfrif o'm camre, heb wylio fy mhechod;
16Tu skaičiuoji mano žingsnius, bet neįskaityk mano nuodėmės.
17 selid fy nhrosedd mewn cod, a chuddid fy nghamwedd.
17Mano nusikaltimas paslėptas maišelyje ir mano kaltė užrišta.
18 "Ond, fel y diflanna'r mynydd sy'n llithro, ac fel y symud y graig o'i lle,
18Kaip kalnas krisdamas subyra ir uola pajuda iš savo vietos,
19 ac fel y treulir y cerrig gan ddyfroedd, ac y golchir ymaith bridd y ddaear gan lifogydd, felly y gwnei i obaith meidrolyn ddiflannu.
19kaip vanduo nuneša akmenis ir liūtys nuplauna dirvožemį, taip Tu sunaikini žmogaus viltį.
20 Parhei i'w orthrymu nes derfydd; newidi ei wedd, a'i ollwng.
20Tu nugali jį nuolat, ir jo nebelieka, Tu pakeiti jo veidą ir pavarai jį.
21 Pan anrhydeddir ei blant, ni u373?yr; pan ddarostyngir hwy, ni sylwa.
21Jei jo sūnūs gerbiami, jis nežino; jei jie niekinami, jis nepastebi.
22 Ei gnawd ei hun yn unig sy'n ei boeni, a'i fywyd ei hun sy'n ei ofidio."
22Jis jaučia savo kūno skausmus, ir jo siela kenčia”.