¹Derefter oplod Job sin Mund og forbandede sin Dag,

¹Loks lauk Job upp munni sínum og bölvaði fæðingardegi sínum.

²og Job tog til Orde og sagde:

²Hann tók til máls og sagði:

³Bort med den Dag, jeg fødtes, den Nat, der sagde: "Se, en Dreng!"

³Farist sá dagur, sem ég fæddist á, og nóttin, sem sagði: Sveinbarn er getið!

⁴Denne Dag vorde Mørke, Gud deroppe spørge ej om den, over den stråle ej Lyset frem!

⁴Sá dagur verði að myrkri, Guð á hæðum spyrji ekki eftir honum, engin dagsbirta ljómi yfir honum.

⁵Mulm og Mørke løse den ind, Tåge lægge sig over den, Formørkelser skræmme den!

⁵Myrkur og niðdimma heimti hann aftur, skýflókar leggist um hann, dagmyrkvar skelfi hann.

⁶Mørket tage den Nat, den høre ej hjemme blandt Årets Dage, den komme ikke i Måneders Tal!

⁶Sú nótt _ myrkrið hremmi hana, hún gleðji sig eigi meðal ársins daga, hún komi eigi í tölu mánaðanna.

⁷Ja, denne Nat vorde gold, der lyde ej Jubel i den!

⁷Sjá, sú nótt verði ófrjó, ekkert fagnaðaróp heyrist á henni.

⁸De, der besværger Dage, forbande den, de, der har lært at hidse Livjatan";

⁸Þeir sem bölva deginum, formæli henni, _ þeir sem leiknir eru í að egna Levjatan.

⁹dens Morgenstjerner formørkes, den bie forgæves på Lys, den skue ej Morgenrødens Øjenlåg,

⁹Myrkvist stjörnur aftureldingar hennar, vænti hún ljóss, en það komi ekki, og brágeisla morgunroðans fái hún aldrei litið,

¹⁰fordi den ej lukked mig Moderlivets Døre og skjulte Kvide for mit Blik!

¹⁰af því að hún lokaði eigi fyrir mér dyrum móðurlífsins og byrgði ei ógæfuna fyrir augum mínum.

¹¹Hvi døde jeg ikke i Moders Liv eller udånded straks fra Moders Skød?

¹¹Hví dó ég ekki í móðurkviði, _ andaðist jafnskjótt og ég var kominn af móðurlífi?

¹²Hvorfor var der Knæ til at tage imod mig, hvorfor var der Bryster at die?

¹²Hvers vegna tóku kné á móti mér og hví voru brjóst til handa mér að sjúga?

¹³Så havde jeg nu ligget og hvilet, så havde jeg slumret i Fred

¹³Því þá lægi ég nú og hvíldist, væri sofnaður og hefði frið

¹⁴blandt Konger og Jordens Styrere, der bygged sig Gravpaladser,

¹⁴hjá konungum og ráðherrum jarðarinnar, þeim er reistu sér hallir úr rústum,

¹⁵blandt Fyrster, rige på Guld, som fyldte deres Huse med Sølv.

¹⁵eða hjá höfðingjum, sem áttu gull, þeim er fylltu hús sín silfri.

¹⁶Eller var jeg dog som et nedgravet Foster. som Børn, der ikke fik Lyset at se!

¹⁶Eða ég væri ekki til eins og falinn ótímaburður, eins og börn, sem aldrei hafa séð ljósið.

¹⁷Der larmer de gudløse ikke mer, der hviler de trætte ud,

¹⁷Í gröfinni hætta hinir óguðlegu hávaðanum, og þar hvílast hinir örmagna.

¹⁸alle de fangne har Ro, de hører ej Fogedens Røst;

¹⁸Bandingjarnir hafa þar allir ró, heyra þar eigi köll verkstjórans.

¹⁹små og store er lige der og Trællen fri for sin Herre.

¹⁹Smár og stór eru þar jafnir, og þrællinn er þar laus við húsbónda sinn.

²⁰Hvi giver Gud de lidende Lys, de bittert sørgende Liv,

²⁰Hví gefur Guð ljós hinum þjáðu og líf hinum sorgbitnu?

²¹dem, som bier forgæves på Døden, graver derefter som efter Skatte,

²¹þeim sem þrá dauðann, en hann kemur ekki, sem grafa eftir honum ákafara en eftir fólgnum fjársjóðum,

²²som glæder sig til en Stenhøj, jubler, når de finder deres Grav

²²þeim sem mundu gleðjast svo, að þeir réðu sér ekki fyrir kæti, fagna, ef þeir fyndu gröfina;

²³en Mand, hvis Vej er skjult, hvem Gud har stænget inde?

²³_ þeim manni, sem enga götu sér og Guð hefir girt inni?

²⁴Thi Suk er blevet mit daglige Brød, mine Ve råb strømmer som Vand.

²⁴Því að andvörp eru orðin mitt daglegt brauð, og kvein mitt úthellist sem vatn.

²⁵Thi hvad jeg gruer for, rammer mig, hvad jeg bæver for, kommer over mig.

²⁵Því að óttaðist ég eitthvað, þá hitti það mig, og það sem ég hræddist, kom yfir mig.Ég mátti eigi næðis njóta, eigi friðar, eigi hvíldar, þá kom ný mæða.

²⁶Knap har jeg Fred, og knap har jeg Ro, knap har jeg Hvile, så kommer Uro!

²⁶Ég mátti eigi næðis njóta, eigi friðar, eigi hvíldar, þá kom ný mæða.